I OZ 606/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Op 422/06 pozostawiające bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Op 422/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego J. K. z dnia [...] listopada 2008 r. Wydając zaskarżone zarządzenie, Sąd podniósł, że wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, przekazujące według właściwości do Starosty Lubińskiego, pismo J. K. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące wydania prawa jazdy nr [...] seria [...] oraz posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Orzeczenie stało się prawomocne w dniu 9 lipca. W dniu 25 listopada 2008 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r., skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, nadane przesyłką pocztową w dniu 20 listopada 2008 r., w którym J. K. informuje Sąd, że prawo jazdy kat. A i B otrzymał w czerwcu 2008 r. Ponadto skarżący stwierdza, że sprawa jest nadal aktualna, bowiem otrzymał dwa mandaty za nieposiadanie prawa jazdy. Jednocześnie w piśmie J. K. wnosił o: - "posiedzenie sądów w pełnym składzie, celem wyjaśnienia kto odpowiada prawnie za wyrwanie dokumentów z moich akt w starostwie lub gdzie indziej", - poinformował Sąd, że "sprawa wiąże się z samowolą Prezydentów Miasta Lubina i dlatego zawiadomiłem Pana Ministra o popełnieniu przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych", - "ujawnię w ciągu miesiąca nowe dowody", - "wnoszę o zwolnienie strony procesowej od kosztów sądowych z uwagi na podnoszone okoliczności, że powinienem otrzymać prawo jazdy w ciągu miesiąca". Pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do oznaczenia rodzaju pisma i wskazania osnowy jego wniosku lub oświadczenia, to jest w jakim celu skarżący wniósł do Sądu rzeczone pismo z dnia 18 listopada 2008 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. Odpowiadając na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie, J. K. w piśmie z dnia 20 grudnia 2008 r. podał, że zaskarża wszystkie błędne postanowienia Sądu oraz referendarza sądowego. Stwierdził, że sprawa powinna z urzędu trafić do prokuratury, za świadome naruszenie prawa w przedmiocie niewydania prawa jazdy stronie, przez ponad 4 lata. Sąd wskazał, że przepis art. 46 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiera katalogowo wymienione ogólne warunki, którym musi odpowiadać każde pismo strony. Jednym z tych wymagań, określonym w art. 46 § 1 pkt 2 jest oznaczenie rodzaju pisma, rozumiane jako wskazanie nazwy, jaką pismu nadają przepisy powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wymogiem pisma, stosownie do art. 46 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest osnowa wniosku lub oświadczenia, czyli merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera, a z której winno wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. Sąd podniósł, że stosownie do treści art. 49 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący został wezwany do uzupełnienia wymogów formalnych pisma z dnia 18 listopada 2008 r. przez jego oznaczenie oraz wskazanie osnowy wniosku lub oświadczenia. W udzielonej przez skarżącego odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 grudnia 2008 r., nie wynikało jednoznacznie, jaki charakter posiada wniesione przez skarżącego pismo z dnia 18 listopada 2008 r. Sąd stwierdził, że nie może samodzielnie i swobodnie oceniać charakteru pism strony, ani odkrywać rzeczywistych intencji strony. Natomiast pisma skarżącego z dnia 18 listopada i kolejne z dnia 20 grudnia, nie wyjaśniają w żaden sposób oczekiwań skarżącego, który oprócz użycia ogólnych sformułowań, nie wskazuje, z jakim żądaniem występuje. Sąd wskazał, że skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu, albowiem nie określił oznaczenia pisma z dnia 18 listopada 2008 r., ani nie podał osnowy wniosku czy oświadczenia w nim zawartego. Tym samym Sąd zarządzeniem z dnia 9 lutego 2009 r., na zasadzie art. 49 § 1 i § 2 w związku z art. 46 § 1 pkt 2 i 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. bez rozpoznania. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł J. K., wskazując, że nie rozumie dlaczego został pozbawiony rozpoznania merytorycznego w w/w sprawie. Skarżący powołuje się przy tym na art. 35, 36, 37 K.p.a. oraz art. 45 i art. 77 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była sprawa zgodności z prawem zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Op 422/06. Na wstępie wskazać należy, że ogólne reguły określające podstawowe elementy składowe pisma strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym zawarte zostały w art. 46 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do powyższego przepisu, każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Przyczyną wstrzymującą bieg pisma jest niezachowanie warunków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r., wskutek niezachowania warunków formalnych, nie mogło nabrać prawidłowego biegu. Wskazać przy tym należy, że w sprawie, skarżący został wezwany do uzupełnienia wymogów formalnych pisma, poprzez oznaczenie rodzaju wniesionego pisma oraz wskazanie osnowy wniosku lub oświadczenia, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Dokonana przez Sąd ocena odpowiedzi na wezwanie, w dalszym ciągu nie dawała możliwości nadania prawidłowego biegu pismu skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. W dalszym ciągu bowiem, mimo odpowiedzi skarżącego na wezwanie, nie można było przyjąć w jakim celu skarżący wniósł pismo do Sądu. Przyjęcie określonego charakteru pisma skarżącego uniemożliwiał dodatkowo fakt, że w sprawie skarżącego, sygn. akt II SA/Op 422/06, zostało już wydane orzeczenie, które stało się prawomocne. Wobec braku oznaczenia przez skarżącego rodzaju wniesionego pisma, a także osnowy wniosku lub oświadczenia, zasadnie powołane pismo zostało pozostawione bez rozpoznania. Niezastosowanie się do wezwania, skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania. Oceniając zażalenie skarżącego, stwierdzić należy, że jest ono niezasadne. Powoływanie się przez skarżącego na art. 35 - 37 kodeksu postępowania administracyjnego nie jest usprawiedliwione. Postępowanie przed sądem administracyjnym regulowane jest powołaną ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do tego postępowania nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie stosując tych przepisów w postępowaniu, Sąd nie mógł tych przepisów naruszyć. Skarżący powołuje się również na art. 45 i 77 Konstytucji RP. O ile możliwość postawienia zarzutu naruszenia przepisu Konstytucji RP można wyprowadzić z zasady bezpośredniego stosowania ustawy zasadniczej, o tyle postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 45 i art. 77 Konstytucji jest całkowicie niezasadny. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.