II SA/Rz 760/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Zbigniew Czarnik Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej dostosowania wysypiska odpadów komunalnych do wymogów przepisów o odpadach I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: Kolegium/ uchyliło decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2006 r., [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2004 r., [...] w sprawie dostosowania składowiska odpadów komunalnych w K. do wymogów przepisów o odpadach. Równocześnie Kolegium umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że uchylenie decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2006 r. i umorzenie postępowania w pierwszej instancji podyktowane było stwierdzeniem faktu, że decyzja pierwszej instancji wydana została w dniu [...] lutego 2006 r., a więc po 31 grudnia 2005 r., czyli po terminie, który wskazany został jako ostateczny dla dokonania czynności dostosowujących wysypisko w K. do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Kolegium, w takiej sytuacji nie można było w ogóle wydawać decyzji zmieniającej decyzję pierwotną, która wiązała swoje skutki z terminem 31 grudnia 2005 r. Z tego też względu Kolegium umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Z decyzją Kolegium nie zgodziła się Gmina [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podniosła zarzut naruszenia prawa, w szczególności art. 105 § 1 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest także niezgodna z art. 33 ust. 3 pkt 1 i art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 100, poz. 1085 ze zm./. Wskazując na te naruszenia Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2006 r. [...] odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji tegoż Starosty z dnia [...] maja 2004 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając sprawę nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja Kolegium narusza prawo, a to oznacza, że skarga Gminy zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela zarzut skargi wskazujący na naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 106 k.p.a., gdyż nie może zostać zaakceptowany pogląd wyrażony przez Kolegium, zgodnie z którym wydanie decyzji przez Starostę Powiatu po dacie wskazanej w jego pierwotnej decyzji tj. 31 grudnia 2005 r. czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie zmiany pierwotnej decyzji tegoż organu w trybie art. 155 k.p.a. Pogląd Kolegium wykluczający taką możliwość zaprezentowany w zaskarżonej decyzji nie może znaleźć aprobaty sądu, gdyż art. 155 k.p.a. nie jest przepisem o ograniczonym stosowaniu. Z jego dyspozycji nie wynika, że organ administracji publicznej może zmieniać za zgodą strony tylko niektóre decyzje. Treść przepisu jest szeroka zatem dopuszcza zmianę każdej decyzji, nawet tej która określa wykonanie oznaczonych czynności czy działań w pewnym czasie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej przez Sąd sprawie, gdyż decyzja Starosty Powiatu z [...] maja 2004 r. nakładała na Gminę obowiązek wykonania czynności dostosowujących składowisko odpadów do stanu zgodnego z prawem do dnia 31 grudnia 2005 r. Jednak wskazanie granicznej daty /ustawowej/ dla dopełnienia obowiązków nie wyłącza możliwości zastosowania trybu zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Inną sprawą jest, czy w chwili orzekania przez organy można dokonywać zmian w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia, czy nie należy przystępować do egzekucji obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Jednak ten aspekt sprawy nie wyłącza art. 155 k.p.a., gdyż zgodnie z treścią tego przepisu każda strona może żądać w każdym czasie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, za zgodą pozostałych stron jeżeli jej treścią zostały dla niej ukształtowane prawa bądź obowiązki. Tę sytuację należy odróżnić od takiej, w której decyzja ma ustalony termin swojej ważności. Wtedy upływ takiego terminu skutkuje tym, że decyzja w obrocie prawnym nie istnieje, a to zasadnym czyniłoby pytanie o możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155, bo w chwili orzekania przez organy nie byłoby przedmiotu, który tym zmianom miałby podlegać. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, gdyż decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2004 r. nie jest decyzją z terminem ważności, ale tylko wskazującą na termin wykonania płynących z niej obowiązków. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak na wstępie w szczególności ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.