II OSK 816/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. L. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 2699/03 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od J. F. na rzecz S. L. J. kwotę 447 (słownie: czterysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 2699/03, po rozpoznaniu skargi J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., nr [...], z dnia [...] października 2003 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Burmistrz A. udzielił S. J. pozwolenie na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego, w którym zlokalizowany jest lokal handlowy i garaż. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że inwestor S. J. - wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. W toku postępowania inwestor dołączył dokumenty wymagane art. 57 Prawa budowlanego z 1994 r. Wypełniając więc dyspozycję art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. dokonano w dniu [...] lipca 2003 r. protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia na budowę, a także stwierdzono uporządkowanie terenu budowy. Biorąc pod uwagę spełnienie wymagań z art. 57 ust. 1-4 oraz 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Burmistrz orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożył J. F., podnosząc okoliczności związane z nie doręczeniem decyzji o pozwoleniu na dobudowę przedmiotowego obiektu, wydanej w dniu [...] października 1995 r. przez Burmistrza A. Złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Ponadto podniósł okoliczności dotyczące zawarcia w dniu [...] września 1980 r. ugody pomiędzy inwestorem a odwołującym się przed Sądem Rejonowym w W.; sygn. akt: [...]. Wskazaną zaś ugodą J. F. zobowiązał się nie czynić przeszkód inwestorowi S. J. i D. J. w przejeździe drogą po jego działce Nr [...], natomiast S. J. i D. J. zobowiązali się nie ustawiać na niej żadnych przedmiotów , stąd też wskazano , że inwestor winien uregulować prawnie dojazd do swojego lokalu handlowego od drogi publicznej. Zwracając uwagę na , termin wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zauważono, iż skoro nie ukończono budowy w terminie jej ważności, to pozwolenie na użytkowanie tego obiektu nie powinno być wydane. Decyzją z [...] października 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z dniem 11 lipca 2003 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), organami właściwymi w sprawach pozwolenia na użytkowanie stały się organy nadzoru budowlanego. Do rozpoznania odwołania właściwym był więc w zakresie art. 132 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., a następnie w sytuacji jego nie uwzględnienia w całości przez organ, który wydał kwestionowaną nim decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Ten ostatni z wymienionych organów administracji publicznej podkreślił, że w świetle art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest wymagane, gdy przystąpienie do użytkowania obiektu lub jego części ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Organ odwoławczy podniósł, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie lokalu handlowego i garażu rozbudowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] i [...] w A. Do wniosku dołączył wymagane przepisem art. 57 ust. 1-3 Prawa budowlanego z 1994 r. dokumenty. Po protokolarnym stwierdzeniu zgodności wykonania obiektu z warunkami pozwolenia na budowę oraz uporządkowania terenu budowy (art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.) Burmistrz A. wydał decyzję w pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podkreślił, że odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie może być wydana w przypadku nie spełnienia wymagań określonych w: art. 57 ust. 1-4 (brak przedłożenia wymaganych dokumentów), art. 59 ust. 1 (stwierdzenie podczas sprawdzenia na miejscu budowy naruszenia warunków pozwolenia na budowę lub braku uporządkowania terenu budowy) i art. 59 ust. 3 (jeżeli organ stwierdzi brak wykonania części robót objętych pozwoleniem na budowę, co uniemożliwia wydanie pozwolenia na użytkowanie części obiektu). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z powyżej przytoczonych okoliczności. W odniesieniu natomiast do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał, że kwestia nie doręczenia decyzji o pozwoleniu na dobudowę J. F. i naruszenia jego praw jako właściciela sąsiedniej nieruchomości znalazła swój wyraz w innych rozstrzygnięciach administracyjnych. Zwrócono uwagę, że z odwołania wynika, ze kwestią sporną jest droga dojazdowa położona na części działki własności J. F. i na działce Nr [...], w sprawie której zawarto ugodę, a nie sprawa rozbudowy obiektu. Wspomniana ugoda nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. W skardze na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie pełnomocnik J. F. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Sąd powołując się na postanowienia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., wyjaśnił , że zarówno organ pierwszej instancji, którym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), był Burmistrz A., jak i rozstrzygający powtórnie tą sprawę w jej całokształcie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie zadośćuczyniły wymogom tych przepisów. W szczególności organ odwoławczy, wskazując na fakt wejścia w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy nowelizującej Prawo budowlane z 1994 r., nie wypowiedział się z jakich powodów zastosowanie winny mieć przepisy art. 55 ust. 2, art. 57 ust. 1-4, art. 59 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu dotychczasowym. Nie nawiązał nawet do znajdujących się we wspomnianej już ustawie nowelizującej przepisów przejściowych regulujących stosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji do spraw nie rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi (art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Stanowi to zdaniem Sądu naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. obligującego organ administracji do przedstawienia nie tylko uzasadnienia faktycznego ale także i prawnego podejmowanego rozstrzygnięcia. Ponadto przyjmując, że prawidłowym było oparcie decyzji organu odwoławczego powtórnie rozstrzygającego sprawę na przepisach dotychczasowych, to uznano , że decyzja tego organu jak i organu pierwszej instancji w ocenie Sądu nie mogły pozostać jako akty administracyjne zgodne z prawem z uwagi na nie ustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zaznaczono , iż art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji) obligował mianowicie organ do protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy zgodności: po pierwsze, wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, po drugie uporządkowania terenu budowy. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., że żadna z przesłanek uzasadniających odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie nie zachodzi. Takie stanowisko byłoby zasadne gdyby organ pierwszej instancji dokonał wymaganych przepisem art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. sprawdzeń. Przyznano, że z protokołu dokonanych sprawdzeń w dniu [...] lipca 2003 r., znajdującego się w aktach sprawy pierwszej instancji, wynika, że teren budowy uporządkowano oraz, że budynek w części parteru nadaje się do użytkowania, ale w ocenie Sądu tak ogólnikowe stwierdzenia, w szczególności, co do zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i warunkami pozwolenia na budowę, nie mogą być uznane za odzwierciedlające dokonanie w tym zakresie niezbędnych ustaleń. W tych kwestiach zdaniem sądu organy administracji w ogóle się nie wypowiadają. W aktach sprawy znajduje się jedynie kopia decyzji o pozwoleniu na dobudowę do budynku mieszkalnego garażu, pomieszczeń handlowych i części mieszkalnej z [...] października 1995 r., znak: [...]. Nie ma ani projektu budowlanego ani też decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Utwierdza to więc w przekonaniu, że organ obu instancji nie dokonały w tym zakresie wymaganych wzmiankowanym powyżej przepisie ustaleń. Podkreślono, że wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie może w żaden sposób akceptować stanu ewentualnej niezgodności realizacji obiektu lub jego części z prawem. Stanowi bowiem ona wyraz jego zdatności do użytkowania. Sąd jednocześnie uznał , że nie mają znaczenia dla treści rozstrzygnięcia w tej sprawie kwestie podniesione przez pełnomocnika skarżącego, w odwołaniu i następnie powtórzone w skardze, że ze względu na upływ terminu i nie ukończenie budowy w terminie nie może nastąpić wydanie pozwolenia na użytkowanie skoro decyzja o pozwoleniu na budowę nie wygasła. Dodano także, że słusznie organ odwoławczy wskazał na okoliczności, iż wzmiankowana decyzja o pozwoleniu na dobudowę do budynku mieszkalnego była weryfikowana nie tylko w postępowaniu nadzwyczajnym ale i przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2000 r., IV SA 811/98 oddalił skargę na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na dobudowę do budynku mieszkalnego. Podnoszona natomiast kwestia zawartej pomiędzy inwestorem a skarżącym ugody nie ma w niniejszej sprawie doniosłości prawnej. Jej respektowanie pozostaje poza przedmiotem tej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S. J. i zaskarżając go w całości podniósł zarzut : 1) naruszenia prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię art. 59 ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 1 - 4 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że przepisy te obligują do złożenia do akt sprawy projektu budowlanego oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy wykładnia taka jest sprzeczna z treścią powołanych przepisów w szczególności art. 57 Prawa budowlanego, - błędną wykładnię art. 59 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, że użyte przez organ administracyjny pojęcia "teren budowy uporządkowano" oraz "budynek w części parteru nadają się do użytkowania" są ogólnikowe i nie odzwierciedlają dokonanych w tym zakresie niezbędnych ustaleń. 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynika sprawy polegające na: - pominięciu z obrazą art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokumentów znajdujących się na k - 8 - 14 w dołączonej teczce z dokumentami, a stanowiących załącznik do protokołu dokonanych sprawdzeń z dnia [...] lipca 2003 r. - sprzecznym z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy procesowej w związku z art. 107 § 3 kpa zakwestionowaniu faktu nie wyjaśnienia przez organ odwoławczy podstawy zastosowania przepisów prawa budowlanego z 1994 r. w sytuacji, gdy organ odwoławczy wyraźnie powołał w treści decyzji przepis art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy prawo budowlane, a zastosowanie dotychczasowych przepisów było oczywiście słuszne w związku z treścią tego artykułu i faktem , iż decyzja w pierwszej instancji została wydana [...] lipca 2003 r., a więc przed wejściem w życie przepisów nowelizujących, wobec czego ewentualne nieprecyzyjne wskazanie tej okoliczności nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej wpływu istotnego, - sprzecznym z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy procesowej w zw. z art. 141 § 4 tejże ustawy : - nie wskazaniu w uzasadnieniu wyroku, że stwierdzone uchybienia procesowe miały istotny wpływ na wynik sprawy, - nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku na czym polega "istotny" wpływ uchybień na wynik sprawy, a tym samym - jaki jest związek przyczynowy między stwierdzonymi naruszeniami przepisów, a treścią zaskarżonej decyzji - nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku jakie przepisy Prawa budowlanego, względnie innych aktów prawnych, przewidują konieczność zgromadzenia w toku postępowania o udzielenie zgody na użytkowanie budynku takich dokumentów, jak projekt budowlany i decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym nakładają na organ konieczność prowadzenia postępowania w tym zakresie, a tym samym wyznaczają granice, przedmiotu rozpoznania sprawy i dowodów w rozumieniu art. 7 i 77 kpa, uchyleniu decyzji bez wskazania, czy jest to uchylenie do ponownego rozpoznania, - sprzecznym z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) ustawy procesowej w zw. z art. 133 i 134 tejże ustawy w zw. z art.7 i 77 kpa przyjęciu, że doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. i to w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej S. L. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi J. F. oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. F. wniósł o jej oddalenie podnosząc , iż wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń stąd też ograniczono rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej . Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione zarzuty , stąd też należało ją uwzględnić . Przed wszystkim zauważyć należy , iż podstawą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia jest naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 107 § 3 kpa oraz naruszenie tego przepisu procesowego w związku z art. 141 § 4 cytowanej ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powołanej ustawy procesowej Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mówiąc innymi słowy, sąd uchylając decyzję na tej podstawie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne . Istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. Natomiast zgodnie z dyspozycja art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter , sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia , że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i , że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa . Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji . Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie . Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny , czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze , konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. Przy uwzględnieniu powyższych rozważań, podkreślić należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy art.145 § 1 pkt. 1 lit c) w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie albowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać , że Sąd ten uchylił się w istocie od kontroli decyzji administracyjnej do czego był zobowiązany rozpoznając wniesioną skargę . Do konkluzji takiej prowadzi właśnie analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W motywach tych Sąd pierwszej instancji, wskazując na wydanie zaskarżonej decyzji po wejściu w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80 , poz. 718) zarzucił organowi odwoławczemu , że zacytował art. 7 tej ustawy zmieniającej (dot. kwestii intertemporalnych) lecz nie wypowiedział się z jakich powodów zastosowanie w tej sprawie winny mieć przepisy art. 55 ust. 2 , art. 57 ust. 1-4 i art. 50 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w brzmieniu dotychczasowym. To właśnie naruszenie uzasadniało przyjęcie obrazy przez organ art. 107 § 3 kpa. Jednakże poglądu tego w żadnym wypadku nie można zaakceptować . Przede wszystkim przepis art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (.....) , który w ust. 1 stanowi , że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 11 lipca 2003 r.- przypomnienie Sądu ) a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2. Organ odwoławczy stosując tę normę wydał zaskarżoną decyzję natomiast Sąd pierwszej instancji zobowiązany był w ramach sądowej kontroli legalności tej decyzji wypowiedzieć się co do prawidłowości zastosowania przepisów intertemporalnych a nie przerzucania na organ obowiązku dodatkowego uzasadniania okoliczności zastosowania tego przepisu. Rozstrzygnięcie przez Sąd co do prawidłowości zastosowania tej normy przejściowej ma w tej sprawie podstawowe znaczenie i pominiecie rozważań w tym zakresie co już wyżej wskazano oznacza uchylenie się od kontroli sądowej tej kwestii a w konsekwencji nie pozwalało Sądowi przejść do dalszych rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku a dotyczących ewentualnych naruszeń prawa materialnego (w dotychczasowym brzmieniu) . Sąd pierwszej instancji z uwagi na fakt zmiany przepisów ustawy Prawa budowlanego pomiędzy wydaniem decyzji przez Burmistrza A. a [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. z czym przecież w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wiązała się również zmiana właściwości organów orzekających w sprawie, zobowiązany był do dokonania oceny prawidłowości zastosowania wskazanego art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej a więc zajęcie stanowiska co do właściwości organu odwoławczego. Przesądzenie tej kwestii umożliwiało Sądowi przejście dopiero do dalszej kontroli a więc jakie przepisy Prawa budowlanego miały zastosowanie w czasie wydawania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy . Tym samym wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu swego wyroku , w jaki sposób stwierdzone uchybienia procesowe miały istotny wpływ na wynik sprawy a więc w konsekwencji niewłaściwie przyjął podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej . Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w tym dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędna wykładnie nie zasługiwały na uwzględnienie . Zauważyć należy, iż zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne (a taki pogląd wynika z uzasadnienia skargi) to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Co więcej - naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu" ([w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 542-543). Zatem już z tego względu przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać należałoby za chybiony. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, skarga kasacyjna zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na wskazanie usprawiedliwionych zarzutów naruszenia prawa procesowego co zostało we wstępnej części tego uzasadnienia wyjaśnione. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .