IV SA/Wa 156/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 roku sprawy ze skargi B. L. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie przejęcia nieruchomości na podstawie umowy międzynarodowej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2006r. znak (...)wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Minister Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) marca 2006r. stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/4 w prawie własności nieruchomości położonej w K. przy ul. (...), kw nr (...), stanowiącego niegdyś własność S. S., a obecnie należącego do B. L. wydanej na podstawie art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych / Dz. U. Nr 12, poz. 65 /, w związku z Układem między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zawartym 16 lipca 1960r. Minister Finansów rozpatrując wniosek B. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy ustalił następujący stan faktyczny: Komisja Stanów Zjednoczonych ds. Uregulowania Roszczeń Zagranicznych, decyzją nr (...) na podstawie wniosku zarejestrowanego pod nr (...), na podstawie Układu między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej podpisanego w dniu 16 lipca 1960r. przyznała odszkodowanie S. S. za Vz prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. (...). Ponadto S. S. złożyła przed Amerykańską Komisją Odszkodowawczą oświadczenie o zrzeczeniu się praw do nieruchomości. Nieruchomość została zbyta przez spadkobiercę S. S. na rzecz osób trzecich. Obecnie jedyną właścicielką przedmiotowej nieruchomości jest B. L. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wskazał, iż układ polsko-amerykański dotyczący roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych jest umową międzynarodową w rozumieniu art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem. W tej sytuacji, w związku z realizacją międzynarodowego Układu o uregulowaniu roszczeń finansowych, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r., Minister Finansów miał podstawę do wydania deklaratoryjnej decyzji, na 1 podstawie której mógł zostać dokonany wpis Skarbu Państwa do księgi wieczystej jako właściciela nieruchomości. Wobec deklaratoryjnego charakteru decyzji nie stoi na przeszkodzie jej wydania fakt zbycia nieruchomości przez osobę ujawnioną jako właściciel w księdze wieczystej, czy tez fakt, że nabywców może chronić rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Usunięcie rozbieżności pomiędzy stanem rzeczywistym a stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, a więc zarówno ustalenia dotyczące ujawnienia w księdze wieczystej osób uprawnionych, jak i kwestia nabycia nieruchomości w dobrej wierze, leżą w zakresie właściwości sądów powszechnych, a nie Ministra Finansów. Organ stwierdza, że Minister Finansów ma obowiązek wydawania decyzji w każdym przypadku przyznania odszkodowania za nieruchomość na podstawie układu polsko-amerykańskiego z 1960 roku niezależnie od tego czy nieruchomość została zbyta, czy nie. Do Ministra Finansów należy sprawdzenie, czy istnieją przesłanki przewidziane ustawą z dnia 9 kwietnia 1968r., a ich wystąpienie implikuje obowiązek wydania decyzji. Decyzja Ministra Finansów zawiera wszystkie niezbędne elementy wraz z uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Rozstrzygnięcie Ministra Finansów w formie decyzji stwierdzającej nie jest skutkiem interpretacji dokonanej przez ten organ, ale bezpośrednim wykonaniem ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego kwestii proceduralnej, czyli braku formalnego wszczęcia postępowania, organ stwierdza, że nie wydał postanowienia o toczącym się postępowaniu, jednakże kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje obligatoryjnej formy wszczęcia postępowania. Faktem jest, że strona wiedziała o toczącym się postępowaniu, brała w nim czynny udział, o czym świadczy pismo skarżącej z dnia 18 listopada 2005r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że organ nie powiadomił J. L. o toczącym się postępowaniu, tylko jego pełnomocnika, który przestał już nim być, organ stwierdza, że ta kwestia jest w obecnej chwili bez znaczenia, gdyż stroną postępowania jest B. L., a postępowanie administracyjne w stosunku do J. L. zostało umorzone. Odnośnie zarzutu, zgodnie z którym Minister Finansów nie uwzględnił zasady słusznego interesu społecznego organ stwierdził, iż nie można ignorować faktu, iż za przedmiotową nieruchomość zostało przyznane odszkodowanie na wniosek S. S. Przyjęcie argumentów skarżącej prowadziłoby do stanu, w którym mimo przyznania odszkodowania za przedmiot własności, treść prawa własności pozostaje niezmieniona. W kontekście powyższego decyzja deklaratoryjna jest wyrazem ochrony słusznego interesu społecznego, przy czym należy pamiętać, iż odszkodowania były przyznawanie przez Amerykańską Komisję Odszkodowawczą tylko po rozpoznaniu dobrowolnie złożonego wniosku zainteresowanej osoby posiadającej obywatelstwo amerykańskie, po zbadaniu tytułu wnioskodawcy do przejętego mienia, a także jego stanu i wartości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, organ stwierdza, że jego rozstrzygnięcie nie wykracza poza kompetencje i jest konsekwencją stosowania ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. Żaden przepis nie nakłada na Ministra Finansów uprawnienia do zwrócenia się do sądu z wnioskiem o wpis do ksiąg wieczystych ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu. Natomiast zarzut skarżącej niezgodności ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej może być rozstrzygnięty jedynie przez Trybunał Konstytucyjny, którego kompetencje pozwalają na ocenę konstytucyjności aktu prawnego. Organu władzy publicznej zgodnie z art. 7 Konstytucji działają na podstawie i w granicach prawa, dlatego Minister Finansów nie może nie uwzględnić zasady legalizmu wynikającej i nie może unikać podejmowania decyzji, jeśli obowiązujące prawo nakłada na niego taki obowiązek. Na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. L. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, gdyż ustawa z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego i nie może regulować praw i obowiązków obywateli, w szczególności w zakresie prawa własności. Zawarta w art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. kompetencja do wydania decyzji stwierdzającej przejście prawa własności nie ma charakteru samoistnego. Jej podstawą jest umowa międzynarodowa o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych zawarta przez Rząd Polski. Układ między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, gdyż nie został ratyfikowany i ogłoszony, a więc nie może być podstawą dla wydania decyzji administracyjnej wymienionej w art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r.; 2. art. 11 kpa w zw. z art. 107 kpa poprzez brak odniesienia się Ministra Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów dotyczących decyzji z dnia (...) marca 2006r, gdyż brak w nim stanowiska organu dlaczego takim dowodom jak wyrok Sądu Okręgowego w K. sygn. akt (...) oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia (...) września 2003r. sygn. akt (...) odmówił mocy dowodowej. Brak w uzasadnieniu decyzji również stanowiska organu odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez brak zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji na skutek niedoręczenia skarżącej zawiadomienia o toczącym się postępowaniu z dnia (...) stycznia 2006r; 3. naruszenie art. 61 § 1 kpa poprzez niewszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału Yz w prawie własności nieruchomości położonej w K. przy ul. (...), należącego do skarżącej, lecz dalsze prowadzenie poprzedniego postępowania, mimo iż zakończyło się ono ostateczna decyzją z dnia (...) marca 2004r. 4. naruszenie art. 61 § 4 kpa poprzez niezawiadomienie osób będących stronami postępowania ani o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, ani o jego prowadzeniu; 5. naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez niewydajnie postanowienia o umorzeniu postępowania mimo, że jest ono bezprzedmiotowe. Zaskarżona decyzja ma charakter konstytutywny i wywołuje skutki prawne ex tunc tj. od daty jej wydania. Ze względu na rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych chroniącą skarżącą, sąd wieczystoksięgowy nie będzie mógł na podstawie zaskarżonej decyzji wpisać Skarbu Państwa jako właściciela udziału w prawie własności nieruchomości przy ul. (...) w K.; 6. rażące naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji, gdyż zaskarżona decyzja prowadzi do faktycznego wywłaszczenia skarżącej bez uzasadnionego celu publicznego i bez słusznego odszkodowania. 7. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2006r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia (...) marca 2006r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, a podniesione w niej zarzuty nie podważają zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2006r. utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia (...) marca 2006r. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazuje art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych / Dz. U. Nr 12, poz. 65 / w związku z Układem między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zawartym 16 lipca 1960r., /który w tym samym dniu wszedł w życie/, dotyczącym roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych. Układ między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lipca 1960r. regulował zaspokojenie roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych do Rządu Polskiego z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia, które miało miejsce w dniu lub przed dniem wejścia w życie tego układu - art. I lit. A. Roszczeniami tymi były m.in. roszczenia obywateli Stanów Zjednoczonych z tytułu przejęcia własności albo utraty używania lub użytkowania mienia na podstawie polskich ustaw, dekretów lub innych zarządzeń, ograniczających lub uszczuplających prawa i interesy związane lub odnoszące się do mienia, przy czym datą przejęcia własności albo utraty używania lub użytkowania jest data, w której tego rodzaju polskie prawa, dekrety lub inne zarządzenia zostały po raz pierwszy zastosowane -art. II lit. b. Odnośnie każdego roszczenia, które zostało przez Rząd Stanów Zjednoczonych uznane za ważne, Rząd Stanów Zjednoczonych zobowiązał się dostarczyć Rządowi Polskiemu zwolnienie z zobowiązania podpisane przez wnoszącego roszczenie - art. V lit. C. Komisja ds. Rozpatrywania Roszczeń Zagranicznych Stanów Zjednoczonych w decyzji z dnia 19 stycznia 1966r. stwierdziła, że obywatele Stanów Zjednoczonych S. S. i T. S. byli właścicielami po % nieruchomości, wpisanej do księgi wieczystej nr (...) w katastrze rejonu K. składającej się z dwóch działek gruntu o numerach (...) i (...), o powierzchni, odpowiednio 146 i 285 m2, zabudowanych trójkondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym przy ul. (...) w K. Komisja została poinformowana, że T. S. zamieszkały w K. zmarł w dniu (...) sierpnia 1962r. pozostawiwszy testament. Jednakże autentyczność jego ostatniej woli nie została oficjalnie potwierdzona. Komisja stwierdziła, że w świetle przepisów prawa obowiązującego w stanie Kalifornia dotyczących wspólnoty majątkowej, powódka S. S. zastąpiła jako strona powodowa T.. S. Komisja stwierdziła, że osoba wnosząca roszczenie straciła, w wyniku wprowadzenia przez Polskę aktów prawnych i dekretów dotyczących nieruchomości przeznaczonych na wynajem, możliwość użytkowania i posiadania swoich udziałów w w/w nieruchomości z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe / Dz. U. Nr 10, poz. 59 /, czyli z dniem 12 lutego 1959r. Osoba wnosząca roszczenie została uznana przez Komisję za uprawnioną do odszkodowania z tytułu posiadania udziałów w wymienionej wyżej nieruchomości i odszkodowanie to zostało jej przyznane. Jednocześnie osoba wnosząca roszczenie zrzekła się i przeniosła na Rząd Polski wszystkie swoje prawa do nieruchomości, której dotyczyło odszkodowanie. Układ miedzy Rządem Stanów Zjednoczonych a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej dotyczący roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, sporządzony w Waszyngtonie dnia 16 lipca 1960r. / niepubl. / jest umową międzynarodową w rozumieniu art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych - wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999r. wydany w sprawie OSA 2/98 / opubl. ONSA1999r. 4/110/. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że w świetle postanowień układu, zasadnicze i rozstrzygające znaczenie ma to, czy obywatel Stanów Zjednoczonych powołując się na układ wystąpił o odszkodowanie do Rządu Stanów Zjednoczonych i czy odszkodowanie otrzymał na tej podstawie, że jego mienie zostało przejęte przez Państwo Polskie. Taka sytuacja stwarza stan przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. Prowadzi to do wniosku, że układ był podstawą przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub praw w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r., jeżeli obywatel Stanów Zjednoczonych wystąpił o przyznanie odszkodowania na podstawie układu i otrzymał takie odszkodowanie, którego wartość była odnoszona do wartości praw przejętych przez Państwo Polskie. Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 24 października 2000r. wydanym w sprawie sygn. akt SK 31/99 ze skargi konstytucyjnej, w której zarzucono niezgodność art. 1, art. 2, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych z Konstytucją RP zajął stanowisko, że w protokole podpisanym w Warszawie 29 listopada 1960r. przedstawiciele układających się stron, ustalili techniczne zasady współpracy w realizacji układu z dnia 16 lipca 1960r. W pkt 7 protokółu Reprezentant Stanów Zjednoczonych zobowiązany został do przekazywania Reprezentantowi Polski dokumentów stanowiących dowód wygaśnięcia prawa osób, które otrzymały odszkodowanie. Zestawienie treści art. II Układu uzasadnia stwierdzenie zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, że treść oświadczenia składanego przez osobę zainteresowaną była ściśle skorelowana z tytułem, na podstawie którego przyznano odszkodowanie. Przyznanie odszkodowania z tytułu przejęcia własności uzależnione było od złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa własności. Oświadczenia te zdaniem Trybunału Konstytucyjnego były wyrazem świadomości składających je osób, że mienie pozostawione w Polsce przeszło na własność Państwa Polskiego. Ponadto były wyrazem rezygnacji z dochodzenia praw w zamian za wypłacone odszkodowanie. Kwestionowane w sprawie decyzje Ministra Finansów, powołujące się na przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r., zostały wydane po ustaleniu, iż zostały spełnione przesłanki ustawowe dla ich wydania, a mianowicie nieruchomości zostały faktycznie przejęte na rzecz Państwa, w związku z czym ich współwłaścicielka 7 wystąpiła do Komisji ds. Rozpatrywania Roszczeń Zagranicznych Stanów Zjednoczonych o przyznanie odszkodowania, które zostało przyznane z tytułu utraty praw do nieruchomości. Zgłaszająca roszczenie potwierdziła zaspokojenie jej roszczeń złożonym oświadczeniem. W wyniku wydania kwestionowanych decyzji sporny udziału w wysokości 1/4 w prawie własności nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) przeszedł na własność Skarbu Państwa w dniu określonym w decyzjach, tj. 9 kwietnia 1968r. Stwierdzenie zaistnienia tych przesłanek daje podstawę Ministrowi Finansów do wydania decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych będącej podstawą wpisu do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo ograniczonego prawa rzeczowego - art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. W doktrynie jednym z ważniejszych podziałów aktów administracyjnych jest podział na akty związane i akty oparte na uznaniu administracyjnym. Podstawą tego rozróżnienia jest kryterium stopnia związania organu wydającego akt przepisami prawa. Akty administracyjne związane są to akty o treści określonej przez prawo. Warunki podjęcia tych aktów są wyraźnie określone w przepisach prawa. Organ administracji zobligowany do rozstrzygnięcia danej sprawy przy zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek nie ma swobody w ukształtowaniu treści aktu. Treść aktu jest z góry ustalona przez przepis prawa. Organ musi wydać akt, jeśli zachodzą warunki sprecyzowane przez przepis ustawy. Taki charakter ma akt deklaratoryjny, do którego wydania w niniejszej sprawie obligowały Ministra Finansów przepisy ustawy. Wobec powyższego, wbrew stanowisku skarżącej nie można podzielić zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej z naruszeniem art. 6 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia (...) listopada 2006r. utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia (...) marca 2006r. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazuje art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Ustawa ta jest obowiązującym prawem. 8 W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do kwestionowania decyzji Ministra Finansów. Decyzja ta opiera się na przepisach ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r., która została powołana właśnie w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości w Polsce w związku z regulacją umów międzynarodowych. Decyzja nie narusza przepisów tej ustawy. Ramy przedmiotowego postępowania administracyjnego zostały określone art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Zakres postępowania dowodowego, jakie miał zadanie przeprowadzić organ, ogranicza się do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Wyroki, na które powołuje się skarżąca Sądu Okręgowego w K. sygn. akt (...) oraz Sądu Apelacyjnego w K. z dnia (...) września 2003r. sygn. akt (...) wykraczają poza ramy postępowania dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego organ nie miał podstaw odnosić się do nich, stwierdzając jedynie, że rolą Ministra Finansów nie może być analiza wyroków sądów powszechnych, gdyż takie postępowanie bezwzględnie wykraczałoby poza jego kompetencje, których zakres jest określony ustawą z dnia 9 kwietnia 1968r. Skarżąca była zawiadamiana o toczącym się postępowaniu w formie pisemnej, o czym świadczy zawiadomienie z dnia 9 listopada 2005r., w którym powiadomiona została również o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa. W odpowiedzi na to zawiadomienie, skarżąca pismem z dnia 18 listopada 2005r. zajęła stanowisko w sprawie. Brak ponownego powiadomienia skarżącej przez Ministra Finansów o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym na podstawie art. 10 § 1 kpa zawiadomieniem z dnia 12 stycznia 2006r., które nie było jej doręczone, w uznaniu Sądu, nie skutkuje pozbawieniem skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, który skarżąca realizowała poprzez m. in. skorzystanie z prawa przedstawienia swojego stanowiska w piśmie z dnia 18 listopada 2005r. Wbrew stanowisku skarżącej organ odniósł się do tej kwestii na stronie 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zawiadomieniem z dnia 25 marca 2004r. wydanym na podstawie art. 61 § 4 kpa Minister Finansów zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie zastosowania przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 1968r. W przepisach kodeksu postępowania administracyjnego nie jest określona forma wszczęcia postępowania administracyjnego. Jeżeli przepisy szczególne nie przewidują dla danej kategorii spraw wszczęcia postępowania w formie aktu administracyjnego - postanowienia, to prawidłowo może się to odbyć w formie zawiadomienia. Zawiadomienie takie zostało doręczone skarżącej po wstąpieniu przez nią do postępowania pismem z dnia 9 listopada 2005r. W ocenie Sądu brak było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa, co czyni zarzut ten niezasadnym. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji, gdyż zaskarżona decyzja nie ma charakteru wywłaszczeniowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / orzekł jak w sentencji.