II SA/Łd 1018/05

Dnia 17 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta -Gminy S. Nr [...] z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz D. K. i J. K. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Burmistrz Miasta – Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku E. i C. P. z dnia 12 stycznia 2005 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie baru gastronomicznego o salę konsumpcyjną w granicy z działką o nr ewid. 31., przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. 30, położonej w S. przy ul. A 90. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż obszar, na którym położona jest działka objęta wnioskiem, w obowiązującym do 31 grudnia 2003r. planie zagospodarowania miejscowym, przeznaczony był pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług. Z uwagi na brak aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy dla działki wskazanej we wniosku ustalono w sposób indywidualny. Po analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu organ I instancji uznał planowaną inwestycję za zgodną z obowiązującymi przepisami szczególnymi oraz z istniejącym zagospodarowaniem. Stwierdził ponadto, iż projekt rozbudowy nie wywołuje kolizji urbanistycznej a inwestor przedłożył wymagane przepisami dokumenty. Wskazane przesłanki uzasadniały, zdaniem organu I instancji wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla działki objętej wnioskiem. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli właściciele nieruchomości sąsiedniej D. i J. K.. W odwołaniu podnieśli, że ich zdaniem planowana inwestycja pozostaje w "kolizji z wizerunkiem architektonicznym i urbanistycznym zabudowy całego osiedla domków jednorodzinnych przy ul. A (...). Wykracza także poza standardy zabudowy domków jednorodzinnych wolno stojących, zachowujących odległości ochronne między granicami sąsiadów". Wskazując na już występujące ich zdaniem uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, spowodowane nadmiernym poziomem hałasu, natężeniem ruchu pojazdów mechanicznych oraz całodobowym charakterem prowadzonej działalności wyrazili obawę, że planowana rozbudowa wpłynie na jej rozwinięcie dodatkowo zwiększając występujące niedogodności. Zwrócili także uwagę na związane z rozbudową zacienienie ich działki zmniejszające jej atrakcyjność. W końcowej części uzasadnienia odwołania D. i J. K. wskazując na niedookreślony charakter pojęcia "rozbudowa baru", zaciemniający rzeczywiste zamierzenia częstszego organizowania wesel i imprez okolicznościowych wyrazili przekonanie, iż "Urząd Miasta-Gminy powinien zaczekać z wydaniem ostatecznej decyzji do czasu zapoznania się mieszkańców z nowym planem zagospodarowania". Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 59, art. 60 i art. 61 ust. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001, Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie organ II instancji wskazał, iż na mocy art. 87 ust. 3 ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. (w tym także plan zagospodarowania miasta-gminy S.) utraciły moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu (także wtedy gdy nie wymaga pozwolenia na budowę), polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 59 ust.1i 2 ustawy),wymaga wydania decyzji administracyjnej. Przy czym ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe jedynie na obszarach, dla których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, przy jednoczesnym łącznym spełnieniu następujących warunków wynikających z dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizując stan faktyczny sprawy organ II instancji stwierdził, że inwestycja planowana na działce nr 30 przy ul. A w S. spełnia wszystkie wymienione w powołanym przepisie warunki. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. A, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, terenu inwestycji nie stanowią grunty rolne i leśne, a inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi. Spełniony jest również warunek dobrego sąsiedztwa, gdyż nowa zabudowa powstaje jako kontynuacja dotychczasowej funkcji, o cechach architektonicznych i urbanistycznych nawiązujących do istniejącego sposobu zagospodarowania. O ile dana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Stosownie do brzmienia art. 61 ust. 1 okoliczność, iż planowana na nieruchomości przy ul. A 90 w S. inwestycja, spełnia wszystkie warunki zawarte w tym przepisie i skutkuje ustaleniem dla niej warunków zabudowy. Mając na uwadze zarzuty odwołania, dotyczące zacienienia działki nr 31 organ wyjaśnił, iż projektowane usytuowanie obiektu jest jedynie wstępną propozycją jego realizacji. Okoliczności szczegółowe budowy planowanego budynku, jego forma architektoniczna i obrys na gruncie, a także usytuowanie w stosunku do granic działek oraz innych obiektów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, konkretyzują się bowiem w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika to z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga jedynie o tym, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być realizowane na danym terenie. Nie daje natomiast inwestorowi prawa do rozpoczęcia robót budowlanych, natomiast upoważnia go do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W zakresie ochrony osób trzecich, organ stwierdził, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może ona być oceniana tak jak w kolejnym etapie inwestycyjnym tj. postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 29.'12-1998r. Sygn. Akt II SA/Gd 1330/97 LEX nr 44223.). Organ II instancji wskazał także, iż w literaturze i orzecznictwie, powstałym jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy, podkreśla się, że głównym wyznacznikiem ochrony interesów osób trzecich jest uwzględnienie ich w ustawach szczegółowych, np. Prawo ochrony środowiska czy Prawo budowlane, a szczególnie rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno — budowlanych (W.Radecki, J.Sommer, W.Szostek - Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym... s.29). Aktualne w tym zakresie pozostają wyroki NSA - np. w wyroku z dnia 28.11.1996r. Sa/Bk 1002/96, ONSA nr 4 1997 r. NSA stwierdził, iż "Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności postanowienia dotyczące ochrony osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uciążliwości działalności prowadzonej w przedmiotowym lokalu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż pozostały one bez wpływu na rozstrzygnięcie wskazując w tym miejscu na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.10.1999r. sygn. IV S.A. 173/97 LEX nr 48740, gdzie stwierdzono m. in. "Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, związane z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej na działce, której dotyczy kwestionowana decyzje ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz podejrzenie, że inwestor będzie rozwijał uciążliwą dla niego działalność, nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego". Podsumowując uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym: wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych jak np. obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Okoliczności powyższe oraz prawidłowo przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie według organu II instancji nie dają podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie J. i D. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzucając im naruszenie prawa art. 10 K.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącym czynnego udziału w sprawie oraz błędne rozpatrzenie i interpretację zgromadzonego materiału. Zdaniem skarżących przed wydaniem decyzji, organ I instancji powinien zawiadomić ich, jako właścicieli działki przyległej, w której granicy w przyszłości zaistnieć ma rozbudowa baru gastronomicznego o toczącym się postępowaniu oraz umożliwić im zapoznanie się z materiałami i złożenie wniosków. Wskazali także powtórnie na obawy dotyczące zacienienia ich działki oraz odbiegającą od linii zabudowy osiedla koncepcję rozbudowy punktu usługowego. Zwrócili uwagę na prawdopodobne nasilenie uciążliwości związane z emisją hałasu w prowadzonej całodobowo działalności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu własnej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane bowiem zostały z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego gwarantujących stronie możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu, a wyrażonych w art. 10 i 81 K.p.a. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy terenu stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza ich uzasadnione prawem chronione interesy. W obecnie obowiązującym stanie prawnym zachowało swoją aktualność dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity - Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) Przykładowo można wskazać: wyrok NSA w Warszawie z 7.03.2000 r. IV SA 364/99, LEX nr 54743, wyrok NSA w Warszawie z 27.06.2001 r. IV SA 1056/99, LEX nr 78932 . Skarżącym jako współwłaścicielom nieruchomości graniczącej z nieruchomością inwestorów przysługiwał zatem przymiot strony tym bardziej, że inwestorzy wnieśli o wydanie decyzji dla rozbudowy obiektu w granicy z ich nieruchomością. Winni być oni zatem zawiadomieni nie tylko o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestorów, ale także o każdej czynności podejmowanej przez organ w toku postępowania. Obowiązkowi temu organ uchybił. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, iż nieruchomość stanowiąca współwłasność inwestorów przylega bezpośrednio do pasa drogowego (ul. A w S.), a w takim przypadku zgodnie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wyłącznie po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Do uzgodnienia tego ma zastosowanie tryb określony w art. 106 K.p.a. Współdziałanie, którego dotyczy art. 106 K.p.a., podejmowane jest przed załatwieniem sprawy w drodze wydania decyzji. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje, nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego ( vide: wyrok NSA w Warszawie z 7.03.2002 r. II SA 2938/00, LEX nr 81776 ). Wobec wagi, jaką pełni postępowanie uzgodnieniowe w kreowaniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji kończącej postępowanie główne rysuje się potrzeba rygorystycznego pojmowania i przestrzegania zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, czyli bez wyłączania spod jej obowiązywania także czynności podejmowanych przed organem współdziałającym. Ponieważ postępowanie prowadzone na podstawie art. 106 K.p.a. jest elementem postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie, mają do niego zastosowanie w szczególności takie przepisy K.p.a., jak art. 7, wymagający, aby sprawa była szczegółowo wyjaśniona i art. 10 K.p.a. zapewniający stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W postępowaniu tym ma również zastosowanie przepis art. 81 K.p.a. Treść przepisu art. 81 wymaga, aby organ administracji przynajmniej powiadomił stronę o zgromadzonym materiale dowodowym oraz o tym, w jakim czasie i miejscu strona może się z zebranymi dowodami zapoznać, jak też wypowiedzieć się co do przeprowadzonych dowodów. Organ współdziałający na podstawie art. 106 K.p.a. powinien zwrócić szczególną uwagę na krąg podmiotów uczestniczących w sprawie w charakterze strony, jak też zapewnienie wszystkim stronom prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 K.p.a.), naruszenie bowiem tego przepisu skutkuje wznowieniem postępowania zakończonego postanowieniem wydanym w tym trybie (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) – ( vide: wyroki NSA w Warszawie: z 22.03.1999 r. IV SAB 273/98, LEX nr 46788; z 22.02.1999 r. IV SA 2787/98, LEX nr 47226; z 25.03.1998 r. IV SA 1040/96, LEX nr 45177 ). W rozpoznawanej sprawie organ wskazanym powyżej obowiązkom uchybił, nie zapewniając skarżącym jako współwłaścicielom nieruchomości sąsiedniej, posiadającym przymiot strony, możliwości udziału w każdym stadium postępowania. Odpis postanowienia uzgodnieniowego z dnia 20.05.2005 r. nie został doręczony skarżącym, co spowodowało uostatecznienie się tego postanowienia z naruszeniem trybu postępowania określonego przepisem art. 127 § 3 K.p.a. W orzecznictwie NSA przyjętym w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm. ) prezentowany był pogląd, iż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa się warunki wynikające z ochrony środowiska, ochrony sanitarnej i warunki wynikające z ochrony osób trzecich, jednak wydając decyzję organ nie przesądza o usytuowaniu obiektu w określonym ściśle na planie realizacyjnym miejscu, w tym nie przesądza o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległość od już istniejących obiektów. Wszelkie zagadnienia w tym względzie są rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę i organ administracji wydający pozwolenie na budowę ocenia, czy planowana inwestycja z uwagi na przepisy normujące odległość między obiektami budowlanymi może być wzniesiona w miejscu wskazanym przez inwestora w planie zagospodarowania działki ( vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 15.11.1999 r., sygn. akt IV SA 2253/97, LEX nr 48739 ). W rozpoznawanej sprawie inwestorzy wnieśli o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie obiektu budowlanego w granicy z nieruchomością stanowiącą współwłasność skarżących. Wskazali zatem usytuowanie planowanej inwestycji w konkretnym miejscu, co wiązało organ i miało istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia ich wniosku. Określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, oznacza w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy terenu obowiązek wskazania ograniczeń inwestora i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów. W tym zakresie należy podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organ w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji nie ma obowiązku badania jej uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Integralną część decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu stanowi załącznik graficzny w postaci mapy wykonanej w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznaczający jej położenie w terenie [art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)]. W decyzji Nr [...] z dnia [...] Burmistrz Miasta – Gminy S. stwierdził, że integralną część decyzji stanowi załącznik nr 1 – graficzny, którym jest mapa sporządzona w skali 1:500. Na mapie tej wrysowany został obiekt stanowiący planowaną inwestycję w granicy z działką stanowiącą współwłasność skarżących. Skoro, organ uznał tak wykonaną mapę za integralną część wydanej decyzji, to nie ulega wątpliwości, że takie usytuowanie obiektu nie pozostaje bez wpływu na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W takim zaś przypadku – jak już powyżej wskazano - organ winien umożliwić skarżącym udział w każdym stadium prowadzonego postępowania i ze szczególną starannością rozważyć ich interes prawny jako strony tego postępowania. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.