II SA/Kr 484/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi "D." M. Spółka Akcyjna w K. na decyzję Wojewody z dnia 20 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz "D." M. Spółka Akcyjna w K. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].2003 roku, znak [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał A. K. pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażami, zagospodarowaniem terenu na działce nr 364 obręb [...] w [...] z infrastrukturą techniczną na działkach 480/12 i 521/6 obręb [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazano między innymi, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...].2000 roku, inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś projektowane zamierzenie inwestycyjne nie wpływa znacząco na stan środowiska w rozumieniu odpowiednich przepisów. W odniesieniu do zastrzeżeń, zgłoszonych w toku postępowania przez strony wyjaśniono również, iż w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki w sytuacji braku na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w oparciu o wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczono, iż Prawo budowlane wymaga posiadania przez inwestora ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w chwili złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, zaś utrata mocy przez tę decyzję w toku postępowania nie stoi na przeszkodzie wydaniu pozwolenia na budowę. Z powyższą decyzją nie zgodziła się "D."- M. Spółka Akcyjna z siedzibą w K., wnosząc w terminie odwołanie i domagając się uchylenia rozstrzygnięcia w całości i zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę albo przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Strona skarżąca zarzuciła, iż decyzji nie doręczono jej pełnomocnikowi, a nadto iż wydano ją wbrew przepisom ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i prawa budowlanego, rażąco naruszając art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie przeprowadzając obligatoryjnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania budowy na środowisko, art. 36 Prawa budowlanego poprzez brak określenia warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych a także art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające i niekompletne uzasadnienie decyzji. Zdaniem autora odwołania, uchybieniem było również nie zawieszenie postępowania do czasu wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś zaskarżona decyzja narusza interesy osób trzecich. Decyzją z dnia 20 lutego 2004 roku, znak [...]3 Wojewoda w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust.1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity- Dz. U. z 2003 roku, Dz. U. nr 207, poz. 2016) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż w myśl art. 33 ust. 2 ustawy- Prawo budowlane podstawą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedłożenie przez inwestora kompletnego projektu budowlanego, dowodu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i-ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w okresie jej ważności. Wszystkie te warunki zostały przez inwestora spełnione. Wskazano na treść art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego utrata mocy planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. Zarzut wydania zaskarżonej decyzji wbrew przepisom o zagospodarowaniu przestrzennym i wbrew prawu budowlanemu jest- w ocenie organu drugiej instancji- bezpodstawny, gdyż ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ architektoniczne- budowlany, z tej przyczyny nie było także podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Wskazano także, iż w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) planowana inwestycja nie wpływa znacząco na środowisko i nie jest wymagane postępowanie w przedmiocie oceny takiego oddziaływania. Decyzję organu drugiej instancji zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "D." M. Spółka Akcyjna z siedzibą w K., domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu odwoławczemu rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę podmiotowi nie legitymującemu się ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, art. 32 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie przeprowadzenie obligatoryjnego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na niewystarczającą ilość miejsc parkingowych. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów strona skarżąca wyraziła pogląd, iż decyzje wydane na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zachowały ważność do dnia 11 lipca 2003 roku, zatem podstawę wydania pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie mogła stanowić wyłącznie decyzja określająca warunki zabudowy, wydana na gruncie nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono także, iż inwestor nie uwzględnił zalecenia wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie zapewnienia jednego miejsca postojowego na jedno mieszkanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniając w kontekście zarzutów skargi, że inwestor- oprócz miejsc parkingowych- przewidział budowę zespołu dwustanowiskowych garaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się częściowo uzasadniona, wobec czego należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu administracji architektoniczne- budowlanej pierwszej instancji. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3.ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. powodem uchylenia decyzji jest naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W myśl wskazanego wyżej art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, wobec czego jego ingerencja nie musi ograniczać się wyłącznie do decyzji lub aktu bezpośrednio zaskarżonych. W wypadku uwzględnienia skargi, sąd jest obowiązany na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzec, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rację ma skarżący o tyle, o ile zarzuca, iż nie można było wydać decyzji o pozwoleniu na budowę po dniu 11 lipca 2003 roku w sytuacji, kiedy inwestor legitymował się decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapadłą na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) w oparciu o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie przez organy administracji architektoniczne- budowlanej pozostaje co prawda w zgodzie z literalnym brzmieniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (w chwili orzekania przez organ drugiej instancji obowiązywał jednolity tekst ustawy opublikowany w Dz. U. z 2003 roku, Dz. U. nr 207, poz. 2016), natomiast nie uwzględnia ono szczególnego charakteru i istoty decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w oparciu o stan prawny sprzed 11 lipca 2003 roku. Należy wskazać, iż na gruncie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mogła mieć różny charakter, w zależności od tego, czy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym położony był na obszarze, dla którego obowiązywał plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli plan taki obowiązywał, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalano w trybie przewidzianym w art. 39 i n. ustawy, przy czym decyzja była wydawana m. in. w oparciu o zapisy planu, określając warunki wynikające z niego (art. 42 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Natomiast w sytuacji braku planu miejscowego, ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało w trybie szczególnym, przewidzianym przez art. 44 omawianej ustawy. Z powyższego wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w wypadku braku planu stanowiła jego substytut, samodzielnie kształtując stan prawny w zakresie planowania przestrzennego, natomiast jeżeli teren inwestycji był objęty planem miejscowym, taka decyzja w znacznej części stanowiła jedynie informację na temat warunków przewidzianych przez plan miejscowy i- nie tworząc nowego stanu prawnego, a jedynie informując o tym, jak kształtują się przepisy prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego- miała charakter deklaratywny. Konieczne jest w tym miejscu zaznaczenie, iż opisana sytuacja, a także charakter decyzji z zakresu urbanistyki uległ zmianie z dniem 11 lipca 2003 roku, kiedy weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami). Decyzje indywidualne, wydawane na gruncie tej ustawy- decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 i n. ustawy dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i decyzje o ustaleniu warunków zabudowy (art. 59 i n. tejże ustawy) zapadają wówczas, gdy teren zamierzenia inwestycyjnego nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, mają zatem charakter konstytutywny, kształtując stan prawny terenu, którego dotyczą. Natomiast jeżeli na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, inwestycja może być lokalizowana bezpośrednio na jego podstawie, bez wydawania jakiejkolwiek decyzji deklaratywnej w przedmiocie warunków, wynikających z zapisów planu (art. 50 ust. 1 oraz a contrario art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Należy następnie zwrócić uwagę, iż zapadła w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oparta została na decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu [...], znak [...] z dnia [...].2000 roku. Decyzja ta oparta była na Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...].1994 roku, zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Z powyższego wynika, iż plan miejscowy, który legł u podstaw decyzji z dnia [...].2000 roku, został uchwalony jeszcze pod rządami ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity- Dz. U. z 1989 roku, Nr 17, poz. 99 z późniejszymi zmianami). Ustawa z 1984 roku została uchylona przez przepis art. 74 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1995 roku (art. 75 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ustawa z 1994 roku przewidywała w przepisie art. 67 ust. 1 utratę mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Pierwotnie przepis ten stanowił, iż owe plany tracą moc po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże ostatecznie, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 21 grudnia o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 154, poz. 1804) termin ten został przedłużony do 8 lat. Z uwagi na fakt, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie- w myśl jej art. 75- z dniem 1 stycznia 1995 roku, uchwalone wcześniej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc po upływie ośmiu lat od tej chwili, a zatem z dniem 2 stycznia 2003 roku. Oznacza to, iż z tym dniem roku plan miejscowy, będący podstawą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 maja 2000 roku utracił moc. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanął na stanowisku, iż po dniu 1 stycznia 2003 roku decyzję [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu należy uznać za odwołującą się do nieaktualnego już brzmienia przepisów prawa miejscowego. Co więcej, skoro wolą ustawodawcy było wyeliminowanie od tego momentu z obrotu prawnego przepisów prawa miejscowego w zakresie planowania przestrzennego, wydanych przed dniem 1 stycznia 1995 roku, to nie można zaakceptować sytuacji, w której decyzje wydane na podstawie takich przepisów, w istocie mające wobec nich funkcję wtórną, informujące o ich treści, mogą po dniu 1 stycznia 2003 nadal stanowić podstawę do lokalizacji inwestycji i ubiegania się o pozwolenie na budowę. Sąd uznał bowiem, że takie założenie w istocie przedłużyłoby obowiązywanie zapisów formalnie już uchylonego planu miejscowego, co sprzeczne byłoby z zamierzeniem ustawodawcy. W tej sytuacji wydanie pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, odzwierciedlającej nieaktualny stan prawny, uznać należy za naruszenie prawa materialnego, bezspornie mające wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Nie ma przy tym znaczenia powołany w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji przepis art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem można go odnosić wyłącznie do decyzji, wydanych na podstawie planu miejscowego uchwalonego pod rządem tej ustawy, czyli do decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego zaskarżona decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy takie rozstrzygnięcie, podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. A p.p.s.a. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta musiała zostać uchylona na w ramach kompetencji Sądu, zakreślonych przepisem art. 135 p.p.s.a. Na marginesie wypada zaznaczyć, iż powyższe zagadnienie nieaktualności decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydanych na podstawie planu miejscowego, który następnie utracił moc, nie znalazło należytego odzwierciedlenia w przepisach ustawy- Prawo budowlane, co w niniejszej sprawie mogło prowadzić do interpretacyjnych niejasności. O ile bowiem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili rozstrzygania niniejszej sprawy wskazywał jako podstawę udzielenia pozwolenia decyzje wydane na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 roku, to do rozpatrzenia wniosku A. K. zastosowanie znalazły przepisy obowiązujące uprzednio, tj. w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 roku, co zresztą trafnie wskazał organ pierwszej instancji, powołując w podstawie prawnej swojej decyzji intertemporalny przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). W owym stanie prawnym art. 32 ust. 4 pkt 1 odsyłał do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych na gruncie regulacji z 1994 roku. Błędem organów administracji architektoniczne- budowlanej nie było jednak wadliwe zastosowanie przepisów intertemporalnych, ale niepostrzeżenie istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie planu miejscowego w rozumieniu, jakie Sąd przedstawił powyżej, Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów, wyartykułowanych w skardze. Brak jest uzasadnienia dla stanowiska, że w przedmiotowej sprawie obligatoryjne było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co zresztą trafnie wskazały już organy administracji architektoniczne- budowlanej. Wystarczy zwrócić uwagę, iż art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku- Prawo ochrony środowiska używa sformułowania "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko", natomiast ani w tym przepisie, ani w całej ustawie nie została zamieszczona legalna definicja tego sformułowania. Wobec tego uznać należy, iż zakres tego pojęcia winien być określony w oparciu o przepisy wykonawcze- w chwili rozstrzygania niniejszej sprawy przez organy administracji publicznej przepisem takim było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179, poz. 1490), wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 51 ust. 8 ustawy- Prawo ochrony środowiska. Skoro ustawa ta nie rozróżnia w żaden sposób pojęcia "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" na gruncie jej art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 8, brak jest podstaw dla przyjęcia, iż w przypadku tego drugiego przepisu, zakreślającego umocowanie Rady Ministrów do określenia rodzajów tych przedsięwzięć, znaczenie owego sformułowania należy rozumieć odmiennie. Czym innym jest natomiast, iż zarówno ustawa, jak i rozporządzenie wprowadzają rozróżnienie pomiędzy przedsięwzięciami, które wymagają sporządzenia odpowiedniego raportu oraz przedsięwzięciami, które mogą wymagać jego sporządzenia. Nie sposób natomiast odnieść się do trzeciego z zarzutów skargi- a mianowicie niezgodności przewidzianej ilości miejsc parkingowych z zaleceniami zawartymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro- jak wyżej wskazano- decyzja ta w ogóle nie mogła stanowić podstawy udzielenia pozwolenia na budowę w dacie, kiedy kwestię tę rozstrzygano. Kontrolując z urzędu prawidłowość całości postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, Sąd zwraca także uwagę, iż zatwierdzony projekt budowlany nie posiada koniecznych cech identyfikujących, wiążących go z konkretną decyzją administracyjną. Został co prawda opatrzony pieczęciami Urzędu Miasta, jednakże brak na nim jakiejkolwiek wzmianki, jakiej decyzji dotyczy, a także podpisu osoby uprawnionej do zamieszczenia takiego potwierdzenia. Należy podkreślić, iż taki sposób oznaczania projektu budowlanego może łatwo doprowadzić do wątpliwości, który projekt ostatecznie został zatwierdzony decyzją, co na etapie realizacji inwestycji może utrudnić bądź wręcz uniemożliwić weryfikacje zgodności robót budowlanych z zatwierdzonym projektem. Niezbędnym minimum wydaje się oznaczenie na wstępie projektu (na kartach tytułowych bądź spisie zawartości) numeru i daty decyzji, zatwierdzającej projekt oraz podpisu osoby uprawnionej do działania w imieniu organu administracji. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy administracji architektoniczne- budowlanej winny w szczególności uwzględnić istotę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, deklarujących treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wzw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.