II SA/Ke 490/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Sygn. akt II SA/Ke 490 /06 UZASADNIENIE Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] Nr [...] o zmianie tytułów i okresów działalności kombatanckiej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o pozbawieniu W.S. uprawnień kombatanckich. W wyniku wniesionej na powyższą decyzję skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25.10.2005r. uchylił decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, wskazując, iż organ powinien rozpoznać zarzuty o to, że skarżący uprawnienia kombatanckie zachował w oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 zd. 2 ustawy o kombatantach. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] o zmianie tytułów i okresów działalności kombatanckiej zachował W.Z. uprawnienia przyznane przez ZBoWiD na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o kombatantach. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując jako podstawę uprawnień kombatanckich czas jej pobytu w obozie pracy przymusowej w m. Dorf Lager uber Heidenbreck Stube oraz pełnienia służby z poboru w Wojsku Polskim. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zważył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż W.Z. w okresie grudzień 1946r. - styczeń 1947r. brał udział w działaniach operacyjnych i walkach z oddziałem podziemia niepodległościowego pod dowództwem,,Ognia", a po wstąpieniu w listopadzie 1947r. w szeregi Milicji Obywatelskiej brał udział w operacjach skierowanych p-ko nielegalnej podziemnej organizacji,,Igła" w okolicach S. i W.. Powyższe okoliczności zdaniem organu odwoławczego wskazują na możność zastosowania do strony dyspozycji art. 21 ust., 2 pkt. 4 lit. c ustawy o kombatantach. Wskazując jako podstawę swego rozstrzygniecia art. 138 § 2 k.p.a. organ orzekł jak w zaskarżonej decyzji obligując organ I instancji do wyjaśnienia, czy wskazane okoliczności znajdują potwierdzenie w zachowanych dokumentach dotyczących służby W.Z. w Ludowym Wojsku Polskim oraz Milicji Obywatelskiej. W skardze na tę decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W.Z. zarzucił organowi odwoławczemu niewłaściwe interpretowanie przepisów i intencji ustawy o kombatantach oraz to, że przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie brano pod uwagę całego życiorysu skarżącego, ograniczając się jedynie do okresu jego służby w organach Milicji Obywatelskiej. Podniósł, iż w jego ocenie przysługują mu uprawnienia kombatanckie za okres jego pobytu w obozie pracy przymusowej oraz okres służby wojskowej z poboru w Wojsku Polskim w łącznym wymiarze 2 lat i 4 miesięcy, które udokumentował w sposób wystarczający. W odpowiedzi na skargę Urząd Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie podtrzymał argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Natomiast stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie decyzja została wydana na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, do którego stosownie do art. 5 § 1 pkt 4 kpa ma zastosowanie art. 127 § 3 kpa. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Użycie sformułowania ,,odpowiednio" oznacza, że ustawodawca przewidział możliwość niestosowania niektórych przepisów dotyczących odwołań. Jednym z takich przepisów, który nie może mieć zastosowania przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jest art. 138 § 2 kpa (por. wyrok NSA II SA 655/99 z dnia 10.06.1999r. Lex nr 46800). Tymczasem w sprawie niniejszej Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylając decyzję własną z dnia [...]. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania rażąco naruszył art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 kpa przez co decyzja ta dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.