II SA/Bd 216/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi Andrzeja R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Bd 216/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 1999 r., nr [...] Starosta B. po rozpatrzeniu wniosku Stanisława B. zatwierdził projekt budowlany (pozytywnie zaopiniowany przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych) i wydał pozwolenie na budowę budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalną i administracyjną wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w K. gmina B. Pismem z dnia [...] 2004 r., skierowanym do Starosty B. – właściciel działki nr [...] - Wacław R. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, podnosząc, iż bez własnej winy nie brał udziału w tymże postępowaniu. Wyżej wymieniony zaznaczył przy tym, iż do czasu otrzymania pisma [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r., był przekonany, że budynek znajdujący się na sąsiedniej działce nr [...], został pobudowany bez stosownych zezwoleń, gdyż nie poinformowano go o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę tegoż obiektu. W trakcie toczącego się postępowania w tej sprawie Wojewoda-[...] dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. W miejsce zmarłego Wacława R. wstąpił w międzyczasie jego brat Andrzej R. jako następca prawny. Rozpatrując po raz kolejny wniosek z dnia 15 września 2004 r., decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] 1999 r., Nr [...]. W motywach uzasadnienia organ wskazał, iż zakład rzemieślniczy o profilu garncarskim, którego dotyczyła decyzja o pozwoleniu na budowę, nie został wymieniony w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Ponadto obiekt ten spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 14), gdyż jego odległość od granicy działki nr [...] będącej własnością spadkobierców Wacława R. (Andrzeja R. i Leontyny R.), wynosi 10 m - jeśli chodzi o część magazynowo-produkcyjną i 6 m – część administracyjno-socjalną (z otworami okiennymi). Projekt budowlany tegoż budynku jest również zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Białe Błota zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia [...] 1993 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Bydg. Nr 12, poz. 157 z 1993 r.), według którego działki nr [...] znajdują się na oznaczonym symbolem [...] terenie usług rzemieślniczych z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu Wacława R. z dnia [..] 2004 r. od decyzji z dnia [...] 2004 r., Starosta stwierdził, iż wyżej wymieniony nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających istnienie uciążliwości związanych z inwestycją w postaci emisji hałasów i pyłów. Zdaniem organu powyższe ustalenia, wskazują na to, iż istniejąca zabudowa na działce nr [...] (nieużytkowana i niezakończona) nie znajduje się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji. Tym samym nie zostały spełnione wymogi, określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego do uznania Andrzeja R. lub jego poprzedników prawnych za strony w niniejszym postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji Andrzej R., zarzucił, iż winien być traktowany jako strona postępowania w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę zakładu produkującego ceramikę, na co wskazuje treść decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r., nr [...]. Nadto, zdaniem odwołującego się, inwestor powinien zostać zobowiązany do takiej realizacji projektu budowlanego, by jego funkcjonowanie nie naruszało interesu osób trzecich oraz nie powodowało zanieczyszczeń środowiska między innymi pyłami, a więc także do wyposażenia budynku w odpowiednie instalacje zapobiegające takim zanieczyszczeniom. Działalność, którą prowadzi, wiąże się bowiem z imisjami zagrażającymi środowisku naturalnemu z uwagi na substancje używane w procesie produkcyjnym. Przed wydaniem pozwolenia na budowę nie badano oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, a tymczasem jak wynika nawet z opinii biegłych sporządzonej dla potrzeb sprawy prowadzonej przez Sąd Okręgowy w B., ścieki pochodzące z zakładu inwestora doprowadziły do zanieczyszczenia m.in. głównego zbiornika wód podziemnych. Poza tym Andrzej R zarzucił organowi brak wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy i oparcie się w swojej decyzji jedynie na fakcie, iż nie był w momencie wydawania decyzji z [...] 1999 r. stroną postępowania. Wywiódł przy tym, iż samo stwierdzenie przez organ, że zostały zachowane przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z pominięciem przepisów dotyczących emisji pyłów do środowiska, nie może być uznane za spełnienie przez organ obowiązku ponownego rozpoznania sprawy. Odwołujący zarzucił również organowi przyjęcie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uznając, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem winien on bowiem wydać decyzję na podstawie art. 146 § 2 K.p.a. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia wskazał, iż warunkiem wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest wniosek podmiotu będącego stroną w sprawie. Stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę może być natomiast zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tym samym obecnie nie uznaje się automatycznie za stronę postępowania w powyższym przedmiocie właścicieli nieruchomości przylegających do terenu inwestycji budowlanej. Zdaniem organu, nie można uznać, iż Andrzej R. ma interes prawny, upoważniający go do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma żadnych podstaw do uznania, iż należąca do niego działka nr [...] położona w K., znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda przywołał następnie argumenty zawarte w decyzji I instancji, dotyczące zgodności usytuowania spornego obiektu z obowiązującymi w tym zakresie przepisami techniczno-budowlanymi oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Wyjaśnił również, iż zastosowane materiały ścienne (beton komórkowy grubości 24 cm ocieplony 10 cm warstwą styropianu) i stropodach (konstrukcja nośna metalowa z dwuwarstwową powłoką ze styropianu grubości 15 cm i prasowanej wełny mineralnej klejonej folią) stanowią przegrodę akustyczną eliminującą emitowane dźwięki z obiektu w kierunku sąsiedniego budynku mieszkalnego. Wskazał także, iż z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu wynika, że produkcja drobnych form ceramiki użytkowej nie jest uciążliwa i nie wymaga strefy ochronnej, ponieważ nie wydala żadnych gazów. Ponadto podniósł, iż przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania uzyskały pozytywne opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W związku z nałożonym przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. postanowieniem z dnia [...] 1999 r. na inwestora obowiązkiem dokonania pomiarów poziomu hałasu przenikającego z tego budynku po rozpoczęciu działalności produkcyjnej, w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska, zostaną zastosowane stosowne środki techniczne i organizacyjne eliminujące te uciążliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody [...] Andrzej R. wniósł o jej uchylenie, ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu. Zarzucił ponadto Wojewodzie, iż ten nie odniósł się do kwestii poruszonych w odwołaniu, w tym – ograniczonego zakresu, w jakim było prowadzone postępowanie przez organ I instancji oraz wadliwej podstawy prawnej decyzji. Podniósł również, iż w innym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym tej samej nieruchomości oraz tego samego procesu inwestycyjnego został on uznany za stronę postępowania. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Wójt Gminy B. orzekł bowiem o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] 1998 r. w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali do produkcji wyrobów ceramiki użytkowej wraz z magazynami i pomieszczeniami socjalnymi oraz ogrzewaniem gazowym na działce nr [...] położonej w K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Dokonując powyższej oceny sąd jest wprawdzie związany granicami sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Reaguje zatem na uchybienia popełnione przy wydawaniu decyzji także nie dostrzeżone przez podmiot wnoszący skargę. Ponadto podstawę orzekania przez sąd stanowi materiał zawarty w aktach sprawy. Niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które należało wziąć pod uwagę z urzędu. Ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest rozstrzygnięcie odmawiające uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania unormowanego w przepisach art. 145 i następnych K.p.a., kontrola ze strony Sądu w rozpatrywanej sprawie sprowadzona została do oceny legalności uznania za niedopuszczalne wznowienia na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty B. z dnia [...] 1999 r. Kontroli sądu nie podlegała natomiast ocena, czy zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 K.p.a., a przede wszystkim ocena merytoryczna decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu na działce nr 112/1. Niedopuszczalność wznowienia postępowania skutkująca wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania może mieć miejsce z przyczyn podmiotowych (gdy z żądaniem wznowienia wystąpi podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych a działająca bez przedstawiciela ustawowego), przyczyn przedmiotowych (gdy żądanie wznowienia dotyczy sprawy, w której organ działał w formie np. umowy cywilnej, czynności materialno – technicznej, czy w formie zaświadczenia, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną, gdy strona opiera żądanie na podstawie rażącego naruszenia prawa) oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., a nie zaistniały podstawy do jego przywrócenia. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, w związku z czym zachodziła przede wszystkim konieczność dokonania przez Sąd oceny prawidłowości wyrażonego przez organy obydwu instancji poglądu, iż w postępowaniu nadzorczym (wznowieniowym) badając, czy wnioskodawcy przysługuje status strony, należało uwzględnić przepisy prawa materialnego tj. prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania o wznowieniu. Do podstawowych zasad postępowania administracyjnego należy wydawanie przez organ decyzji na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania. W oparciu o przepisy te następuje ocena interesu prawnego stron postępowania. Powyższa zasada ma pełne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwyczajnym – zarówno pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym, to jest zanim decyzja uzyska przymiot ostateczności. Inaczej jest w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym zmierzającym do wzruszenia decyzji ostatecznej. Do tego rodzaju postępowań należy postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, postępowanie wznowieniowe oraz mające na celu uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 i 155 K.p.a. Przedmiotem postępowania "nadzwyczajnego" jest ocena, czy decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym dotknięta jest wadliwością stwarzającą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zatem wspomniana wadliwość, a zarazem przesłanka powodująca wznowienie postępowania, czy też stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej musi istnieć w dacie wydania tejże decyzji, czyli że badaniu w postępowaniu nadzorczym podlega zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wydawania decyzji ostatecznej. Jeżeli z przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji wynikała legitymacja strony w postępowaniu zwyczajnym, a prawidłowość zastosowania tych właśnie przepisów podlega obecnie ocenie organu właściwego do wznowienia postępowania, czy też – stwierdzenia nieważności decyzji, to późniejsza zmiana prawa materialnego pozostaje bez wpływu na uprawnienia ówczesnej strony do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania lub z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Inaczej mówiąc podmiot będący stroną postępowania zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami prawa materialnego, zachowuje legitymację strony w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, czy też w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nawet w sytuacji, gdy w międzyczasie wydano nowe, lub zmieniono przepisy odmiennie regulujące kwestię tej legitymacji. Po stwierdzeniu nieważności decyzji (art. 158 § 1 K.p.a.), jak również po zakończeniu wznowionego postępowania uchyleniem decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) sprawa wraca do stadium zwykłego postępowania instancyjnego i wówczas nową decyzję (rozstrzygającą o istocie sprawy), zgodnie z tym, co zostało wcześniej wskazane, wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana, oparciu o obowiązujące w dniu orzekania przepisy prawa materialnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę, to jest [...] 1999 r. Wacław R. jako właściciel działki nr [...] bezpośrednio przyległej do terenu inwestycji (działka [...]), legitymował się niewątpliwie interesem prawnym uzasadniającym uznanie go w myśl art. 28 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tegoż Prawa za stronę postępowania. Posiadał on zatem status strony także w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] 1999 r., zainicjowanego jego wnioskiem z dnia [...] 2004 r. Atrybut stron powyższego postępowania uzyskali w sposób oczywisty następcy prawni Wacława R., to jest skarżący oraz Leontyna R. Przyjęcie przez organ I i II instancji, że dla określenia legitymacji wnioskującego o wznowienie postępowania w dniu [...] 2004 r. Wacława R., a w konsekwencji także legitymacji jego następców prawnych należało posłużyć się obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. za mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zawężającym pojęcie stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców tylko tych nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu (inaczej – do wymienionych podmiotów, o ile wykażą, że ich interesy prawne mieszczą się w granicach tzw. obszaru oddziaływania obiektu), było więc błędne. W następstwie zastosowania powyższego unormowania i stwierdzenia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu usytuowanego na działce [...], organy obydwu instancji bezzasadnie orzekły, iż Andrzej R. nie mając interesu prawnego nie jest legitymowany do wystąpienia w charakterze strony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 1999 r., wobec czego zaistniała przesłanka do wydania negatywnego rozstrzygnięcia. Nadmienić w tym miejscu należy, że obszar oddziaływania obiektu, którego definicje zawiera art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wyznacza się na potrzeby postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego toczącego się pod rządem znowelizowanych przepisów tejże ustawy "w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Oczywiste jest, że obszaru takiego nie wyznaczono wszczynając postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku produkcyjno – magazynowego z częścią socjalną i administracyjną na działce nr [...], skoro wskazane pojęcie prawne wprowadzono do Prawa budowlanego dopiero z dniem 11 lipca 2003 r. Jak wynika z powyższego rozpatrując kolejny raz sprawę o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, organy skoncentrowały się na badaniu przesłanki podmiotowej wznowienia w postaci legitymacji Andrzeja R. do zgłoszenia żądania, o którym mowa w art. 147 K.p.a. Ani organ I, ani organ II instancji, nie ustalał natomiast czy pismo – podanie Wacława R. o wznowienie postępowania oznaczona datą [...] 2004 r. wniesione zostało w ustawowym terminie określonym w art. 148 K.p.a. W myśl § 1 art. 148 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania należy wnieść do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ze względu na wskazanie w powyższym podaniu jako podstawy żądania wznowienia postępowania braku, bez własnej winy, uczestnictwa wnioskodawcy jako strony w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), zastosowanie miał w tym przypadku § 2 cyt. artykułu, zgodnie z którym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jakkolwiek w podaniu z dnia 15 września 2004 r. Wacław R. podniósł, że do dnia otrzymania pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004 r. nr [...] był w przeświadczeniu, że budynek na działce [...] został wybudowany bez stosownych zezwoleń i dopiero z tego pisma dowiedział się o wydanym w dniu [...] 1999 r. przez Starostę B. pozwoleniu na jego budowę, to powyższemu twierdzeniu przeczy treść znajdujących się w aktach administracyjnych dwóch innych, wcześniejszych pism wyżej wymienionego. Już w dniu 6 września 2001 r. Wacław R. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w B. o wydanie mu "kserokopii decyzji na budowę hali do produkcji wyrobów ceramicznych wraz z magazynami i pomieszczeniami socjalnymi oraz ogrzewaniem gazowym, położonej na działce [...] w K.". Zainteresowanie wymienioną działką i decyzją budowlaną uzasadnił bezpośrednim sąsiedztwem z należącą do niego działką nr 113. Pismem z dnia [...] 2001 r. organ odmówił przekazania mu kserokopii decyzji ze względu na niewykazanie interesu prawnego lub obowiązku w toczącym się postępowaniu. Następnie w dniu [...] 2002 r. Wacław R. skierował do Starosty B. kolejne pismo, w którym prosił o udostępnienie mu zarówno kserokopii decyzji z dnia [...] 1999 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku warsztatu produkcyjnego z częścią socjalną, jak i decyzji z dnia [...] 2002 r., którą zezwolono na użytkowanie wymienionego budynku usytuowanego na działce nr [...] należącej do Stanisława B. Również i w tym wypadku uzyskał od organu odpowiedź odmowną. Przedstawione wyżej pisma uzasadniają stwierdzenie, a podstawę orzekania przez Sąd, jak już wyżej wskazano, stanowią akta sprawy, że co najmniej juz w dniu [...] 2002 r. (o ile nie [...] 2001 r.) Wacławowi R. znana była treść decyzji Starosty B. z dnia [...] 1999 r., a termin do złożenia podania (wniosku) o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją upływał z dniem [...] 2002 r. (o ile nie już [...] 2001 r.). Zatem skoro wniosek strony o wznowienie postępowania datowany na [...] 2004 r. wpłynął do organu w tymże miesiącu 2004 r., przeto termin przewidziany w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. został przekroczony o ponad dwa lata. Z akt nie wynika przy tym, by Wacław R. wystąpił o przywrócenie wymienionego terminu. Złożenie żądania wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, jak zaznaczono na wstępie, czyni wznowienie niedopuszczalnym, podobnie jak w przypadku braku legitymacji strony podmiotu wnioskującego i stanowi tym samym podstawę do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, o której mowa w art. 149 § 3 K.p.a. Wznowienie postępowania z obejściem przepisów art. 148 § 1 i 2 K.p.a. uzasadniałoby stwierdzenie nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji jako rażąco naruszającej prawo (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Godziłoby bowiem w wyrażoną w art. 16 K.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zauważyć w tym miejscu należy, że ze względu na to, iż wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje wyłącznie na żądanie strony (art. 147 K.p.a.), a żądanie takie nie zostało sprecyzowane w omawianych pismach z 6 września 2001 r. i 26 czerwca 2002 r., żadnego z nich nie można uznać za podanie w rozumieniu art. 148 § 1 K.p.a. Warunek ten spełnia wyłącznie pismo W. R. z dnia [...] 2004 r. Wobec powyższego, aczkolwiek z innych względów aniżeli brak legitymacji skarżącego do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] 1999 r., zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] 2006 r. o odmowie wznowienia postępowania, Sąd uznał za niewadliwą i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi. Ustosunkowując się do treści skargi, Sąd nie podzielił zawartego w niej zarzutu, iż podstawę prawną wskazanej wyżej decyzji Starosty B. z dnia [...] 2006 r. winien być nie art. 149 § 3 K.p.a., lecz art. 146 § 2 K.p.a., gdyż decyzja w oparciu o ten ostatni przepis może być wydana tylko po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, gdy tymczasem decyzja z dnia [...] 2006 r. orzeczono o odmowie wznowienia postępowania wobec jego niedopuszczalności. Poza tym za chybiony uznać należało zarzut dotyczący ograniczenia się przez Starostę do badania legitymacji skarżącego jako strony postępowania i nieodniesienia się przez organy obydwu instancji do kwestii merytorycznych dotyczących treści pozwolenia na budowę z dnia [...] 1999 r. oraz braków postępowania poprzedzającego wydanie tego pozwolenia, bowiem dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, stwarzałoby po stronie organów obowiązek całościowego rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym łącznie z przeprowadzeniem postępowania co do przyczyn wznowienia, co wynika z art. 149 § 2 K.p.a. Natomiast wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ nie może zamieszczać w jej uzasadnieniu innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających odmowę wznowienia. W niniejszym zaś przypadku o odmowie wznowienia postępowania, aczkolwiek niezasadnie, zadecydowała przyczyna leżąca po stronie podmiotu żądającego wznowienia. Nadto nawiązując do zawartej w skardze informacji dotyczącej uznania skarżącego za stronę w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na działce nr 112/1 wyjaśnić trzeba, że sprawy tej nie można porównywać ze sprawą dotyczącą wydania pozwolenia na budowę, gdyż mają w nich zastosowanie odmienne akty prawa materialnego i do orzekania w nich są kompetentne różne organy. Z przedstawionych wyżej względów orzeczono, jak w sentencji.