VI SA/Wa 1197/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego "[...]" oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając w trybie postępowania spornego oddalił sprzeciw P. sp z o.o. z siedzibą w W. (obecnie: T. SA) wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o uznaniu skutków rejestracji międzynarodowej znaku towarowego "[...]" zarejestrowanego po numerem [...] na rzecz N. z siedzibą w E., Finlandia. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2004r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw P. sp. z o.o. z W. w którym domagała się unieważnienia znaku [...] zarejestrowanego w Polsce w trybie Porozumienia Madryckiego przez firmę N. z Finlandii w zakresie towarów ujętych w klasie 09. W. spółka zarzuciła, że decyzja w postępowaniu zgłoszeniowym dotyczącym uznania skutków międzynarodowej rejestracji znaku [...] firmy N. z Finlandii, została wydana na podstawie dokumentów obcojęzycznych (dokumenty sporządzone były w języku francuskim). Zdaniem spółki, decyzja Urzędu rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ponieważ postępowanie przed Urzędem Patentowym RP powinno toczyć się w języku polskim zgodnie z art. 27 Konstytucji oraz w myśl przepisów ustawy 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. nr 90, poz. 999). Ponadto zarzucono, że przy rejestracji doszło do rażącego naruszenia art. 140 ustawy Prawo własności przemysłowej (p.w.p.) poprzez uznanie rejestracji międzynarodowej spornego znaku towarowego na towary nie wymienione w zgłoszeniu podstawowym w rozumieniu art. 2 ust.1 Protokołu do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków. Sprzeciw został uznany przez uprawnioną do znaku za bezzasadny i sprawa trafiła na drogę postępowania spornego. W odpowiedzi na sprzeciw pełnomocnik fińskiej N. podniósł, że regulamin dotyczący dokonywania rejestracji międzynarodowej w ramach Porozumienia Madryckiego i Protokołu do tego porozumienia ratyfikowanych przez Polskę nie przewiduje, aby Biuro WIPO przesyłało do Polski (jako kraju wyznaczonego) dokumenty tłumaczone na język polski. Postępowanie w trybie międzynarodowym dotyczącym rejestracji znaku [...] toczyło się, zatem prawidłowo. Co do drugiego z zarzutów pełnomocnik N. wykazywał, że było to jedynie uszczegółowienie listy towarów na nasz kraj, w której ma zastrzeżoną międzynarodową rejestrację. Rejestracja bazowała na wykazie towarów, który został przez Biuro WIPO uznany i wykaz ten został przekazany do Polski bez żadnych zmian. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Kolegium Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 246 i 247 ust.2 w związku z art. 140 ust.1 p.w.p. oraz art. 156 §1 pkt 2 k.p.a i art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust2 p.w.p. oddaliło sprzeciw i orzekło o kosztach postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Urząd Patentowy potwierdził prawidłowość notyfikacji w Polsce międzynarodowej rejestracji znaku [...]. W pierwszej kolejności uznał, że wskazane przez skarżącą przepisy nie mogą być podstawą do uwzględnienia sprzeciwu a to z uwagi na treść art. 246 ust.2 p.w.p. zgodnie z którym podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego. W ocenie organu, w czasie badania sprzeciwu ma zastosowanie art. 164 p.w.p. (bez wykazywania interesu prawnego wnioskodawcy). Urząd zaakcentował, że dla uwzględnienia sprzeciwu konieczne jest wykazanie, iż przy rejestracji nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Tak więc, zdaniem Urzędu, jedynie przepisy prawa materialnego mogą być przedmiotem badania w tym postępowaniu, tymczasem art. 140 p.w.p. na który powołuje się strona jest przepisem prawa procesowego i nie zalicza się do katalogu przepisów określających warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji. Innymi słowy, zdaniem organu, Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego nie jest właściwy do oceny prawidłowości stosowania procedury administracyjnej na etapie badawczym w sprawie uznania skutków rejestracji międzynarodowej znaku [...]. Ponieważ zarzuty podniesione przez wnioskodawcę nie spełniają, zdaniem organu, warunków określonych treścią art. 246 ust. 2 p.w.p. nie mogą stanowić podstawy unieważnienia prawa ochronnego na sporne oznaczenie w trybie sprzeciwowym. Niemniej, w zaskarżonej decyzji organ odniósł się również merytorycznie do zarzutów sformułowanych w sprzeciwie uznając je za bezzasadne. Co do zarzutu prowadzenia postępowania administracyjnego z naruszeniem przepisów o języku polskim Urząd Patentowy RP stwierdził, że w toku postępowania o uznanie na terenie Polski skutków rejestracji międzynarodowej znaku towarowego postępowanie międzynarodowe ma być prowadzone w języku francuskim lub angielskim co wynika z przepisów Porozumienia madryckiego, Protokołu do tego Porozumienia a także postanowień Wspólnego regulaminu wykonawczego. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie notyfikacja do Biura Międzynarodowego w Genewie została wydana w języku francuskim. Urząd Patentowy podkreślił, że wszystkie pozostałe dokumenty m.in. informacja skierowana do zgłaszającego o uznaniu na terytorium Polski ochrony dla znaku [...], były sporządzane w języku polskim. Urząd zaakcentował ponadto, że w toku postępowania spornego wszystkie istotne dla sprawy materiały zostały przetłumaczone na język polski. Odpierając zarzut niedozwolonego rozszerzenia wykazu towarów, dla których sporny znak został zgłoszony Urząd Patentowy RP stwierdził, że już we wniosku o rejestrację międzynarodową znaku towarowego [...] dokonanym w Biurze Międzynarodowym znajdowały się równocześnie dwie wersje wykazu towarów ujętych w klasie 09. Przy czym jeden z nich został sformułowany w sposób ogólny dla celów rejestracji międzynarodowej, drugi zaś został przeznaczony dla poszczególnych krajów wyznaczonych (w tym Polski). Organ zwrócił uwagę, że świadectwo rejestracji międzynarodowej przedmiotowego znaku oraz notyfikacja zawierają obie wersje towarów ujętych w klasie 09. Z zaprezentowanym w omówionej wyżej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. stanowiskiem Urzędu Patentowego RP nie zgodziła się w. spółka i wniosła do tutejszego Sądu skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi powtórzyła wszystkie wcześniejsze zarzuty a ponadto wskazała na wadliwość interpretacji przepisu art. 246 ust.2 p.w.p dokonaną przez Urząd Patentowy. Zdaniem skarżącej, zawarte w tym przepisie stwierdzenie, że "podstawę sprzeciwu , o którym mowa w ust.1 stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji" oznacza, że w tym postępowaniu rozpatruje się nie tylko warunki zakreślone w przepisach prawa materialnego, ale Urząd Patentowy bada również prawidłowość postępowania rejestracyjnego pod względem poprawności proceduralnej. Strona wskazała, że powyższe wynika z wykładni celowościowej omawianego przepisu, który pozwala na wystąpienie z wnioskiem (sprzeciwem) każdej osobie a więc w interesie społecznym. Zdaniem spółki w interesie społecznym jest unieważnienie prawa jeżeli przy jego udzielaniu doszło do rażącego naruszenia prawa - również procesowego. Zawężając podstawy sprzeciwu do dyspozycji art. 164 p.w.p. i wykluczając z nich definitywnie kwestie proceduralne, zdaniem strony skarżącej, Urząd Patentowy wydał decyzję z naruszeniem art. 246 ust.2 p.w.p. Ponadto strona zarzuciła, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych zostało wydane na podstawie art. 152 p.w.p., który to przepis nie dotyczy rejestracji międzynarodowej. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, wszelkie przepisy Rozdziału 4 w/w Rozporządzenia dotyczące rozpatrywania znaków międzynarodowych zostały wydane z naruszeniem delegacji ustawowej określonej w art. 152 p.w.p. a w konsekwencji dokonanie przez Urząd Patentowy ogłoszenia o uznaniu rejestracji międzynarodowej jest obarczone poważną wadą prawną i nie może być podstawą do ogłoszenia o uzyskaniu praw wyłącznych na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze odnośnie interpretacji art. 246 ust.2 p.w.p. Urząd Patentowy stwierdził, że nie podziela stanowiska skarżącej spółki. Zdaniem organu, interpretacja tego przepisu dokonana przez spółkę jest nieprawidłowa i niezgodna z zasadami wykładni językowej. Stoi w sprzeczności z literalnym, jednoznacznym brzmieniem tego uregulowania. Co do zarzutu tyczącego naruszenia delegacji ustawowej określonej w art. 152 p.w.p. Urząd Patentowy podniósł, że nie zgadza się z tym zarzutem, ale nawet jeżeli byłby on zasadny, to jako organ administracji publicznej zobowiązany jest do stosowania przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2002 r. dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi, że przepisy tego aktu prawnego zostały wydane z naruszeniem delegacji określonej w art. 152 p.w.p. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca spółka oraz uprawniona ze spornego znaku - [...], reprezentowane były przez rzeczników patentowych. Nie stawił się pełnomocnik organu. Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania . Pełnomocnik N. wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2007 r. złożonym do akt sądowych jako załącznik do protokołu rozprawy (k.113-129 akt sądowych) uprawniona podtrzymała dotychczasową argumentację odpierającą zarzuty skarżącej spółki . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozważając zasadność złożonej skargi na wstępie należy podkreślić, iż decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] [...] ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" w dniu [...] września 2003 r. a więc pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej. Również sprzeciw spółki P. w którym domagała się unieważnienia znaku [...] zarejestrowanego w Polsce w trybie Porozumienia Madryckiego na rzecz firmy N. z Finlandii w zakresie towarów ujętych w klasie 09, wpłynął do organu w czasie obowiązywania powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo uznał, że podstawę prawną wniesionego sprzeciwu stanowi art. 246 p.w.p. Zgodnie z treścią ust.1 tego przepisu, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (ust.2) Mając na uwadze powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko Urzędu Patentowego, który zignorował argumentację wnioskującej spółki dotyczącą kwestii posiadania przez nią interesu prawnego w złożeniu sprzeciwu (vide: treść sprzeciwu). Jest to bowiem okoliczność prawnie irrelewantna, skoro omawiany przepis nie wymaga wykazania tej przesłanki. Podkreślenia również wymaga, że wniesienie sprzeciwu nastąpiło w dniu [...] marca 2004 r., podczas gdy decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] [...] ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" w dniu [...] września 2003 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że zachowany został 6-miesięczny termin do wniesienia sprzeciwu wymagany przez art. 246 ust.1 p.w.p. W tym stanie rzeczy po stronie Urzędu Patentowego ciążył obowiązek merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w sprzeciwie. Jak wynika z argumentacji przedstawionej przez skarżącą spółkę, jej zdaniem, w trybie postępowania spornego (sprzeciwowego) może być unieważnione prawo z rejestracji znaku towarowego w części dotyczącej wykazu towarów z tego powodu, że wykaz ten został rozszerzony w niedozwolony sposób tj. wbrew przepisowi art. 140 p.w.p. a także z tej przyczyny, że w toku postępowania rejestrowego zostały rażąco naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej. Zdaniem Urzędu Patentowego zaprezentowany pogląd jest wadliwy, gdyż w toku postępowania spornego prowadzonego w trybie art. 246 ust. 2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego tj. jeżeli nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania tego prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) czy w toku postępowania spornego (sprzeciwowego) prowadzonego na podstawie art. 246 ust 2. p.w.p. zadaniem Urzędu Patentowego RP jest tylko i wyłącznie badanie czy przy rejestracji znaku towarowego zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa; 2) czy w trybie postępowania spornego może być unieważnione prawo z rejestracji znaku towarowego w części dotyczącej wykazu towarów z tego powodu, że przy rejestracji wykaz został rozszerzony w niedozwolony sposób tj. wbrew przepisowi art. 140 p.w.p. a nadto, 3) czy w sytuacji, gdy rejestracja znaku towarowego w Polsce nastąpiła w toku postępowania o uznanie skutków rejestracji międzynarodowej, dokonanej na podstawie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. Urząd Patentowy RP w toku omawianego postępowania przeprowadza kontrolę prawidłowości dokumentów, które stanowiły podstawę do zarejestrowania znaku w Biurze Międzynarodowym oraz notyfikacji - a jeżeli tak - to w jakim zakresie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jedynie na pierwsze z postawionych pytań należy odpowiedzieć twierdząco przy oczywistym zastrzeżeniu, że w toku postępowania spornego (sprzeciwowego) Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust.4 p.w.p.). Według zaś art. 256 ust.1 p.w.p. dopiero w sprawach nieuregulowanych w ustawie i tylko odpowiednio stosuje się przepisy k.p.a. (v. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. II GSK 320/05, niepubl.) Punktem wyjścia do analizy komentowanego przepisu jest treść art. 144 p.w.p. oraz uwaga natury ogólnej, że "tryb sprzeciwowy" unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego został wprowadzony ustawą Prawo własności przemysłowej. W myśl art. 144 p.w.p. wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa. Warunki te określały przepisy art. 4, 6-9 i 32 ustawy o znakach towarowych (u. z. t.) a obecnie regulują przepisy art. 129,131,132,134 i 137 p.w.p. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, wydaje (po upływie terminu wyznaczonego zgłaszającemu na zajęcie stanowiska) decyzję o odmowie jego udzielenia. W celu uzyskania ochrony znak zgłasza się w Urzędzie Patentowym ze wskazaniem towarów dla których jest przeznaczony. Wśród przesłanek uzyskania prawa ochronnego, nazywanych w piśmiennictwie ze względu na ich ujęcie od strony negatywnej – przeszkodami ochrony (rejestracji) można wyróżnić takie, które generalnie wykluczają ochronę dla określonych znaków towarowych (v. art. 129 ust.1 pkt 2, art. 131 ust.1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2-5 oraz ust.3 i 4 p.w.p.) oraz takie, które uniemożliwiają udzielenie ochrony ze względu na wcześniejsze prawa osób trzecich (v. art. 131 ust.1 pkt 1 , art. 132 ust.1 i 2 p.w.p.). Tradycyjne badanie oznaczenia zgłoszonego do ochrony w charakterze znaku towarowego obejmuje dwie fazy. Najpierw ustala się, czy oznaczenie może być znakiem towarowym (badanie abstrakcyjnej zdolności odróżniania). Odpowiedź pozytywna na to pytanie otwiera następny etap w którym bada się przede wszystkim, czy znak ma dostateczne znamiona odróżniające. Pozostałe przeszkody ochrony określone zostały, jak wspomniano wyżej, w art. 131, 132 p.w.p. Przepisy te zastąpiły art. 8 i 9 u.z.t. Przyjmując hipotetyczne założenie, że zgłaszający rozszerzył wykaz towarów, dla których znak ten został zgłoszony w sposób niedozwolony tj. wbrew art.140 p.w.p. natomiast Urząd Patentowy RP po sprawdzeniu (oddzielnym i kolejno) przeszkód rejestracji w odniesieniu do każdego towaru i usługi potwierdzi zdolność odróżniającą znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów, usług i udzieli prawa ochronnego na znak towarowy. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, w postępowaniu sprzeciwowym nie jest możliwe zakwestionowanie udzielonej rejestracji w części dotyczącej wykazu towarów tylko z tego powodu, że organ "nie zauważył" niedozwolonego rozszerzenia. Dopiero gdy strona wykaże, iż organ nie odmówił zdolności odróżniającej znakowi towarowemu w odniesieniu do konkretnych towarów, usług (w omawianym przypadku z wykazu rozszerzonego wbrew art. 140 p.w.p.) będzie to podstawą do unieważnienia prawa ochronnego. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko jest związane z meritum art. 246 p.w.p. Istotą tego przepisu jest bowiem, zdaniem Sądu, zakwestionowanie zakresu udzielonego prawa. W rozpatrywanej sprawie rejestracja znaku towarowego [...] [...] nastąpiła w toku postępowania o uznanie skutków rejestracji międzynarodowej, dokonanej na podstawie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. (Dz. U. Nr 116 z 1993 r. poz. 514), w tym stanie rzeczy, koniecznym wydaje się omówienie specyfiki tego uregulowania w zakresie niezbędnym dla potrzeb niniejszej sprawy w szczególności, że skarżący zakwestionował miejsce tego aktu w polskim porządku prawnym. Porozumienie madryckie weszło w życie w odniesieniu do Polski w dniu 18 marca 1991 r. o przy czym oficjalny tekst został opublikowany w Dzienniku Ustaw nieomal po trzech latach (Dz. U. 1993, nr 116, poz.514). Porozumienie wprowadziło zasadę, zgodnie z którą osoby fizyczne i prawne każdego z umawiających się państw mogą uzyskać we wszystkich pozostałych państwach będących stronami porozumienia ochronę swych znaków, stosowanych do towarów i usług, a zarejestrowanych w państwie pochodzenia, dokonanych za pośrednictwem organu państwa pochodzenia. Zgłoszenia znaków dokonuje się w Międzynarodowym Biurze Własności Intelektualnej. Protokół określa treść podania o rejestracje międzynarodową, skutki rejestracji międzynarodowej, zasady zastąpienia uprzednich rejestracji krajowych przez rejestrację międzynarodową, okres ważności rejestracji międzynarodowej, przedłużenie rejestracji międzynarodowej, opłaty, zmiany w rejestrach, zasady przeniesienia znaku międzynarodowego powodujące zmianę państwa uprawnionego, zbycie znaku. Ponadto Porozumienie konstytuuje Związek Szczególny do spraw międzynarodowej rejestracji znaków, jego organizację wewnętrzną, zadania, procedury oraz zagadnienia finansowe. Postanowienia Porozumienia madryckiego zostały rozszerzone w Protokole do Porozumienia, który określa m. in. zagadnienia związane z zapewnieniem ochrony przez rejestracje międzynarodową, wymogi formalne dla dokonania zgłoszenia międzynarodowego, skutki rejestracji międzynarodowej, odmowę i unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej w odniesieniu do niektórych państw stron protokołu, zakres wpisów do rejestru międzynarodowego prowadzonego przez Biuro Międzynarodowe, kwestie funkcjonowania organów powołanych przez Porozumienie madryckie. Postępowanie przed Biurem Międzynarodowym kończy się wpisaniem rejestracji międzynarodowej do rejestru. Rejestracja międzynarodowa wywołuje na terytorium Polski skutek zgłoszenia (por. np. R. Skubisz Opinia prawna – ocena charakteru prawnego rejestracji międzynarodowej /w:/Rzecznik Patentowy Nr 3 (46)/2005), podobnie Urszula Promińska tamże). Następnym etapem jest postępowanie następujące po notyfikacji przez Biuro Międzynarodowe rejestracji znaku zainteresowanym państwom. Postępowanie to rozpoczyna się od wysłania notyfikacji przez Biuro Międzynarodowe, a kończy – w odniesieniu do każdego z zainteresowanych państw z chwilą ostatecznego - pozytywnego lub negatywnego – wyjaśnienia kwestii obowiązywania rejestracji międzynarodowej na terytorium każdego z tych państw. Postanowienia Porozumienia madryckiego, Wspólnego Regulaminu Wykonawczego dla tego Porozumienia oraz dla Protokołu do tego porozumienia nakładają na organ państwa pochodzenia (tu: Finlandię) obowiązek wskazania we wniosku o rejestrację międzynarodową daty i numeru zgłoszenia oraz rejestracji krajowej, a także obowiązek poświadczenia, że dane we wniosku odpowiadają danym rejestru krajowego (art. 3 ust.1 Porozumienia). Poświadczenie następuje w formie stosownego oświadczenia organu krajowego państwa pochodzenia, opatrzonego podpisem upoważnionego pracownika tego organu (w Polsce jest to pracownik Urzędu Patentowego). Na poświadczeniu danych zawartych we wniosku oparta jest możliwość uzyskania rejestracji międzynarodowej a będące przedmiotem poświadczenia dane wyznaczają zakres podmiotowy, przedmiotowy i terytorialny tej rejestracji. Zaakcentowania wymaga, że gwarantem treści wniosku oraz następnie stroną w postępowaniu przed Biurem, dotyczącym ewentualnego uściślenia jego treści jest organ krajowy państwa a nie zgłaszający. Kontrola klasyfikacji towarów i usług dokonywana jest przez Biuro w porozumieniu z organem krajowym (a nie zgłaszającym) a w razie braku zgody decydujące jest stanowisko Biura (art. 3 ust.2 Porozumienia) . Prawdą jest, co podkreśla skarżący, że rejestracja międzynarodowa jest ściśle związana z losami rejestracji w państwie pochodzenia. Powyższa zależność wyraża się m.in. w tym , że rejestracja międzynarodowa nie może swym zakresem wykraczać poza rejestrację w państwie pochodzenia (art. 6 ust.2 Porozumienia). Urząd Patentowy RP w sprawie o uznanie rejestracji międzynarodowej nie ma kompetencji do władczego wkraczania w proces decyzyjny mający miejsce przed Biurem Międzynarodowym, ponieważ żadne przepisy czy to Porozumienia czy to ustawy Prawo własności przemysłowej ( a wcześniej ustawy o znakach towarowych) nie dają mu takiej podstawy. Urząd Patentowy RP jest związany zakresem nadesłanej notyfikacji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, która w swoim uzasadnieniu odnosi się kwestii związanych z omówionym wyżej 6 ust.2 Porozumienia należy stwierdzić, że zarzuty strony nie są uzasadnione, ponieważ obydwa zakwestionowane przez skarżącego wykazy towarów i usług zostały przedłożone do rejestracji w Biurze Międzynarodowym a jak wskazano wyżej Urząd Patentowy jest związany zakresem przekazanej notyfikacji. Wniosek do Biura Międzynarodowego składany jest specjalnym formularzu, w języku francuskim lub angielskim (zasada 6 Wspólnego Regulaminu Wykonawczego). Należy podkreślić, że regulaminowy wymóg stosowania wymienionych języków dotyczy jedynie postępowania przed Biurem Międzynarodowym oraz w korespondencji, której nadawcą lub adresatem jest Biuro (patrz: Bogdan Rokicki "Postępowanie przed Urzędem Patentowym RP w sprawie wniosku o rejestrację międzynarodową znaku towarowego" Rejent, 1995 r. Nr 3). Dlatego też całe postępowanie przed Urzędem Patentowym RP w sprawie wniosku, w tym także korespondencja między Urzędem a zgłaszającym powinno być prowadzone w języku polskim. Oczywistym jest, że również postępowanie sprzeciwowe musi być prowadzone w języku polskim, a zatem – ważne dla sprawy dokumenty (lub ich najistotniejsze części) w toku tego postępowania powinny zostać przetłumaczone na język polski. Jak wynika z dokumentów nadesłanej sprawy administracyjnej, powyższy wymóg został w rozpatrywanej sprawie zachowany. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując zakwestionowane rozstrzygnięcie nie dopatrzył się z urzędu naruszenia prawa tj art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (D.U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) skutkującego obowiązkiem wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że w ustawie Prawo własności przemysłowej przewidziane są możliwości unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy: - na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa (art. 164 p.w.p.), - na wnioski: Prokuratora Generalnego RP oraz Prezesa Urzędu Patentowego, którzy podejmują działania w interesie publicznym (art. 167 p.w.p.) - w następstwie tzw. sprzeciwu. Przy czym uznanie sprzeciwu powoduje unieważnienie prawa (art. 246 w zw. z art. 247 ust.2 zdanie 2 p.w.p.). Natomiast uznanie sprzeciwu przez uprawnionego za bezzasadny powoduje przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 ust.2 zdanie 1 p.w.p.) W niniejszej sprawie mamy do czynienia z ostatnią z przytoczonych możliwości. Procedura unieważnienia i procedura wniesienia sprzeciwu różnią się między sobą w sposób zasadniczy. Różny jest krąg podmiotów mogących inicjować postępowanie oraz czas określający możliwość podjęcia danej procedury. Podkreślenia wymaga, iż mówiąc o unieważnieniu praw wyłącznych posługujemy się swego rodzaju skrótem myślowym. Mając na uwadze fakt, że prawa wyłączne nabywane są w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez Urząd Patentowy należałoby mówić o "unieważnieniu decyzji administracyjnej przyznającej określonemu podmiotowi prawo wyłączne". Z tego względu postępowanie o unieważnienie prawa wyłącznego uznać należy za szczególny rodzaj postępowania administracyjnego toczącego się przed Urzędem Patentowym. Konsekwencją unieważnienia jest uznanie prawa za niebyłe od samego początku (ex tunc) i co się z tym wiąże – wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej (decyzji przyznającej prawo wyłączne pomimo niespełnienia ustawowych warunków wymaganych do jego uzyskania). Innymi słowy, unieważnienie prawa ochronnego służy naprawieniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu, przy czy jedyną przesłankę unieważnienia stanowi niespełnienie ustawowych warunków wymaganych dla udzielenia prawa. Postępowanie o unieważnienie prawa wyłącznego toczy się w trybie postępowania spornego. W ocenie Sądu, wskazana wyżej "odrębność" procedury unieważnienia i wniesienia sprzeciwu spowodowała, iż ustawodawca przewidział w art. 255 ust.1 p.w.p. rozdzielenie obydwu kategorii spraw wskazując, że: "Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga sprawy o: unieważnienie (...) prawa z rejestracji (art. 255 ust.1 pkt 1 p.w.p.) oraz o unieważnienie (...) prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny (art. 255 ust.1 pkt 9 p.w.p.). Mając na uwadze powyższe z omówionego wyżej rozdzielenia obydwu kategorii spraw nie należy wyprowadzać wniosku, jak czyni to skarżący, że art. 246 ust.2 p.w.p. powinien być rozpatrywany bez stosowania art. 164 p.w.p. Odnosząc się dokonanej przez skarżącego wykładni przepisu art. 246 ust.2 p.w.p. należy podnieść, że w polskim systemie prawa obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona formułowana. Wykładnia językowa powinna zostać zastosowana w pierwszej kolejności i jeżeli uzyskany na jej gruncie rezultat interpretacyjny nie budzi wątpliwości, to nie ma potrzeby odwoływania się do wykładni systemowej czy celowościowej (jak uczynił to skarżący). Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w rozpoznawanej sprawie albowiem treść art. 246 ust.2 p.w.p. nie budzi wątpliwości. Z przepisu tego jasno wynika, że powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem przesłanek odpowiednio stosowanego art. 164 p.w.p. z pominięciem instytucji interesu prawnego wyłączonego na podstawie art. 246 ust.1 p.w.p. Ponieważ Urząd Patentowy zastosował przepis art. 246 ust.2 p.w.p. zgodnie z powyższą zasadą, zatem zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 246 ust. 2 p.w.p. jest – jak wspomniano wyżej - kwestionowanie decyzji o udzieleniu prawa wyłącznego z powodu uzyskania tego prawa niezgodnie z warunkami ustawowymi, nie zaś kontrola prawidłowości postępowania Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie administracyjno-rejestrowym, odnośnie naruszania przepisów u.z.t. lub p.w.p. w toku udzielania rejestracji (w tym uznania skutków rejestracji międzynarodowej). Nie jest to bowiem, co należy podkreślić, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie jest również dopuszczalne zarówno w trybie sprzeciwowym (jak i w ogóle w trybie spornym), badanie przez Urząd Patentowy RP prawidłowości dokumentów, które stanowiły podstawę do zarejestrowania znaku przez państwo pochodzenia w Międzynarodowym Biurze Własności Intelektualnej (WIPO). Tymczasem, w niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie wykazał (choć na nim spoczywał ciężar dowodu) ale nawet nie kwestionował w toku postępowania sprzeciwowego, że prawo do przedmiotowego znaku zostało uzyskane wbrew ustawowym warunkom. Zdaniem Sądu, wykazywane przez skarżącego okoliczności nie mogły być podnoszone w sporze o unieważnienie prawa z rejestracji ponieważ dotyczyły wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie braku warunków ustawowych do uzyskania tego prawa. W tym stanie rzeczy argumentacja skarżącego, która de facto dotyczyła postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzonego na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a nie postępowania spornego o unieważnienie decyzji przyznającej prawo wyłączne, nie mogła odnieść pożądanego przez stronę skutku. Sąd nie podzielił również argumentacji skarżącego, co do naruszenia w rozpatrywanym postępowaniu przepisów Konstytucji RP (art. 89 i 92) oraz art. 152 ustawy Prawo własności przemysłowej. Urząd Patentowy RP jest organem administracji publicznej, który wydaje decyzje administracyjne, podlegające kontroli sądów administracyjnych. Przy ocenie prawidłowości decyzji należy uwzględnić prawidłowość powszechnie obowiązujących przepisów prawa będących podstawą tejże decyzji, a więc również orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (szerzej: B. Adamiak, Zgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą – jako przesłanka prawidłowości decyzji administracyjnej /w:/ Przegląd Sądowy, styczeń 2007 r.). Rozporządzenie w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszenia znaku towarowego zostało wydane na podstawie art. 152 p.w.p. a Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził, aby zostało wydane z naruszeniem delegacji ustawowej. Należy przy tym podkreślić, że art. 152 p.w.p. jest sformułowany w taki sposób, że nie dotyczy trybu zgłoszenia jedynie "krajowego" a zatem za nieuprawnione należy uznać wyprowadzenie wniosku, że przepis ten nie mógł stanowić delegacji, odnośnie reguł postępowania w przedmiocie uznania skutków rejestracji międzynarodowej. Mając na względzie powyższe należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.