I SA/Wa 56/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Siegień Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant ref. sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia[...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] odmówił M. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w sprawie odmowy ujawnienia jej danych w [...] Rejestrze Osób Uprawnionych do otrzymania rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie. W uzasadnieniu postanowienia Minister Skarbu Państwa podał, że M. M. nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż złożyła odwołanie po upływie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. M. M. wskazała, że decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. odebrał mieszkający razem z nią jej syn, który jest osobą chorą i który to nie poinformował jej o fakcie doręczenia przesyłki. Oświadczenie swoje poparła zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym występujące u J. M. zaniki orientacji i pamięci w związku z zażywanymi przez niego lekami. Ponadto nadmieniła, że dopiero dnia [...] lipca 2006 r. miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Pomimo to odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła dnia [...] sierpnia 2006 r., co skutkowało odmową przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2006 r. M. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wraz z argumentacją uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępnie należy zaznaczyć, iż przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowych przez stronę. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło, bez jego winy. Natomiast § 2 tegoż przepisu statuuje, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W cytowanym wyżej przepisie ustanowione zostały cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Na wstępnie należy podnieść, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] została odebrana przez syna skarżącej J. M. Zatem zastosowana została zastępcza forma doręczenia przesyłki (art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego), która rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. W tym zakresie skarżąca obaliła powyższe domniemanie prawne wskazując, iż pismo (decyzja) nie zostało jej doręczone, bowiem jej syn cierpiący na okresowe zaniki pamięci i orientacji w związku z zażywanymi lekami (zaświadczenie w aktach sprawy) nie poinformował jej o fakcie doręczenia. Nie miała więc możliwości zapoznania się z treścią decyzji. Organ zasadnie przyjął zatem, iż jest to niezawiniona okoliczność w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest złożenie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż M. M. formułowała swoje pisma z dnia [...] sierpnia 2006 r. i [...] października 2006 r., kierowane zarówno do Wojewody [...] jak i do Ministra Skarbu Państwa, w sposób lakoniczny i nieprecyzyjny. Jednakże Minister Skarbu Państwa wychodząc naprzeciw oczekiwaniom strony i mając świadomość podeszłego wieku odwołującej się zakwalifikował składane przez nią pisma jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd w niniejszym składzie ocenia takie działanie organu za właściwe. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i wynosi siedem dni. Przyjmując zatem, że M. M. miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] - dnia [...] lipca 2006 r. (jak sama oświadczyła) - to datę tę należy traktować jako datę ustania przyczyny do złożenia odwołania. Zatem termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu [...] lipca 2006 r. Zgodnie z poglądami doktryny jak i w myśl wydanych w tym zakresie wyroków wskazać należy, iż siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest terminem prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 551/00 nie publ.). Czwartą ostatnią przesłanką jest dokonanie czynności procesowej dla której był ustanowiony przywracany termin. Z akt administracyjnych wynika, iż M. M. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] w dniu [...] sierpnia 2006 r. Skoro wskazane wyżej przesłanki wynikające z art. 58 K.p.a. winny być spełnione łącznie to niedopełnienie choćby jednego z przedstawionych warunków skutkuje odmową przywrócenia terminu. W związku z tym należy stwierdzić, iż organ zasadnie odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu, ponieważ skarżąca w swoim wniosku o przywrócenie terminu nie dopełniła jednego z wymogów ustawowych, a mianowicie uchybiła terminowi wskazanemu w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.