II FSK 992/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA (delegowany) Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 291/06 w sprawie ze skargi L. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od środków transportowych za 2003 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 291/06) oddalił skargę L. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2006 r. w przedmiocie zwrotu podatku od środków transportowych za 2003 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) podatnikom wykorzystującym środki transportu w dowozie i odwozie na maksymalną odległość w linii prostej do 150 km na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w transporcie kombinowanym, przysługuje zwolnienie od podatku od środków transportu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że podatnik w 2003 r. nie był uprawniony do tego zwolnienia, bowiem nie korzystał z usług kolei. O tym, że korzystanie to jest konieczne do zwrotu podatku od środków transportu świadczy treść art. 11a ust. 2 cytowanej ustawy, w którym to przepisie ustawodawca uzależnia wysokość tego zarzutu od ilości jazd z ładunkiem lub bez wykonywanych przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym. W skardze kasacyjnej L. H. zarzucił wyrokowi naruszenie przepisu art. 11a pkt 1 i 2 w związku z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że koniecznym do zwrotu podatku jest aby środek transportu podatnika korzystał z usług kolei w transporcie kombinowanym. Powołując się na przedstawioną podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi, że zgodnie z art. 11 a pkt 1 cytowanej ustawy podatnikowi przysługuje zwrot zapłaconego podatku od środków transportu, które są wykorzystywane do wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym. Skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji transportu kombinowanego to zdaniem skarżącego, należy posłużyć się definicją legalną transportu kombinowanego a także w ramach tej definicji ustalić co oznacza słowo "przewóz" zawarte w art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że zgodnie z definicją zawartą w w/w przepisie transport kombinowany to przewóz rzeczy. Ustawodawca wymienia w jakich środkach transportowych mają być rzeczy przewożone, a także i to że przewożone rzeczy w początkowym lub końcowym przewozie korzystają z drogi, a na innym odcinku z usług kolei. Natomiast odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz pomiędzy punktem gdzie rzeczy są załadowane i najbliższą, odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą, odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie są wyładowywane dla końcowego odcinka. Podniósł, że niekwestionowany jest fakt, że wykonywał usługi przewozu w ramach transportu kombinowanego, o którym mowa w art. 11 a pkt 1 i co znajduje w pełni uzasadnienie w definicji legalnej dotyczącej przewozu w transporcie kombinowanym, określonym w art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie autora skargi kasacyjnej, dokonana przez Sąd pierwszej instancji interpretacja art. 11a pkt 1 i 2 cytowanej ustawy jest interpretacją rozszerzającą, gdyż przepis ten nie stanowi, że środek transportu podatnika ma być przewożony koleją w ramach transportu kombinowanego. Powyższa interpretacja stoi w sprzeczności z art. 12 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy. Zdaniem skarżącego, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymagają aby środki transportu będące własnością podatnika były transportowane drogą kolejową i że tylko w tym przypadku przysługuje zwrot podatku. Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, że to przewoźnik ma korzystać w ramach transportu kombinowanego na pewnym odcinku z kolei świadczy o niewłaściwej interpretacji art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. W/w artykuł jednoznacznie mówi o przewozie rzeczy w całym procesie określonym jako transport kombinowany a art. 11 a pkt 1 i 2 mówi o przewozie rozumianym jako dowóz i odwóz tych rzeczy w ramach transportu kombinowanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11a pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 4 pkt 13 tej ustawy przez błędną ich interpretację. Na wstępie należy zaznaczyć, że przepis art. 11a cytowanej ustawy składa się z czterech punktów. Już z tego względu można uznać, że autor skargi kasacyjnej uchybił przepisowi art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis w sposób bezwzględny zalicza do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej precyzyjne wskazanie naruszonego przez sąd przepisu tj. artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innej jednostki redakcyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego. Powyższe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej jest przez jej autora powielone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co stanowi istotną wadę skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego uchybienia stwierdzić należy, że interpretacja przepisu art. 11a cytowanej ustawy nie nasuwa wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że podatnikom, którzy wykorzystują posiadane środki transportu dla wykonywania przewozów kombinowanych na terytorium Polski przysługuje zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych. Pojęcie transportu kombinowanego zostało zdefiniowane w słowniczku znajdującym się w art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm). Zgodnie z tą definicją transport kombinowany stanowi przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnąca lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20 – stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Kwota zwrotu podatku jest zależna od liczby jazd wykonywanych przez środek transportu w przewozie koleją. Rodzaje środków transportu podlegające opodatkowaniu normodawca wymienia w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są to: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy, naczepy, autobusy. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że żaden z posiadanych przez podatnika środków nie korzystał z przewozu koleją, który to warunek jest niezbędny dla uzyskania zwrotu podatku od środków transportowych na podstawie art. 11a ust. 1 i 2 cytowanej ustawy. Powyższych ustaleń nie kwestionował podatnik na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że ocena zawarta w zaskarżonym wyroku jest uzasadniona. Z ustaleń tych wynika również, że przewożone przez podatnika kontenery nie były jego własnością a wykonana przez niego usługa polegała jedynie na dowozie lub odwozie kontenerów do lub z terminala kontenerowego w Sławkowie. Reasumując należy stwierdzić, że zwrot podatku od środków transportowych wykorzystywanych w transporcie kombinowanym został ograniczony jedynie do transportu drogowo-kolejowego i jedynie dokument potwierdzający wykonanie transportu koleją stanowi podstawę sporządzenia wniosku o zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych (por. Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar – Warszawa 2008, ABC Wolters Kluwer business, str. 379). Ustalenia dotyczące 2003 r. świadczą w sposób jednoznaczny, że podatnik nie był uprawniony do uzyskania za 2003 r. zwrotu podatku od środków transportowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.