II SA/Wa 121/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Piotr Kraczowski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Prezydent Miasta R. decyzją [...] z [...] września 2006 r., na podstawie art. 9b ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674) oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku z [...] czerwca 2006 r. Pani A. S. –nauczycielki teatru, zatrudnionej w młodzieżowym Domu Kultury w R. o przeprowadzenie postępowania administracyjnego na stopień nauczyciela mianowanego, postanowił odmówić przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego i nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674) warunkiem nadania nauczycielowi kontraktowemu kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Pani A. S. odbyła staż na stopień nauczyciela mianowanego w wymiarze 2 lata i 9 miesięcy w Młodzieżowym Domu Kultury w R. na stanowisku nauczyciela akrobatyki i aerobiku. Za okres stażu uzyskała pozytywną ocenę dorobku zawodowego, nie posiada jednak wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela akrobatyki i aerobiku. Negatywne stanowisko w przedmiocie kwalifikacji zawodowych nauczycielki zajął dyrektor Delegatury Kuratorium Oświaty w R., do którego na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w zw. z art. 9 h ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, zwrócił się organ prowadzący szkołę. Wobec tego, że Pani A. S. nie spełnia jednego z wymogów określonych w art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, zachodzą przesłanki do odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego. Od powyższej decyzji Pani A. S. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji i przeprowadzenie postępowania egzaminacyjnego o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2006 r. [...] Kurator Oświaty, na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674), po rozpatrzeniu odwołania Pani A. S. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] odmawiającej nadanie stopnia nauczyciela mianowanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz. U. z 2002 r. Nr 155, poz. 1288 ze zm.) kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w placówkach oświatowo-wychowawczych posiada osoba, która legitymuje się m. in. Dyplomem ukończenia studiów magisterskich (wyższych zawodowych) na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne. Z dokumentów wynika, że Pani A. S. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności nauczycielskiej. Ukończony kierunek studiów wychowanie fizyczne nie jest zgodny z rodzajem prowadzonych zajęć. Dalej wskazał, że dyrektor placówki ma prawo do rozważenia czy posiadane kwalifikacje można uznać za zbliżone do rodzaju prowadzonych zajęć. W okresie od [...] października 2002 r. do [...] maja 2004 r. ustaleń dotyczących kwalifikacji za zbliżone do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć dokonywali na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz. U z 2002 r. Nr 155, poz. 1288 ze zm.) kuratorzy oświaty. Pani A. S. takiego dokumentu nie przedstawiła, a zatem nie został spełniony wymóg posiadania kwalifikacji w momencie otwarcia stażu, tj. [...] września 2003 r. określony w art. 9 b ust. 1 Karty Nauczyciela. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. Decyzji zarzuciła naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z 2004 r. Nr 260, poz. 2593), przez odmowę nadania awansu zawodowego z przyczyn formalnych, pomimo złożenia dokumentów wymaganych w ww. rozporządzeniu. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli przedłożyła wszystkie dokumenty wymienione w rozporządzeniu, niezbędne do złożenia wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to treść art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednak Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W dniu [...] października 2006 r. Pani A. S. złożyła odwołanie do [...] Kuratora Oświaty od decyzji Prezydenta Miasta R. W tym miejscu trzeba podkreślić, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyjęły zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie treści i formy takich podań. Spełnienie jednak tych ograniczonych wymagań formalnych jest niezbędną przesłanką skuteczności prawnej danej czynności procesowej strony lub uczestnika postępowania. Zgodnie z treścią art. 63 § 2 kpa – podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Zgodnie z § 3 powołanego wyżej przepisu podanie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Podanie wniesione [...] października 2006 r. do [...] Kuratora Oświaty nie zostało przez skarżącą podpisane. Wobec tego, że podanie było dotknięte brakiem formalnym, organ powinien pod rygorem art. 64 § 2 kpa (pozostawienia odwołania bez rozpoznania) wezwać Panią A. S. do uzupełnienia braku. Mimo to organ nie wezwał ww. do uzupełnienia braku w trybie art. 64 § 2 kpa i rozpoznał podanie chociaż nie wywołało ono skutków prawnych. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. możliwość jego rozpoznania. Wobec przytoczonych wyżej okoliczności, zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkującym stwierdzeniem ich nieważności. Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa Wojewódzki sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ww. ustawy stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.