I SA/Lu 741/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2007r. sprawy ze skargi [...] SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji na skutek wszczętego z urzędu postępowania stwierdził, że podatnik nie zadeklarował do opodatkowania wszystkich budowli, jakie wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej, a które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej GSM PLUS BT-1178 usytuowanej na dzwonnicy Katedry przy ul. K. w Z., stacji bazowej telefonii komórkowej GSM PLUS BB-19139 znajdującej się w na terenie elektrociepłowni "[...]" przy ul. H. w Z., stacji bazowej telefonii komórkowej PLUS GSM nr BT-11732 znajdującej się na dachu elewatora na działce o nr ew. [...] przy ul. N. w Z. oraz stacji bazowej telefonii komórkowej BT-11315 usytuowanej na istniejącej wieży przy ul. P., a uznając, że powyższe obiekty podlegają opodatkowaniu, za podstawę opodatkowania przyjęto wartość budowli wskazaną przez podatnika. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Spółki decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.) poprzez uznanie, że urządzenie techniczne podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podniosła, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 197 § 1 i 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm) w związku z art. 122 tej ustawy poprzez pominięcie wniosku strony o powołanie biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu budownictwa i telekomunikacji, w sytuacji gdy ocena stanu faktycznego wymagała wiadomości specjalistycznych oraz nie przeprowadzenie oględzin, które wykazałyby, czy sporne obiekty stanowią urządzenia budowlane czy też urządzenia techniczne. Zdaniem Spółki decyzja organu I instancji narusza art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego. Dodatkowo Spółka wniosła o sprawdzenie czy decyzja organu I instancji została podpisała przez osobę uprawniona. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przytaczając ich treść. Podniosło, że organ pierwszej instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych oparł się na ostatecznych rozstrzygnięciach organów budowlanych: decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2000 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę – modernizację stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie elektrociepłowni "[...]" przy ul. H. w Z., decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dzwonnicy Katedry przy ul. K. w Z., decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dzwonnicy Katedry przy ul. K. w Z. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. o udzieleniu pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego – modernizację stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie elektrociepłowni "[...]" ul. H. w Z., a także decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu elewatora na działce o nr [...] przy ul. N. W ocenie organu odwoławczego powyższe decyzje są dostatecznym dowodem prawidłowości klasyfikacji obiektu – jako budowli – dokonanej przez organ podatkowy I instancji i stanowią dowód w sprawie. W takim przypadku, w ocenie Kolegium nie powołanie biegłego nie stanowi naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, tym bardziej iż ustalenie rodzaju budowli nie miało w rozpatrywanej sprawie istotnego znaczenia. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia podstawy opodatkowania, Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji oparł się na informacjach przekazanych przez stronę w deklaracji podatkowej z dnia [...] lutego 2006 r., korekcie tej deklaracji złożonej w dniu [...] marca 2006 r. oraz piśmie wyjaśniającym Spółki z dnia 3 kwietnia 2006 r. Dodatkowo wskazało, że bez znaczenia pozostaje fakt zakwalifikowania poszczególnych części składowych stacji bazowych do różnych grup Klasyfikacji Środków Trwałych, gdyż przedmiotem opodatkowania jest budowla jako całość, a nie jej poszczególne części składowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do wątpliwości Strony dotyczących uprawnienia M. S. do podpisania badanej decyzji stwierdziło, że zaskarżona decyzja została podpisana prawidłowo, zgodnie z upoważnieniem Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. znak [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości objęte są urządzenia teletechniczne zlokalizowane na już istniejących budynkach, - art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe rozpoznanie stanu faktycznego w sprawie, co z kolei spowodowało negatywne skutki prawne dla Skarżącej, - błędną interpretację art. 194 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie decyzji administracyjnej wydanej w innym postępowaniu za jedyny dowód w prowadzonym postępowaniu podatkowym, - art. 197 § 1 i art. 198 §1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie w sprawie biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu budownictwa i telekomunikacji, w sytuacji gdy, ocena stanu sprawy wymagała specjalistycznej wiedzy z tych dziedzin, - naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego w zaskarżonych rozstrzygnięciach, - § 3 pkt 2, 9 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. nr 219 poz. 1864) poprzez nie uwzględnienie przy analizowaniu sprawy definicji normatywnych opisujących telekomunikacyjny obiekt budowlany. W obszernym uzasadnieniu Skarżąca wywodzi, że urządzenia teletechniczne, radiowe nie są immanentną częścią obiektu budowlanego i nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Są to odrębne środki trwałe należące do grupy urządzeń telekomunikacyjnych: 610 KŚT – urządzenia rozdzielcze prądu zmiennego, 612 KŚT – aparatura prądu zmiennego, 629 KŚT – inne urządzenia tele i radiotechniczne. Zdaniem Skarżącej w sprawie nie wyjaśniono dostatecznie, jakie urządzenia i dlaczego stanowią "obiekt budowlany" będący przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zarzuciła również, że z dokumentacji przesłanej przez Spółkę organ podatkowy wykorzystał jedynie informację o wartości urządzeń telekomunikacyjnych. W skardze podkreślono także, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało rzetelnej analizy stanu faktycznego badanej sprawy, w szczególności poprzez pominięcie wniosków dowodowych strony: o przeprowadzenie oględzin i sporządzenie opinii biegłego oraz przeanalizowanie sprawy pod kątem regulacji zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa ani zasad postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z negatywną definicją budowli zawartą w art. 1a ust. 2 tej ustawy, budowlą jest "obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (...). Z powyższej definicji wynika, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) nie będący "budynkiem" jest budowlą. Definicja ta opiera się na pojęciu "obiektu budowlanego" w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm). Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej jest, zatem uzależnione od stwierdzenia, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że sporne obiekty są "obiektami budowlanymi", bądź "budowlami" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Ustawa ta również nie zawiera definicji "budowli", a jedynie w art. 3 ust. 3 wymienia przykłady budowli, nie stanowiące zamkniętego katalogu. Nie budzi natomiast wątpliwości, że sporne obiekty budowlane zakwalifikowane zostały zgodnie z przepisami prawa budowlanego do kategorii "budowli". W odniesieniu do trzech obiektów zostało to potwierdzone decyzjami organów budowlanych (k. 1, 2, 4, 5 i 6 akt administracyjnych), wydanymi na wniosek Skarżącej. Decyzje te są ostateczne i nie zostały skutecznie podważone. W aktach sprawy brak jest decyzji organu nadzoru budowlanego stwierdzającego, iż stacja telefonii komórkowej zainstalowanej na wieży przy ul. P. jest budowlą, jednak biorąc pod uwagę dokonaną klasyfikacje podobnych stacji w decyzjach, o których mowa wyżej uznanie przez organy podatkowe także i tej stacji jako budowli było zasadne. Dopóki w obrocie prawnym pozostają decyzje administracyjne kwalifikujące sporne obiekty budowlane do kategorii "budowli", dopóty organy podatkowe są związane ustaleniami innego organu administracyjnego. Jedynie zmiana tych decyzji, we właściwym trybie administracyjnym, w wyniku której ustalonoby, że sporne obiekty nie są "budowlami – obiektami budowlanymi" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, umożliwiłaby organowi podatkowemu prowadzenie dalszego postępowania dowodowego wskazanego przez stronę (por. orzeczenia z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt III SA 2100/02). Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym stwierdzić należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania podatkowego ograny podatkowe działają na podstawie przepisów prawa - art. 120 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym art. - 122 w/w ustawy. Natomiast zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W rozpatrywanej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały prawidłowo ustalone przez organy podatkowe na podstawie ostatecznych decyzji organów budowlanych. W ocenie Sądu postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem powyższych zasad. Nie można się również zgodzić z podnoszonym przez Stronę zarzutem naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonych decyzji. Uznać, bowiem należy, że organy podatkowe w podlegających kontroli sądu rozstrzygnięciach, wskazały ustalony stan faktyczny, określiły przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustaliły, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, normie prawnej zastosowanej w sprawie (wyrok NSA z 18 maja 2000r. sygn. akt V SA. 2762/99), a zatem wypełnił dyspozycję wskazanego wyżej przepisu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.