I OSK 588/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska Joanna Runge-Lissowska Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1606/05 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt II S.A./Wa 1606/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy : w dniu 15 marca 2000 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem nr [...] wymierzył nadkomisarzowi J. P. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Od przedmiotowego orzeczenia obwiniony wniósł środek zaskarżenia. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia 6 kwietnia 2000 r. nr L.dz. [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W dniu 14 marca 2005 r. (data stempla pocztowego) do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynął wniosek J. P. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w oparciu o przesłanki określone w § 39 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. W uzasadnieniu wniosku ukarany wskazał, że Prokuratura Rejonowa [...] postanowieniem z dnia 27 grudnia 2004 r. w sprawie Ds.-5641/04 umorzyła śledztwo na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 i 5 Kpk przeciwko P. S., T. P., W. W., J. P. i innym wobec ustalenia, że podejrzani nie popełnili zarzucanych im czynów (w przypadku P. S. - śmierci podejrzanego). Powyższy wniosek został przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] przesłany do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], gdzie wpłynął w dniu 30 marca 2005 r. W dniu [...], po rozpatrzeniu wniosku strony, postanowieniem nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 135r ust. 7 i 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na fakt wystąpienia przesłanki negatywnej. Przesłanką tą było naruszenie przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Organ zaznaczył, że przywołane przez J. P. przepisy, w oparciu o które należałoby wznowić postępowanie dyscyplinarne, z dniem 30 września 2003 r. utraciły moc obowiązującą. Wniosek strony o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należało więc rozpatrywać w oparciu o art. 135r ust. 1 pkt 1- 4 i następne ustawy o Policji. Zgodnie z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Postanowienie o umorzeniu śledztwa stało się prawomocne w dniu 26 stycznia 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że z treści wniosku J. P. wynikało, iż dzień 26 stycznia 2005 r. jest datą graniczną, albowiem to w tym dniu były funkcjonariusz Policji dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem zainteresowany swój wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożył w urzędzie pocztowym w dniu 14 marca 2005 r., a więc po upływie terminu, o którym mowa w cytowanym przepisie ustawy. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie do Komendanta Głównego Policji. J. P. podniósł w nim, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności dotyczących terminu, który mógł stanowić podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, co w konsekwencji doprowadziło, jego zdaniem, do obrazy art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Wyżej wymieniony zaznaczył, że z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia przez jednego z obrońców ustalenie prawomocności postanowienia mogło nastąpić dopiero w dniu 28 lutego 2005 r. Informację o uprawomocnieniu postanowienia otrzymał z datą 3 marca 2005 r. Dzień 28 lutego 2005 r. jest więc datą ustalenia przez prokuratora, iż postanowienie stało się prawomocne z dniem 26 stycznia 2005 r. Zdaniem wnioskodawcy, termin do wznowienia postępowania należało liczyć od dnia 28 lutego 2005 r., a nie od dnia 26 stycznia 2005 r., jak to uczyniono w postanowieniu z dnia [...] nr [...]. Na potwierdzenie przytoczonych argumentów strona przedstawiła pismo podpisane przez prokuratora J. Ż., z którego treści wynika, że stwierdzenie prawomocności postanowienia o umorzeniu śledztwa dokonane zostało w dniu 28 lutego 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach tego rozstrzygnięcia organ podał, że ustawa o Policji nie dookreśla przesłanek do odmowy wznowienia postępowania, ograniczając się jedynie do wskazania w art. 135r ust. 5, iż postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji, oprócz wspomnianej wcześniej przesłanki, na podstawie analizy przepisów normujących wznowienie postępowania dyscyplinarnego, można wskazać na istnienie jeszcze jednej przesłanki, która uprawnia do odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Należy do niej zaliczyć złożenie wniosku o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu określonego w art. 135r ust. 7 przywołanej wyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z treści wniosku J. P. wynika, iż dzień 26 stycznia 2005 r. należy uznać za datę graniczną, w której zainteresowany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, tj. uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu śledztwa. Dodatkowo wymienione postanowienie skarżący otrzymał w dniu 12 stycznia 2005 r. i już wówczas wiedział o zaistnieniu przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem zainteresowany wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożył w dniu 14 marca 2005 r., czyli z naruszeniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przywołanym przepisie ustawy. Argument skarżącego, że informację o uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu śledztwa powziął w dniu 3 marca 2005 r., nie może być uwzględniony, bowiem organ otrzymując nieprawomocne postanowienie o umorzeniu śledztwa poinformowałby stronę, iż wniosek zostanie rozpatrzony dopiero po uprawomocnieniu się przedmiotowego postanowienia. Termin określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji zostałby jednak przez stronę zachowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie postanowień, mocą których odmówiono wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zaprezentowaną w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, skierowanym do Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniesioną skargę jako niezasadną . Przytaczając przepis art. 135r ust. 1 , 2, 3, 4, 5, 6 ,7 , 8, 9 oraz 135o ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), Sąd I instancji podkreślił , iż z przepisów tych wynika, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego winien być złożony do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś właściwym do orzekania w tym przedmiocie jest przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu J. P. właściwie skierował swój wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego do Komendanta Powiatowego Policji w [...], który wydał orzeczenie dyscyplinarne w pierwszej instancji. Z uwagi na fakt , iż w postępowaniu dyscyplinarnym orzekał także Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ odwoławczy, zatem - jak prawidłowo przyjęto - to ten przełożony dyscyplinarny był właściwy do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, albowiem to on wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Analiza przepisu art. 135r ust. 7 w ocenie Sądu I instancji pozwala stwierdzić, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należy złożyć w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tym samym przytoczone przez stronę argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. Wskazano, że ustalenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] daty, od której liczyć należy termin do wznowienia postępowania, nastąpiło na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę. Przyjęto , że tą datą, od której należało liczyć trzydziestodniowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w ocenie organu jest dzień 26 stycznia 2005 r. Sąd również zwrócił uwagę na fakt, iż w dniu 22 kwietnia 2005 r. przesłano faksem do Prokuratury Rejonowej [...] zapytanie - prośbę o potwierdzenie na piśmie daty doręczenia J. P. postanowienia o umorzeniu śledztwa. Odpowiedź na powyższe pismo, datowana na dzień 2 maja 2005 r., wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] jednak dopiero w dniu 13 maja 2005 r., a więc już po wydaniu pierwszoinstancyjnego postanowienia, zaś prokurator w piśmie tym wskazała dzień 12 stycznia 2005 r. jako datę doręczenia wnioskodawcy nieprawomocnych postanowień o umorzeniu śledztwa. I właśnie od tej daty, tj. od dnia 12 stycznia 2005 r. w ocenie Sądu I instancji należało liczyć bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Z tą datą bowiem wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Faktem jest, iż postanowienie o umorzeniu śledztwa nie było w tej dacie prawomocne. Ma to jednak znaczenie jedynie dla organu właściwego do przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia. Termin określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji zostałby jednak przez stronę zachowany. Skarżący o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dowiedział się faktycznie w dniu 12 stycznia 2005 r., a nie - jak twierdzi - w dacie, w której nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia o umorzeniu śledztwa przez prokuratora. Słuszna jest zatem odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2005r., sygn. akt I OSK 163/05, niepublikowany). Sąd nie podzielił stanowiska, że organ otrzymując nieprawomocne postanowienie o umorzeniu śledztwa mógłby poinformować stronę, iż wniosek jej zostanie rozpatrzony dopiero po jego uprawomocnieniu. W takiej sytuacji bowiem organ naraziłby się na zarzut bezczynności, gdyż tego typu sytuacja uzasadnia konieczność zawieszenia postępowania wszczętego z wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego do czasu uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu śledztwa. Błędne stanowisko organu w tym zakresie pozostaje jednak bez wpływu na wydane postanowienia. Powoływanie się przez organ na przepis art. 135r ust. 5 ustawy o Policji dotyczący upływu 5 letniego terminu nie pozwalającego na wznowienie postępowania dyscyplinarnego uznano za zbędne albowiem wpierw wnioskodawca musi zachować trzydziestodniowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego (liczony od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia), a gdy ten jest zachowany organ winien sprawdzić, czy nie nastąpił upływ pięcioletniego okresu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego, który - jako kolejna przesłanka negatywna - powoduje, że postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego J. P. zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i zgłosił wniosek uchylenie zaskarżonego wyrok w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że w ocenie skarżącego Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit .c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia w postępowaniu przed organem administracji publicznej naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy . Wyrażono pogląd , że pominięcie lub nie dostrzeżenie przez sąd administracyjny istotnych naruszeń przepisów postępowania , które miały miejsce w postępowaniu administracyjnym nie może pozostawać poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym zarzuty w tym zakresie można formułować w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniono ponadto, że stosownie do treści art. 135r ust. 7 ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przywołany przepis nie powinien budzić szczególnych wątpliwości interpretacyjnych co do sposobu ustaleniu początki biegu terminu w nim określonego. Po myśli tego przepisu termin 30-dniowy rozpoczyna bieg od dnia powzięcia przez obwinionego wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania . Zauważono, także, iż zarówno organy jak też Sąd I instancji błędnie interpretują przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji uznając , że okolicznością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania jest bądź to data doręczenia nieprawomocnego postanowienia o umorzeniu śledztwa bądź też data uprawomocnienia się tego postanowienia . W ocenie strony skarżącej ani data doręczenia nieprawomocnego postanowienia o umorzeniu śledztwa ani też data uprawomocnienia się tego postanowienia nie mogą być uznane za początek biegu terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji . Podstawą wznowienia postępowania dyscyplinarnego mogło być wyłącznie prawomocne postanowienie o umorzeniu śledztwa. Taką wiedzę skarżący uzyskał w pierwszych dniach marca 2005 r. Najwcześniej zaś mógł ją uzyskać w dniu 28 lutego 2005 r. bowiem dopiero w tej dacie; dokonano stwierdzenia prawomocności postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego. Okoliczność ta została jednoznacznie potwierdzona stosowną informacją Prokuratury Rejonowej [...]. Przed dniem 28 lutego 2005 r. wiedzy takiej nie posiadał prokurator prowadzący postępowanie. Tym bardziej nie mógł jej posiadać skarżący . Zatem wykazano, że termin określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji rozpoczął bieg w pierwszych dniach marca 2005 r. a najwcześniej mógł rozpocząć bieg w dniu 28 lutego 2005 r. Również za wadliwy uznano pogląd wyrażony w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, iż skarżący winien z "ostrożności procesowej" złożyć wniosek o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego . Nieprawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego nie mogło być podstawą domagania się wznowienia postępowania dyscyplinarnego . Dostrzega to również Sąd I instancji podnosząc, iż w takiej sytuacji organ winien był zawiesić postępowanie do czasu uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu śledztwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2 ) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Wprawdzie skarga ta w jej petitum nie wskazuje jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego naruszonego przez Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku lecz z uzasadnienia tejże skargi kasacyjnej wynika , iż powołano się w tym zakresie na przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 58 ze zm. ) . Zarzuty te jako nieusprawiedliwione nie zasługują na uwzględnienie. Przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis powyższy nie został naruszony w rozpatrywanej sprawie albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wobec jej niezasadności zastosował przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie wyżej wskazywany. Brak jest również przesłanek do uznania, iż przepis ten winien być zastosowany w rozpoznawanej sprawie przez Sąd I instancji . Z motywów skargi kasacyjnej wynika , iż powołany wyżej przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w istocie powiązany został z innym przepisem procesowym zawartym w ustawie o Policji tj. art. 135r ust. 7 stanowiącym, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego z naruszeniem w/w przepisu odmówiono wznowienia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na wystąpienie tej przesłanki negatywnej mimo , że wadliwie przyjęto datę ,w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania . Datę tę zdaniem skarżącego należy liczyć od dnia dowiedzenia się przez stronę o uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu śledztwa . Pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie . Powołany wyżej przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji precyzyjnie wskazuje , że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należy złożyć w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia . Treść tego przepisu jednoznacznie nawiązuje do dnia " dowiedzenia się " o okoliczności (podstawie ) wznowienia . W warunkach tej sprawy podstawę wznowienia stanowi treść postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] o umorzeniu śledztwa wobec skarżącego i innych przy przyjęciu , że podejrzani nie popełnili zarzucanych czynów . Za dzień dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego należy jak to trafnie przyjął Sąd I instancji uznać datę 12 stycznia 2005 r. bowiem w tej dacie doręczono skarżącemu nieprawomocne postanowienia o umorzeniu śledztwa . Wywody skargi kasacyjnej , iż termin ten należy liczyć tylko i wyłącznie od dnia dowiedzenia się o prawomocnym postanowieniu o umorzeniu śledztwa co nastąpiło dopiero 28 lutego 2005 r. , stanowi interpretację nie uprawnioną zarzucanego przepisu procesowego ustawy o Policji . Istota unormowania art. 135r ust. 7 ustawy o Policji polega na dowiedzeniu się o istotnej dla sprawy okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a więc zatem dotarciu do strony wiadomości o wydaniu stosownego postanowienia w tym wypadku Prokuratury Rejonowej [...]. Uprawomocnienie się tego postanowienia jest już kwestią podlegającą badaniu , lecz następuje to bezpośrednio w toku postępowania o wznowienie postępowania . Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , że skarżący o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dowiedział się faktycznie w dniu 12 stycznia 2005 r. a nie w dacie prawomocności postanowienia o umorzeniu śledztwa . Dlatego też słusznie uznano prawidłowość odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego w tej sprawie . Z tych przyczyn wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzeł jak w sentencji wyroku .