II GSK 203/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Urszula Raczkiewicz Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.-E. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1663/06 w sprawie ze skargi M.-E. S.A. w W. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1663/06 oddalił skargę "M.-E." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. w zakresie wysokości kary pieniężnej nałożonej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zmianie dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce publicznej, natomiast w pozostałej części utrzymującą tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd nałożyła na spółkę "M.-E." S.A. karę pieniężną w wysokości 400.000 zł na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539, powoływanej dalej jako ustawa o ofercie publicznej) za naruszenie art. 69 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, polegające na niezawiadomieniu Komisji oraz spółki "B.-W." S.A. w terminie 4 dni od dnia zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów albo od dnia, w którym spółka dowiedziała się o takiej zmianie lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o zmianie dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy spółki "B.-W." S.A. o co najmniej 1%. W uzasadnieniu organ podał, że spółka "M.-E." S.A., będąc znacznym akcjonariuszem spółki "B.-W." S.A. (65,29% akcji), w dniu 29 listopada 2005 r. przeprowadziła transakcję sprzedaży 170.000 akcji spółki "B.-W." S.A., uprawniających do wykonywania 3,78% prawa głosów na WZA oraz w dniu 9 i 14 grudnia 2005 r. transakcje sprzedaży 50.000 akcji uprawniających do wykonywania łącznie 1,12% prawa głosów na WZA spółki "B.-W." S.A. Organ stwierdził, że spółka błędnie skorzystała z art. 57 ustawy o ofercie publicznej, by opóźnić przekazanie informacji o tych transakcjach. Komisja stwierdziła jednocześnie, że ustalając wysokość kary uwzględniła sytuację finansową spółki. "M.-E." S.A. wystąpiła do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o cofnięcie orzeczonej kary pieniężnej albo jej znaczące obniżenie. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że Spółka dowiedziała się o sprzedaży akcji w dniu 6 grudnia 2005 r. (w odniesieniu do transakcji z dnia 29 listopada 2005 r.) oraz w dniu 5 stycznia 2006 r. (w odniesieniu do transakcji z dnia 9 i 14 grudnia 2005 r.), a o sprzedaży akcji poinformowała w raporcie bieżącym nr 2/2006 z dnia 5 stycznia 2006 r. W odniesieniu do transakcji z dnia 9 i 14 grudnia 2005 r. nie można więc - zdaniem strony - mówić o jakimkolwiek opóźnieniu w przekazaniu informacji, natomiast o transakcji z dnia 29 listopada 2005 r. spółka poinformowała następnego dnia po dniu, w którym dowiedziała się o zmianie udziałów w ogólnej liczbie głosów, tj. w dniu 7 grudnia 2005 r., przekazując Komisji informację o opóźnieniu informacji poufnej w trybie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej. Spółka zakwestionowała stanowisko Komisji stwierdzając, że w jej ocenie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej ma zastosowanie do sytuacji opisanej w art. 69 ust. 2 pkt. 2 tej ustawy. Zarzucono ponadto, że Komisja ustalając wysokość kary nie wzięła pod uwagę trudnej sytuacji finansowej spółki. Rozpoznając ponownie sprawę Komisja Papierów Wartościowych i Giełd decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. uchyliła zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej 400.000 zł, nakładając w to miejsce karę pieniężną 300.000 zł oraz utrzymując tę decyzję w mocy w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że spółka była zobowiązana do poinformowania o transakcji z dnia 29 listopada 2005 r. najpóźniej do dnia 8 grudnia 2005 r., natomiast w stosunku do transakcji z dnia 9 i 14 grudnia, najpóźniej do dnia 23 grudnia 2005 r. Ponadto organ uznał za błędne stanowisko spółki, że przekazanie informacji, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej można opóźnić na podstawie art. 57 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 57 ust. 1 ma bowiem zastosowanie tylko do informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej - informacji poufnych, jakich dotyczy § 2 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnieniem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 95, poz. 947), o czym przesądza wykładnia literalna oraz umiejscowienie tego przepisu. Instytucja "opóźnienia" ma zastosowanie jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia w odniesieniu do emitenta, który dokonuje opóźnienia tych informacji, nie zaś do sytuacji, gdy akcjonariusz (który co prawda jest emitentem) dokonuje opóźnienia informacji, dotyczących innego emitenta instrumentów finansowych. Biorąc pod uwagę sytuację finansową spółki "M.-E." S.A., Komisja postanowiła uchylić zaskarżoną decyzję w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej 400.000 zł i orzec o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł. Oddalając skargę spółki "M.-E.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że stan faktyczny w sprawie jest niesporny, a strona skarżąca czyni jedynie zarzut błędnej wykładni przepisów ustawy o ofercie publicznej. W ocenie Sądu za trafne należy uznać stanowisko Komisji, że art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej nie ma zastosowania do sytuacji opisanej w art. 69 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, a więc skarżąca spółka nie mogła w oparciu o ten przepis opóźnić przekazania informacji odnośnie transakcji sprzedaży akcji spółki "B.-W." S.A. z dnia 29 listopada 2005 r. Wykładnia literalna art. 57 ustawy o ofercie publicznej wyraźnie wskazuje bowiem, że ma on zastosowanie tylko do obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1, nie ma natomiast podstaw do jego stosowania odnośnie obowiązków płynących z rozdziału 4 tej ustawy, w tym obowiązku z art. 69 ust. 2 pkt 2. Przepis art. 69 ustawy o ofercie publicznej reguluje bowiem obowiązek informacyjny względem wszystkich inwestorów dokonujących nabycia lub zbycia znacznych pakietów akcji spółki publicznej, bez względu na to, czy są spółkami publicznymi, czy też nie. Za wypełnienie obowiązku z art. 69 ustawy nie można - w ocenie Sądu - uznać przekazania przez skarżącą spółkę informacji o opóźnieniu informacji sprzedaży akcji spółki zależnej w piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. skierowanym do Przewodniczącego Komisji. Spółka "M.-E." S.A. na podstawie art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej była zobowiązana do przekazania Komisji oraz emitentowi informacji o dokonanych transakcjach sprzedaży akcji spółki "B.-W." S.A. w terminie 4 dni od dnia dokonania zapisu tych akcji na rachunku papierów wartościowych, gdyż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) zmiana stanu posiadania papierów wartościowych następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku papierów wartościowych. Skarżąca spółka powinna więc dopełnić obowiązku informacyjnego w terminie 4 dni od zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów, a więc od dnia, gdy nastąpiło rozliczenie tych transakcji przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych. Stanowisko skarżącej spółki, że dniem od którego biegnie ustawowy termin do przekazania informacji jest dzień, w którym otrzymała ona zawiadomienie o przeprowadzonych transakcjach od przedsiębiorstwa prowadzącego działalność maklerską, bądź też od dnia gdy upoważniony pracownik uzyskał wiadomość o przeprowadzeniu tych transakcji, Sąd uznał w świetle brzmienia przepisu art. 69 ustawy o ofercie publicznej za błędne, bowiem zmiana dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów spółki "B.-W." S.A. była wynikiem bezpośrednich, świadomych działań skarżącej spółki, która wystawiła zlecenie sprzedaży akcji spółki "B.-W." S.A. Przy zachowaniu należytej staranności skarżąca spółka nie mogła więc biernie czekać na potwierdzenie dokonania tych transakcji przez podmiot prowadzący rachunek papierów wartościowych z uwagi na to, że uchybienie terminowi z art. 69 ustawy o ofercie publicznej mogło spowodować dla niej negatywne konsekwencje w postaci nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 97 tej ustawy. Nie do przyjęcia jest w związku z tym stanowisko skarżącej, że termin 4-dniowy odnośnie transakcji z dnia 9 i 14 grudnia 2005 r. należy liczyć dopiero od dnia uzyskania przez nią informacji z biura maklerskiego, tj. od 5 stycznia 2006 r., a w związku z tym, że w odniesieniu do tych transakcji w ogóle nie doszło do uchybienia terminu z art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy. Sąd stwierdził, że Komisja prawidłowo wskazała w decyzji jako podstawę nałożenia kary pieniężnej art. 97 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej, nałożona kara mieści się w zakreślonej w tym przepisie wysokości, a zatem brak, w ocenie Sądu, podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Nie znajdują też uzasadnienia zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy przepisów postępowania. Organ dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym i dokonał jego należytej oceny w kontekście zastosowanych przepisów prawa, obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) "M.-E." S.A. zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 1 i 2 oraz niewłaściwe zastosowanie art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 i art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej, 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy przez nieuwzględnienie skargi na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 4 lipca 2006 r., pomimo naruszenia przez ten organ art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 1 i 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 i art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu spółka podniosła, że art. 57 ustawy o ofercie publicznej ma zastosowanie do sytuacji opisanej w art. 69 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Strona podniosła, że wśród obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej, do których ma zastosowanie art. 57, mieścił się także obowiązek złożenia zawiadomienia o zdarzeniu, jakim w konkretnym wypadku była transakcja sprzedaży akcji "B.-W." w dniu 29 listopada 2005 r. Skarżąca zarzuciła, że Sąd zaniechał ustaleń co do tego, czy informacja o transakcji zbycia akcji spółki "B.-W." spełniała kryteria informacji poufnej w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz czy jej upublicznienie mogło naruszać słuszny interes skarżącej. Skoro w myśl przyznanych przez Komisję i niezakwestionowanych przez Sąd okoliczności informacja o sprzedaży akcji "B.-W." w dniu 29 listopada 2005 r. mogła być zakwalifikowana jako poufna, mogła być też opóźniona w trybie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej, z braku konkretnej normy tego zakazującej. Strona podniosła także, że wbrew temu co przyjął Sąd, skarżąca w postępowaniu przed nim nie twierdziła, że pismo z dnia 7 grudnia 2005 r. stanowi wypełnienie obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie publicznej, lecz że pismo to czyniło zadość zawiadomieniu przewidzianemu w art. 57 ust. 1 tej ustawy (co nie zostało zanegowane, gdyż nie było w ogóle przedmiotem oceny Sądu). Skarżąca wskazała, że Sąd nie udzielił odpowiedzi na pytanie, czy w konkretnym wypadku sprzedaży akcji "B.", spółka "M.-E." zobowiązana była złożyć stosowne zawiadomienie także w trybie art. 56 ust. 1 ustawy. Jeżeli bowiem mogą istnieć zdarzenia (transakcje), w wypadku których emitenta dotyczą dwa niezależne tryby informowania o nich (jeden z art. 56 ust. 1 i drugi z art. 69), należało ustalić, czy informacja o sprzedaży akcji "B." mogła być opóźniona, stosownie do postanowień art. 57 ust. 1 ustawy. Sąd nie rozważył zarzutu skarżącej, że Komisja odmawiając skarżącej tego prawa, nie wskazała normy, z której miałoby to wynikać. Komisja uznała za nieistotne dla sprawy, czy wskazane przez skarżącą w piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. przyczyny opóźnienia usprawiedliwiały skorzystanie z art. 57 ust. 1, w szczególności czy wykonanie obowiązku upublicznienia informacji mogło naruszyć słuszny interes skarżącej. Skarżąca wskazała, że - wbrew stanowisku Sądu - kwestionuje nie tylko błędną wykładnię ustawy, ale także błędne zastosowanie sankcji finansowych do sytuacji wynikającej z niejednoznacznych, wymagających dopiero wykładni, uregulowań ustawowych. Ponadto niezgodna z faktami jest konstatacja Sądu, że skarżąca chce, by czterodniowy termin z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej liczyć od dnia uzyskania z biura maklerskiego informacji o dojściu transakcji do skutku. Skarżąca podnosiła, że nawet w wypadku, gdy transakcja jest wynikiem jej własnego zlecenia, termin ten nie przypada w dniu rozliczenia transakcji na rachunku papierów wartościowych, lecz dopiero wówczas, gdy w konkretnym wypadku, przy uwzględnieniu kryteriów należytej staranności, mógł dowiedzieć się o zmianie stanu na tym rachunku. Będzie to zawsze moment późniejszy niż moment rozliczenia przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. W ocenie Komisji przedstawione przez skarżącą zarzuty w przedmiocie naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego w zaskarżonym wyroku są nie uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznając zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. sprawę w granicach skargi kasacyjnej i biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszym przypadku nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 powołanego wyżej przepisu. Związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd (poza przesłankami nieważności) bierze pod uwagę tylko te podstawy kasacyjne, które zostały przez skarżącego powołane, czyli w niniejszej sprawie w zasadzie jedynie podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczącą naruszenia prawa materialnego. Wprawdzie skarżący powołał się w skardze kasacyjnej również na podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj. na naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, ale przytoczył jako te przepisy postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 1 i 2, art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 i art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o ofercie publicznej", które niewątpliwie dotyczy naruszenia prawa materialnego, a jedynie powołanie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący natomiast nie wyjaśnił na czym miało polegać naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa jedynie jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku i uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Skoro nie zostały podniesione żadne skuteczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to należało uznać, że ustalenia faktyczne organu nadzoru finansowego, potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku są wiążące i nie mogą być w postępowaniu kasacyjnym kwestionowane. Pozostaje zatem do wnikliwego rozważenia pierwsza podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a mianowicie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 1 i 2 oraz niewłaściwe zastosowanie art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 i art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie powołane wyżej przepisy ustawy o ofercie publicznej zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane do ustalonego stanu faktycznego i nie nastąpiło ich naruszenie w zaskarżonym wyroku. W myśl przepisu art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej, podmiot dokonujący zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów jest zobowiązany zawiadomić o tym komisję oraz spółkę, w terminie 4 dni od dnia zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów albo od dnia, w którym dowiedział się o takiej zmianie lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć. Niewątpliwie skarżąca spółka tego obowiązku nie dopełniła w terminie ustawowym przewidzianym w przepisie art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej. Należy zauważyć, że treść tego przepisu nie budzi wątpliwości i jego zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego wbrew zarzutom skarżącego było w pełni uzasadnione. Głównym zarzutem skarżącego naruszenia prawa materialnego - było niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej, a konkretnie uznanie przez organ i Sąd I instancji braku możliwości skorzystania z instytucji opóźnienia obowiązku przekazania informacji z art. 56 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w W. wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż przepis art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej nie ma zastosowania do sytuacji opisanej w art. 69 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Skarżąca spółka nie mogła bowiem w oparciu o powyższy przepis art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej opóźnić przekazanie informacji odnośnie przedmiotowej transakcji z dnia 29 listopada 2005 r., gdyż przepis ten dotyczy informacji wyszczególnionych w art. 56 ust. 1, a nie dotyczy obowiązków płynących z rozdziału 4 tej ustawy, w tym obowiązku z art. 69 ust. 2 pkt 2. Przepisy rozdziału 4 ustawy o ofercie publicznej nie są powiązane bezpośrednio z przepisami art. 56 i 57 tej ustawy, nie odsyłają do przepisów regulujących przekazywanie informacji poufnych. Zarówno wykładnia gramatyczna (językowa), jak i funkcjonalna, celowościowa i systemowa obu przepisów art. 69 i art. 57 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej wskazuje, że nie należy łączyć obowiązków przekazywania informacji wynikających z tych przepisów z uwagi na rozróżnienie tych informacji pod względem podmiotowym, ale także i przedmiotowym. Obowiązek zawiadomienia Komisji o zmianach udziałów w ogólnej liczbie głosów wynikający z art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej został potraktowany przez ustawodawcę jako bezwzględny. Przepis ten ani następne z rozdziału 4 nie przewiduje odstępstw od tego obowiązku, którego wykonanie jest obłożone ustawowymi, bardzo krótkimi terminami, szczegółowo opisanymi w tym przepisie. Przepis art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej bardzo precyzyjnie określa, w jakim przypadku może być nałożona kara pieniężna do wysokości 1.000.000 zł, a mianowicie niedokonanie w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69, lub dokonanie takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach. Dokonanie z opóźnieniem zawiadomienia Komisji przez skarżącego o przedmiotowych transakcjach, w wyniku których zmienił się jej udział w ogólnej liczbie głosów (art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej), wypełniało niewątpliwie przesłanki z art. 97 ust. 1 pkt 2 tej ustawy do nałożenia kary, której wysokość mieści się niewątpliwie w dyspozycji tego przepisu. Zarzut skarżącej spółki, że organ nie zawiadomił jej niezwłocznie o nieprawidłowym skorzystaniu z przepisu art. 57 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej nie miał istotnego znaczenia, gdyż po pierwsze, strona nie może powoływać się na nieznajomość prawa, a po drugie, opóźnienie w zawiadomieniu w wykonaniu obowiązku z art. 69 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy już nastąpiło w czasie oczekiwania na ewentualną informację co do stosowania właściwych przepisów ustawy o ofercie publicznej. Należy podkreślić, że terminowe wykonywanie przez wszystkich inwestorów obowiązków z art. 69 ustawy o ofercie publicznej związanych z nabywaniem lub zbywaniem znacznych pakietów akcji stanowi realizację fundamentalnej zasady rynku kapitałowego i funkcjonowania Giełdy papierów wartościowych, jaką jest zasada transparentności rynku. Brak jest w ustawie o ofercie publicznej argumentów za odstępstwem od powyższej reguły. W żadnym wypadku nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że spółki publiczne inwestujące w akcje innych spółek publicznych są podmiotami uprzywilejowanymi, co do sposobu wypełniania obowiązków z art. 69 ustawy i możliwości stosowania art. 57 ustawy do obowiązku z art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej. Zarówno przepisy o ofercie publicznej, jak i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) dotyczącymi funkcjonowania podmiotów na rynku regulowanym wymagają respektowania interesu ogólnego wszystkich inwestorów i przedkładania go nad indywidualny interes poszczególnych jego uczestników. Równość dostępu do informacji o zaangażowaniu podmiotów w spółki publiczne oznacza nie tylko niedyskryminowanie odbiorców tych informacji, ale również równe traktowanie podmiotów zobowiązanych do ich przekazywania. Sugerowana przez skarżącego wykładnia przepisów ustawy o ofercie publicznej stanowiłaby obrazę omawianych wyżej przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, o wzajemnych stosunku powołanych norm nie decydują konkretne okoliczności, gdyż przepis art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej ma zastosowanie zawsze, gdy dochodzi do zmiany dotychczas posiadanego udziału w zakresie przewidzianym w tym przepisie, a ustawa nie przewiduje wyjątków od tego obowiązku. Informacja o przedmiotowej transakcji, odpowiadająca niewątpliwie dyspozycji przepisu art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej nie może być uznana za informację poufną, do której stosuje się reguły przewidziane w rozdziale 3 ustawy o ofercie publicznej. Jeszcze raz należy podkreślić, że tryb przekazywania przedmiotowych informacji określony w art. 69 ustawy o ofercie publicznej nie mógł być potraktowany jednocześnie jako tryb ujawniania informacji poufnej z art. 57 i art. 56 tej ustawy. Tryb wykonania obowiązku informacyjnego przewidziany w przepisie art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej jest samodzielną procedurą, mającą pierwszorzędne znaczenie dla wszystkich podmiotów inwestujących w akcje spółek publicznych, które należy traktować jednakowo. Nie można również podzielić argumentacji skarżącej spółki odnośnie sposobu liczenia terminu czterodniowego na wypełnienie obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie publicznej i sprowadzającej się do twierdzenia, że termin ten należy liczyć od dnia, w którym adresat tej normy dowiedział się o zmianie stanu na rachunku papierów wartościowych i w związku z tym co do jednej z transakcji termin ten nie został naruszony, ponieważ zgodnie z art. 69 ust. 1 termin ten liczy się od dnia zmiany udziału, czyli stosownie do art. 7 ustawy o obrocie, od dnia zmiany zapisu na rachunku papierów wartościowych. Przedmiotowa transakcja była wynikiem czynności prawnej dokonywanej przez skarżącego, nie zaś wynikiem innych zdarzeń i czynności, i dlatego zmiana jego udziału była wynikiem jego bezpośredniego działania. Zatem nie było przeszkód w dowiedzeniu się o terminie zmiany udziału przez skarżącego z momentem jej dokonania. W tych warunkach stwierdzenie przez organ i Sąd I instancji uchybienia terminu z art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej nie może być skutecznie kwestionowane. Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego ją oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.