II SA/Ol 922/06

Dnia 16 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie egzekucji administracyjnej świadczeń niepieniężnych w sprawie przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego - oddala skargę. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni upomnieniem z dnia "[...]" , znak "[...]" wezwał "A" Sp. z o.o. do wykonania obowiązku, nałożonego decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni z dnia "[...]", znak "[...]", polegającego na przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]" - w obr. "[...]" cz.dz. nr "[...]" i "[...]" - poprzez rozbiórkę pawilonu handlowego. Po przeprowadzeniu kontroli pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]" i stwierdzeniu, że nie rozpoczęto prac rozbiórkowych przedmiotowego pawilonu, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]" nałożył na "A" Sp. z o.o. w "[...]" grzywnę w kwocie 25 000 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]", znak "[...]" oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr "[...]" z dnia "[...]" polegającego na przywróceniu do stanu poprzedniego pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]", w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W uzasadnieniu organ podniósł, że pomimo doręczenia upomnienia z dnia "[...]" "A" Sp. z o.o. w "[...]" w dniu 16 grudnia 2005 roku obowiązek nie został wykonany. Zostało to potwierdzone protokołem z kontroli pasa drogowego przeprowadzonej w dniu 28 grudnia 2005 roku. W tej sytuacji przystąpiono do wyegzekwowania obowiązku poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w formie grzywny w celu przymuszenia jako najmniej uciążliwego dla spółki. "A" Sp. z o.o. w "[...]" pismem z dnia 16 stycznia 2006 roku (omyłkowo datowanym 16 stycznia 2005 roku) w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgłosiło zarzut nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym z dnia "[...]", nr "[...]", polegającego na przywróceniu do stanu poprzedniego pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]". Spółka podniosła, że zaskarżony tytuł wykonawczy wynika z decyzji Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]", która stała się wykonalna po utrzymaniu jej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", znak "[...]". Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 roku, sygn. akt II SA/Ol 942/05 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji "A" Sp. z o.o. w "[...]" wniosło o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]" Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni zawiesił postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia "[...]", znak "[...]". Po podjęciu zawieszonego postępowania i rozpatrzeniu zgłoszonych zarzutów, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]" uznał za nieuzasadnione zarzuty "A" Sp. z o.o. w "[...]" w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ podniósł, że pomimo wstrzymania postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]", to informację tę organ egzekucyjny powziął w dniu 16 stycznia 2006 roku na podstawie przesłanego faksem, a następnie drogą pocztową wniosku "A" Sp. z o.o. w "[...]" o anulowanie nałożonej grzywny. Kopia odpisu przedmiotowego postanowienia Sądu została następnie dołączona do złożonych 18 stycznia 2006 roku przez Spółkę zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania decyzji skutkuje tylko tym, że nie może być w dalszym ciągu prowadzona egzekucja, natomiast nie powoduje uchylenia dokonanych czynności. Na powyższe postanowienie "A" Sp. z o.o. w "[...]" wniosło zażalenie podnosząc, że z powodu wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie od dnia 2 stycznia 2006 roku brak było podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o decyzję Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]", która także nie podlegała wykonaniu. Zatem tytuł wykonawczy wystawiony w dniu "[...]" został wydany z naruszeniem prawa, gdyż nastąpiło to w okresie wstrzymania wykonalności decyzji. Pismem z dnia 25 września 2006 roku "A" Sp. z o.o. w "[...]" uzupełniło złożone zażalenie zarzucając prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu: - rażące naruszenie art. 15 w zw. z art. 33 pkt 7 i 10 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez nie doręczenie zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz przed zastosowaniem kolejnego środka egzekucyjnego, - naruszenie art. 27 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 pkt 10 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się wydaniem tytułu wykonawczego i prowadzeniem egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy, który nie spełnia ustawowych wymogów, - naruszenie art. 33 pkt 3 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się wydaniem tytułu wykonawczego w momencie, gdy decyzja Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]" nie była wykonalna, - naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej oraz brak wskazania, iż orzeczony obowiązek o charakterze niepieniężnym jest wymagalny, - naruszenie art. 27 § 1 pkt 7 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na braku pieczęci urzędowej wierzyciela. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]" utrzymało w mocy postanowienie organu l instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, ze zgodnie z art. 33 pkt 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. "A" Sp. z o.o. w "[...]" wniosło zarzut nieistnienia obowiązku wskazując, że sąd wstrzymał wykonanie decyzji którą utrzymano w mocy decyzję zobowiązującą do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Taki zarzut mógłby zostać uznany za zasadny, gdyby obowiązek nie istniał. Tymczasem w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", która nie została uchylona. Ponadto Kolegium wskazało, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalną egzekucją. Jeżeli organ stwierdzi istnienie uzasadnionych zarzutów, to zgodnie z art. 34 § 2 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania, umorzeniu postępowania albo o zastosowaniu innego mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie organ zawiesił postępowanie po uzyskaniu informacji o wstrzymaniu wykonania decyzji przez sąd. Natomiast postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania decyzji, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ również wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym nieskuteczne jest żądanie stwierdzenia nieistnienia obowiązku. Bowiem zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Jeżeli wierzyciel odpowie, że obowiązek istnieje, a przedawnienie nie nastąpiło, to organ egzekucyjny będzie dalej prowadził egzekucję. W przedmiotowej sprawie nie było konieczne wyrażenie stanowiska przez wierzyciela, gdyż Dyrektor MZDMiZ jest jednocześnie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym. Ponadto Kolegium podniosło, że upomnienie należy doręczyć zobowiązanemu jedynie raz, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co miało miejsce 16 grudnia 2005 roku. Z kolei pozostałe zarzuty podniesione w piśmie z dnia 25 września 2006 roku zostały uznane przez organ za zarzuty do tytułu wykonawczego z dnia "[...]" i jako złożone z uchybieniem terminu nie mogły zostać uwzględnione. Bowiem wniesienie zarzutów na etapie stosowania środków egzekucyjnych jest działaniem spóźnionym. Na powyższe postanowienie "A" Sp. z o.o. w "[...]" wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się błędnym ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Organ zbyt formalistyczne potraktował zgłoszony zarzut. Natomiast zadaniem organu było zbadanie nie tylko treści zarzutu, ale również rzeczywistej woli skarżącego. Zarzut nieistnienia obowiązku w momencie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji należało traktować jako "faktyczny brak wymagalności" po stronie skarżącego wykonania rozbiórki budynku. Bowiem wykonalność decyzji została wstrzymana postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie; - naruszenie art. 7, 8 i 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się zaniechaniem przez organ administracji publicznej spełnienia obowiązku w postaci poinformowania skarżącego o zebraniu całości materiału dowodowego i umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Bowiem w postępowaniu egzekucyjnym należy odpowiednio stosować przepisy k.p.a., a zatem również zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i wynikające z niej prawo do zapoznania się materiałem dowodowym. Tymczasem organy obu instancji nie powiadomiły strony skarżącej o możliwości zajęcia stanowiska odnośnie zebranych dowodów, materiałów i żądań. W tej sytuacji została ona pozbawiona ustawowo zagwarantowanych uprawnień, co miało wpływ na treść orzeczeń organów obu instancji i kształt całego postępowania; - naruszenie art. 33 pkt 3 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się wydaniem tytułu wykonawczego w momencie, gdy decyzja administracyjna Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]" nie była wykonalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 roku wstrzymał wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", a zatem również decyzja organu l instancji z dnia "[...]" nie podlegała wykonaniu. W tej sytuacji organ l instancji nie miał możliwości podejmowania jakichkolwiek działań, które zmierzałyby do realizacji obowiązku stwierdzonego w przedmiotowych decyzjach. Niezasadne jest twierdzenie organu, że informację o wstrzymaniu powziął w dniu 16 stycznia 2006 roku poprzez przesłany faksem, a następnie pocztą wniosek zobowiązanego o anulowanie grzywny. Podmiot zobowiązany nie może ponosić ujemnych konsekwencji z powodu niestarannego działania organu egzekucyjnego; - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18, 27 i 33 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażające się w nieuwzględnieniu przez organ zarzutów zawartych w uzupełnieniu zażalenia od postanowienia z dnia "[...]". Zdaniem strony skarżącej wniesienie w dniu 25 września 2006 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzutów jako uzupełnienie zażalenia na postanowienia z dnia "[...]" było działaniem właściwym i zgodnym z prawem, a argumenty zawarte w zarzutach są zasadne i zasługują na uwzględnienie. Ponadto strona skarżąca podniosła, że obowiązkiem organu jest badanie z urzędu, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony. W związku z tym ponownie zostały przytoczone zarzuty do wystawionego tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ wyjaśnił, że za nieuzasadnione należałoby uznać działanie organu polegające na rozpatrzeniu zarzutów wniesionych z uchybieniem terminu. Przedmiotem rozpoznania mogą być tylko zarzuty złożone w terminie. Jedynie zarzut nieistnienia obowiązku wniesiony w dniu 18 stycznia 2006 roku spełnia ten warunek. Natomiast pozostałe zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, a strona skarżąca nie wystąpiła o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Z kolei odnośnie zarzutu braku informacji organu o zebraniu całości materiału dowodowego oraz umożliwieniu wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów, to zarzut strony należy uznać za chybiony. Celem wprowadzenia takiego prawa było m.in. zapobieżenie zaskakiwaniu strony przed wystąpieniem dowodów i żądań, o których istnieniu strona nie wiedziała. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie pojawiły się dowody, o których istnieniu strona nie wiedziała przed wydaniem postanowienia przez organ l, jak i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na podstawie art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone akty pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydawaniu tych aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego. Zgodnie z art. 26 § 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., nr 229, póz. 1954 ze zm.) -zwanej dalej egz.adm., egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Jeżeli jednak wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, to przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 egz.adm.). Odpis tytułu wykonawczego jest doręczany zobowiązanemu wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia w terminie 7 dni zarzutów do organu egzekucyjnego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 26 § 5 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 egz.adm.). W przedmiotowej sprawie "A" Sp. z o.o. w "[...]" pomimo otrzymania 16 grudnia 2005 roku upomnienia, nie wykonało obowiązku nałożonego decyzją Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg Mostów i Zieleni z dnia "[...]", znak "[...]", polegającego na przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]"- w obr. "[...]" cz.dz. nr "[...]" i "[...]"- poprzez rozbiórkę pawilonu handlowego. W tej sytuacji Dyrektor MZDMiZ, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, tym samym będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął egzekucję administracyjną na podstawie wystawionego przez siebie w dniu "[...]" tytułu egzekucyjnego. "A" Sp. z o.o. w "[...]" po otrzymaniu odpisu tytułu wykonawczego wniosło zarzut nieistnienia obowiązku stwierdzonego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Kolejne zarzuty zostały zgłoszone w piśmie z dnia 25 września 2006 roku, które było uzupełnieniem zażalenia na postanowienie z dnia "[...]", znak "[...]" Dyrektora MZDMiZ o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów "A" Sp. z o.o. w "[...]" w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przed rozpatrzeniem zasadności zarzutów należało zbadać, czy zostały one wniesione w terminie. Ponieważ zarzuty do tytułu wykonawczego mogą być wnoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, Sąd podzielił zdanie organu, że zarzuty wniesione pismem z dnia 25 września 2006 roku były spóźnione. Bowiem strona skarżąca otrzymała odpis tytułu wykonawczego 11 stycznia 2006 roku (data i podpis na potwierdzeniu odbioru pisma), a kolejne zarzuty zostały wniesione dopiero 25 września 2006 roku jako uzupełnienie zażalenia na postanowienie organu l instancji o uznaniu wniesionych wcześniej zarzutów za nieuzasadnione. Zatem złożone po upływie terminu zarzuty nie mogły zostać przez organ rozpatrzone (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1997 roku, l SA/Lu 1246/96, niepubl.). W tej sytuacji należy stwierdzić, że jedynie zarzut nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym z dnia "[...]" zgłoszony w piśmie z dnia 16 stycznia 2006 roku został wniesiony w terminie i podlegał rozpatrzeniu przez organy obu instancji. Zasadność tego zarzutu została również poddana kontroli sądu administracyjnego. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, że zarzut ten był nieuzasadniony, gdyż w momencie wystawiania tytułu wykonawczego z dnia "[...]" istniał nałożony na stronę skarżącą obowiązek polegający na przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego ulic: A. i B. w "[...]"- w obr. "[...]" cz.dz. nr "[...]" i "[...]" - poprzez rozbiórkę pawilonu handlowego. Wynikał on z decyzji Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]", znak "[...]", która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", znak "[...]". Nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wystawiając tytuł wykonawczy w dniu "[...]" organ l instancji naruszył art. 33 pkt 3 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z powyższym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 cyt. ustawy, czyli m.in. z decyzji lub postanowienia właściwego organu. Natomiast w przedmiotowej sprawie obowiązek określony w wystawionym w dniu "[...]" przez Dyrektora MZDMiZ tytule wykonawczym nie był niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]". Nastąpiła natomiast przeszkoda w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 roku, sygn. akt II SA/Ol 942/05 wstrzymał wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", która utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]". Jednakże o wstrzymaniu wykonania decyzji organ dowiedział się od strony skarżącej w dniu 16 stycznia 2006 roku, a zatem już po wydaniu tytułu wykonawczego. W tej sytuacji, po ujawnieniu jednej z przesłanek zawieszenia, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]", gdyż dalsze czynności egzekucyjne nie mogły być prowadzone. Nie oznacza to jednak, że nie było podstawy do wydania tytułu wykonawczego. Bowiem obowiązek nałożony przedmiotowym tytułem wykonawczym wynikał z obowiązującej decyzji Dyrektora MZDMiZ z dnia "[...]". Natomiast dopiero po jego wydaniu zostały ujawnione okoliczności powodujące czasowe przerwanie czynności egzekucyjnych. Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć należy także i to, że postanowienie sądu z dnia 2 stycznia 2006 roku wstrzymujące wykonanie decyzji zostało przesłane do stron postępowania 10 stycznia 2006 roku ( "[...]"). W tej sytuacji rzeczą oczywistą jest, że organ wystawiając w dniu "[...]" tytuł wykonawczy nie mógł wiedzieć o tym, iż takie postanowienie zostało wydane. Odnośnie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasad ogólnych, w postępowaniu egzekucyjnym, to należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio stosuje się przepisy k.p.a. na mocy art. 18 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale tylko w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w tej ustawie. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym będzie obowiązywała m.in. zasada prawdy obiektywnej uregulowana w art. 7 k.p.a., zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa unormowana w art. 8 k.p.a., a także wynikająca z art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Jednakże Sąd nie podzielił zdania strony skarżącej, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym te zasady ogólne zostały naruszone. Niezasadny jest zarzut błędnego ustalenia przez organy zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Bowiem z wniesionego przez stronę zarzutu wyraźnie wynikało, że podnosi ona brak istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym z dnia "[...]", a nie jak twierdzi strona skarżąca "faktyczny brak wymagalności" wykonania rozbiórki budynku. Także nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepoinformowanie strony skarżącej o zebraniu całości materiału dowodowego i umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych przed wydaniem postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Należy pamiętać, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności. Rozpatrzenie zarzutów następuje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela, jednakże w prowadzonym postępowaniu organ egzekucyjny był jednocześnie wierzycielem i nie zachodziła potrzeba uzyskania wypowiedzi wierzyciela. W tej sytuacji w przedmiotowej sprawie nie pojawiły się dowody, o których istnieniu strona nie wiedziała przed wydaniem postanowienia zarówno przez organ l, jak i II instancji. Strona skarżąca podnosi również, że została naruszona przez organy zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa uregulowana w art. 8 k.p.a., ale nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie tej zasady. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.