IV SA/Gl 250/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2007r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji – odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w S. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. uznał st. sierżanta R. M. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 228 § 1 Kodeksu karnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy – [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] i w konsekwencji z dniem [...] r. R. M. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r. Prowadząca sprawę karną o popełnienie przez R. M. czynu opisanego w art. 228 § 1 k.k. Prokuratura Rejonowa K. postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] umorzyła śledztwo w sprawie R. M. wobec braku dostatecznych podstaw do wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem [...]r. Pismem z dnia [...]r. R. M. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w S. o przywrócenie do pracy w Policji ponieważ nie popełnił on zarzucanego mu czynu i nienagannie wywiązał się z powierzonych mu obowiązków służbowych. Po wezwaniu do sprecyzowania jego żądania, podania numeru i daty decyzji, jak i trybu jej weryfikacji R. M. powołując się na umorzenie śledztwa w jego sprawie przez prokuratora wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w S. na podstawie art. 135 ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 z późn. zm./ odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego w sprawie R. M.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zwolnienie R. M. ze służby było konsekwencją obowiązującego wówczas art. 132 ustawy o Policji, w oparciu o który policjant ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwo niezależnie od odpowiedzialności karnej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. z 1998 r. nr 4, poz. 14/, które utraciło moc z dniem 30 września 2003 r. wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K-36/00 /Dz.U. nr 176, poz. 1457/, obowiązującego z dniem 23 października 2002 r. Tak więc wniosek R. M. z dnia [...] r., który wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w dniu [...] r. złożony został po upływie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego tj. 23 listopada 2002 r. /art. 135r ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, obowiązującej od dnia 29 listopada 2003 r. na podstawie ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji – Dz.U. nr 192, poz. 1873/. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. M. domagał się jego uchylenia i wznowienia postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135r ust. 1 i pkt 2 znowelizowanej ustawy o Policji. Podniósł, iż podstawą jego wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie było uchylenie przez Trybunał Konstytucyjny przepisów leżących u podstaw niekorzystnego dla niego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r., ale ujawnienie nowej istotnej okoliczności – umorzenia przez prokuratora postępowania karnego, która wskazuje na błędną ocenę stanu faktycznego dokonaną przy wydaniu tego orzeczenia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w K. działając na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 z późn. zm./ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie oraz powołując się na treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K-36/00 uznał, iż w okresie od 30 września do 29 listopada 2003 r. nie obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz. U. z 1998 r. nr 4, poz. 14/, stanowiące podstawę orzeczenia nr [...] z dnia [...] r., w tym zawarta w § 45 tego rozporządzenia delegacja odnosząca się do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestiach nieuregulowanych przepisami tego rozporządzenia. Dopiero zatem obowiązujący od dnia 29 listopada 2003 r. na podstawie art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji – Dz.U. nr 192, poz. 1873/ przepis art. 135r ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji określił tryb postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Tak więc w okresie od dnia 30 września do 29 listopada 2003 r. brak było odpowiednich uregulowań, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji dyscyplinarnych, jak również dotyczących wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem organu odwoławczego wskazane przez R. M. okoliczności nie stanowiły przesłanki wznowienia postępowania dyscyplinarnego wynikającej z treści art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, bowiem umorzenie postępowania karnego nie dostarczyło żadnych nowych, istotnych dowodów, które wskazywać by mogły na brak popełnienia przez R. M. przewinienia dyscyplinarnego. W opinii organu odwoławczego w chwili popełnienia zarzucanego czynu o znamionach przestępstwa, jak też w chwili wydania decyzji dyscyplinarnej R. M., jako policjant ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną niezależnie od odpowiedzialności karnej, co wynikało z treści obowiązującego wówczas art. 132 ustawy o Policji. Dlatego też przełożony dyscyplinarny w tej sprawie, tak jak prokurator w postępowaniu karnym nie był pozbawiony uprawnień swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu dyscyplinarnym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucając temu aktowi błędną interpretację art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Akcentował, iż w dacie wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji /Dz.U. nr 192, poz. 1873/ do postępowań wszczętych i nie zakończonych stosuje się znowelizowany tą ustawą przepis art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Nadto na podstawie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP każdego uważa się za niewinnego dopóki wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, dlatego przepis art. 132 ustawy o Policji nie daje podstaw do uznania przez organ dyscyplinarny jego winy w popełnieniu przestępstwa wbrew wynikowi postępowania karnego. W związku z tym, zdaniem skarżącego, fakt umorzenia postępowania karnego w sytuacji tożsamości zarzutów w postępowaniu karnym i dyscyplinarnym stanowi okoliczność, która winna skutkować wznowieniem postępowania dyscyplinarnego oraz dokonaniem ponownej oceny dowodów zebranych w postępowaniu dyscyplinarnym. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt IV S/Gl 351/04 oddalił skargę R. M.. W uzasadnieniu wskazanego wyroku określono, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie unormowania zawarte w ustawie z dnia 29 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o Policji /Dz.U. Nr 192, poz. 1873/, gdyż zaskarżona decyzja wydawana była już po ich wejściu w życie. Uznał jako spóźniony, ze względu na termin złożenia wniosku, wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w trybie art. 145a k.p.a. Oceniając natomiast żądanie skarżącego w aspekcie przepisu art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który obowiązywał od dnia 28 listopada 2003 r. Sąd uznał, iż również nie było ono zasadne, gdyż podnoszone przez skarżącego fakty nie mieściły się w dyspozycji tej normy prawnej określającej jednoznacznie, że do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dochodzi wówczas, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne mające znaczenie dla istoty sprawy, nie znane do momentu zakończenia postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanie przez prokuratora postanowienia z dnia [...]r. sygn. akt [...] o umorzeniu prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego nie wyczerpało znamion przytoczonej regulacji. Przyczyną umorzenia postępowania karnego był brak dostatecznych dowodów pozwalających na przypisanie skarżącemu przestępstwa z art. 228 § 1 Kodeksu karnego, ze względu na wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na jego korzyść. Rozstrzygnięcie to nie miało w ocenie Sądu bezpośredniego wpływu na treść postanowienia zapadłego w postępowaniu dyscyplinarnym, bowiem czym innym jest delikt karny, a czym innym dyscyplinarny. W uzasadnieniu wyroku zauważono, iż zgodnie z treścią art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej, oboma postępowaniami rządzą odrębne procedury, a także postępowania te mają odmienny cel. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym, a dwutorowość obu postępowań oznacza, iż w toku każdego z nich konieczne jest czynienie własnych ustaleń oraz dokonanie ich własnej oceny. Postępowanie dyscyplinarne służy bowiem ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna i chociaż niejednokrotnie te same zachowania będą powodowały odpowiedzialność dyscyplinarną i karną, każda z nich musi zostać wykazana przez inny organ i to w innym trybie, za pomocą środków dowodowych, które z punktu widzenia organu prowadzącego postępowanie są konieczne do uzyskania realizowanego przez organ celu. Odnosząc się do zasady domniemania niewinności obowiązującej w procedurze karnej uznano, iż w postępowaniu dyscyplinarnym zasada ta nie obowiązuje, gdyż odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej, a odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym. Nie godząc się z treścią przywołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. M. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną, w której zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błędną wykładnię art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez uznanie, że podstawą wznowienia postępowania dyscyplinarnego mogą być tylko nowe istotne okoliczności faktyczne oraz poprzez uznanie, że umorzenie śledztwa nie stanowi okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W skardze kasacyjnej wskazano na użyte w art. 123r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji pojęcie "okoliczność", a nie "okoliczność faktyczna", co powinno, wbrew ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sugerować, iż pojęcia te mają odmienne znaczenie. Skarżący podniósł, iż umorzenie śledztwa może być właśnie taką okolicznością, która mogła mieć wpływ na wynik postępowania dyscyplinarnego, gdyż postanowienie o umorzeniu śledztwa nie pozwala uznać, iż skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa i odmienny pogląd zaprezentowany przez Komendanta Policji i powtórzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jest błędny. Po rozpoznaniu sprawy wszczętej skargą kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 527/06 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przekazując temu Sądowi sprawę do ponownego jej rozpoznania. Uznając za słuszne zastosowanie w sprawie przepisu art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako błędną zastosowaną w zaskarżonym wyroku interpretację tej normy prawnej. Podzielając bowiem pogląd skarżącego, wskazał, iż jako przesłankę wznowienia postępowania dyscyplinarnego wskazane zostało w tym przepisie – ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego i do wznowienia postępowania dyscyplinarnego nie jest wymagane zaistnienie "nowych okoliczności faktycznych". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak odmiennie od procedury administracyjnej uregulowanie postępowania wznowieniowego wynika z faktu, iż są to instytucje o innym charakterze. Przede wszystkim bowiem w procedurze administracyjnej do eliminacji z obrotu prawnego decyzji ostatecznej przewidziane są jeszcze inne tryby nadzwyczajne, których ustawa o Policji nie przewiduje. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było uzależnienie dopuszczalności wznowienia postępowania dyscyplinarnego tylko od ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, to tego typu rozwiązanie przyjęte byłoby w ustawie. W braku tak sformułowanego przepisu, zawężanie jego treści, tak jak to zrobił Sąd I instancji jest nieuprawnione. Przyjmując w konsekwencji, iż jedną z przesłanek wymaganych dla wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest każda taka okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na sposób zakończenia postępowania dyscyplinarnego Sąd II instancji wskazał, iż ocena tej przesłanki, jako rzeczywistej przyczyny wznowienia postępowania może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania, a przed wydaniem postanowienia w tym przedmiocie jest niedopuszczalna. Przechodząc do oceny wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż postanowienie o umorzeniu postępowania karnego wobec braku podstaw do wniesienia aktu oskarżenia stanowi o braku ustalenia winy R. M. za popełnienie zarzucanego mu przestępstwa. Jednocześnie prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne obejmowało zarzut popełnienia czynu, który stanowił przestępstwo i nie stanowił naruszenia dyscypliny służbowej sam w sobie. Z tych względów wynik postępowania karnego miał oczywisty wpływ na wynik postępowania dyscyplinarnego skutkując brakiem możliwości przypisania odpowiedzialności dyscyplinarnej i ocena postanowienia o umorzeniu śledztwa stanowi nową, istotną w sprawie okoliczność, o której mowa w art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na względzie treść art. 170 p.p.s.a. a zatem pozostając w stanie związania oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 527/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy podstawą wszczęcia postępowania karnego wobec R. M. i zastosowania kary dyscyplinarnej nie było naruszenie dyscypliny służbowej przez skarżącego, ale popełnienie konkretnego czynu karalnego, tak bowiem został sformułowany zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym i taka była też podstawa wszczęcia postępowania. Zauważyć należy istotnie, iż przepis art. 132 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawana orzeczenia dyscyplinarnego przewidywał odpowiedzialność dyscyplinarną policjanta za popełnienie przestępstw i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Istniała zatem możliwość prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, a nawet zakończenia tego postępowania, niezależnie od zakończenia postępowania karnego. Konsekwentnie do zapisu art. 132 ustawy o Policji treść § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyjaśnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14/, którego przepisy były stosowane jako obowiązujące przez organy w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym wskazywała, iż organ miał obowiązek wszcząć postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodziło uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia, bez względu na to, czy czyn ten jednocześnie stanowił naruszenie dyscypliny służbowej. Przepis art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu nadanym od 29 listopada 2003 r. wskazuje, iż policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast ust. 4 art. 132 określa, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Bezsporne jest zatem, iż od dnia 29 listopada 2003 r. czyn, który stanowi przestępstwo, a nie stanowi jednocześnie naruszenia dyscypliny służbowej nie może skutkować wszczęcia samodzielnego postępowania dyscyplinarnego. Nie oznacza to jednak, iż unormowanie prawne obowiązujące przed dniem 29 listopada 2003 r., a do dnia uznania go za niezgodne z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K-36/00 pozwalało na dokonywanie ustaleń odnośnie popełnienia przestępstwa w innym, niż karne postępowanie. Nie może mieć zatem znaczenia dla oceny słuszności wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wszczętego w oparciu o cytowany wyżej § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyjaśnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów powołanie się na zapis art. 132 ustawy o Policji w jego brzmieniu do 29 listopada 2003 r. Czym innym jest bowiem pojęcie niezależnej od postępowania karnego odpowiedzialności dyscyplinarnej, a czym innym jest ustalenie faktu popełnienia przestępstwa. Odpowiedzialność dyscyplinarna jest niezależna ale uzależniona od odpowiedzialności karnej. Jest oczywiste, iż art. 132 ustawy o Policji w brzmieniu do 29 listopada 2003 r. pozwalał na podwójną odpowiedzialność funkcjonariusza Policji za popełnienie przestępstwa /karną i dyscyplinarną/, jednakże odpowiedzialność o charakterze służbowym funkcjonariusz Policji mógł ponieść tylko dlatego, że popełnił czyn zabroniony mocą ustawy karnej, a nie dlatego, że zachodziło prawdopodobieństwo popełnienia tego czynu. Jest zatem oczywiste, iż w chwili wcześniejszego zakończenia postępowania dyscyplinarnego zapadły po tym wyrok uniewinniający skutkowałby koniecznością wznowienia postępowania dyscyplinarnego wszczętego i zakończonego przedwcześnie, tylko w oparciu o prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa. Skutek taki musiałby nastąpić, bowiem w postępowaniu karnym nie została ustalona wina sprawcy, której konsekwencją jest odpowiedzialność dyscyplinarna. Tożsamy skutek wywołać musi postanowienie wydane w postępowaniu przygotowawczym, które zamyka drogę do wydania wyroku skazującego poprzez umorzenie postępowania ze względu na brak możliwości przypisania podejrzanemu winy. Takie rozstrzygnięcie również nie pozwala na przypisanie odpowiedzialności dyscyplinarnej, która jest zawsze konsekwencją ustalenia odpowiedzialności za czyn przestępczy. Rozumowanie przeciwne naruszałoby zagwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu, który jest jedynym uprawnionym organem do przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa. Jedynie bowiem w postępowaniu karnym dokonuje się ustalenia winy za popełnione przestępstwo, a nie w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli więc postępowanie dyscyplinarne prowadzone jest jedynie z uwagi na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przestępstwa, to wynik tego postępowania jest zależny od wyniku prowadzonego postępowania karnego. Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż miało istotne znaczenie dla oceny słuszności wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydane przez Prokuratora Rejonowego w K. postanowienie z dnia [...] r. o umorzeniu śledztwa w sprawie sygn. akt [...], toczącego się przeciwko R. M. w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 228 k.k., a którego prawdopodobieństwo popełnienia było przyczyną wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Jako okoliczność istotna dla ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie dyscyplinarnej, a nie znana organowi Policji w chwili orzekania w tym postępowaniu, zdarzenie to spełnia wszelkie wymogi przesłanki wznowieniowej opisanej w treści art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zapis tam zawarty wskazuje, że postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Nieuprawnionym był zatem organ Policji do dokonywania innej, niezgodnej z treścią przytoczonej normy prawnej wykładni przesłanek wymaganych do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Błędnie również ocenił, z punktu widzenia postępowania wznowieniowego, postanowienie o umorzeniu postępowania karnego, jakim dysponował skarżący. W ponownym postępowaniu organ weźmie pod uwagę wskazania zawarte w niniejszym wyroku mając także na względzie związanie oceną prawną zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. OSKA 527/06. Mając powyższe na względzie po myśli art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.