I FZ 535/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Edmund Łój po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w I Wydziale Izby Finansowej zażalenia S. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 621/05 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 621/05 w sprawie ze skargi S. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2004 r., Nr w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2003 r. p o s t a n a w i a oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 621/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie S. Ż. na postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2007 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że zażalenie podlegało odrzuceniu jako wniesione z uchybieniem terminu. Postanowienie zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi skarżącego, adwokatowi J. P., w dniu 12 lipca 2007 r., natomiast zażalenie na to postanowienie (nazwane "skargą kasacyjną") wpłynęło do Sądu 13 sierpnia 2007 r. W ocenie Sądu nie ma znaczenia dołączenie do odpisu postanowienia błędnego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia postanowienia, gdyż w sytuacji, kiedy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, takie pouczenie nie usprawiedliwia wniesienia niewłaściwego środka odwoławczego z naruszeniem terminu. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do pouczania profesjonalnych pełnomocników o przysługujących środkach odwoławczych (art. 140 § 3 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.). Na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uzasadniając zażalenie pełnomocnik stwierdził, że zastosował się do pouczenia, jakie dołączone było do odpisu postanowienia. W sytuacji, kiedy przepisy p.p.s.a. dotyczące środków odwoławczych nie są jasne, skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji zastosowania się do wadliwego pouczenia Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek pouczenia strony, której doręczany jest odpis orzeczenia, o przysługującym środku zaskarżenia, przewidziany w art. 140 § 3 p.p.s.a, (do postanowień stosowany na podstawie art. 166 p.p.s.a.) ciąży na sądzie jedynie w stosunku do strony, która nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym reprezentował adwokat, od którego można wymagać znajomości procedury, w tym środków odwoławczych i terminów do ich wnoszenia. Dlatego też zawarcie w pouczeniu błędnych danych co do rodzaju i terminu środka zaskarżenia orzeczenia, niewątpliwie źle świadczące o pracy sądu, nie mogło mieć znaczenia dla oceny zachowania terminu przez profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, że wbrew wywodom zażalenia, procedura dotycząca przyznawania prawa pomocy jest uregulowana jednoznacznie. Przepis art. 260 p.p.s.a. stanowi, że na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane po skutecznym wniesieniu sprzeciwu od zarządzeń lub postanowień referendarza sądowego, przysługuje zażalenie. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2007 r., odmawiające przyznania S. Ż. prawa pomocy, zostało wydane po wniesieniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2007 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Zatem nie mogło być wątpliwości, jaki środek odwoławczy służył stronie na to postanowienie Sądu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.