IV SA/Wa 601/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Napiórkowska WSA Alina Balicka Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. przy udziale - sprawy ze skargi A.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: wymeldowania - oddala skargę - Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) orzekł na wniosek S. Sp. z o.o. z siedzibą W. - właściciela budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w W.- o wymeldowaniu A.J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Odwołanie od tej decyzji wniosła do Wojewody [...] E.C., reprezentująca w tym postępowaniu interesy A. J.. W uzasadnieniu podniesiono, iż A.J. zameldowany jest w spornym lokalu nieprzerwanie od wielu lat i do chwili obecnej w nim zamieszkuje. Sporny lokal jest centrum jego aktywności życiowej. Jego pobyty poza granicami kraju związane z nauką i pracą są wyłącznie czasowe i nie mogą pozbawić go należnych praw do lokalu jak też stanowić podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu. Podniesiono też, iż mimo, że A. J. nadal przebywa poza granicami kraju, to jednak w terminie około półtora miesiąca zamierza powrócić do spornego lokalu i w nim zamieszkać. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie A.J., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W.. W uzasadnieniu stwierdził, iż zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego stwierdzono, iż A.J. od ponad dwudziestu lat na stałe mieszka poza granicami kraju, a jego pobyty w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. mają charakter okazjonalny. Powyższe, zdaniem organu, pozwala na stwierdzenie, iż ponad dwudziestoletni pobyt skarżącego poza granicami kraju nie ma cech tymczasowości. Wskazał także, iż przebywanie nie jest tożsame z zamieszkaniem. Pojęcie zamieszkania jest połączeniem przebywania z zamiarem stałego, czy też długotrwałego pobytu, z wolą założenia w danym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Za powyższym przemawia także, zdaniem organu, utrwalone w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne wyrażające się w przekonaniu, że miejsce pobytu stałego to lokal mieszkalny, w którym koncentrują się wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Warunkom tym nie odpowiadają sporadyczne wizyty A. J. w lokalu, które maja charakter okazjonalny i nie noszą znamion pobytu stałego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik A. J. wniósł o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji z powodu ich niezgodności z prawem oraz z uwagi na wyjątkowo rażące naruszenie zasad współżycia społecznego. Dodał nadto, że w wyniku bezprawnych działań właścicieli budynku został pozbawiony swoich rzeczy osobistych znajdujących się w spornym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego w miejsce dotychczasowego uczestnika postępowania – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wstąpił jej następca prawny P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu nabycia budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga A. J. rozpatrywana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Nie stwierdzono bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego praz procesowego. W toku postępowania administracyjnego, stosownie do wymagań przewidzianych w art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, w dostateczny sposób wyjaśniono stan faktyczny sprawy, opierając się na wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym. W oparciu o powyższe organy orzekające w sprawie w sposób uzasadniony przyjęły, iż zachodzą podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o dowodach osobistych i ewidencji ludności (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu było stwierdzenie opuszczenia miejsca stałego pobytu przez A.J.. Podstawowe znaczenie w sprawie miało w tej sytuacji ustalenie, czy skarżący opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w W.. Okoliczność ta została wielokrotnie potwierdzona w trakcie postępowania administracyjnego. Jednocześnie nie była ona faktycznie kwestionowana przez skarżącego. Znajduje to potwierdzenie w protokole z przesłuchania A. J. z dnia [...] lipca 2002 r., w którym skarżący stwierdził, iż z Polski wyjechał w roku 1981, a do kraju przyjeżdża raz w roku i zatrzymuje się w przedmiotowym lokalu. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu. Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku okoliczność pobytu w spornym lokalu raz do roku z okazji wizyty w kraju. Zameldowanie bowiem w określonym miejscu lub z niego wymeldowanie ma odzwierciedlać stan rzeczywisty. Urzędowe czynności meldunkowe służą zapewnieniu zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Ewidencja ta nie służy odzwierciedlaniu subiektywnej woli przebywania w lokalu lecz stanu rzeczywistego (art. 1 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2002 r. ( sygn. akt V SA 1496/00, Lex nr 54454) pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). W toku postępowania administracyjnego zasadnie przyjęto, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie jest miejscem stałego pobytu skarżącego A. J.. W lokalu tym skarżący przebywa jedynie okazjonalnie przy okazji wizyty w Polsce, stwarzając pozory przebywania na stałe. W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o wymeldowaniu skarżącego z przedmiotowego lokalu odpowiadają obwiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Z tych wszystkich przyczyn zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku i skargę należało oddalić. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.