IV SA/Gl 3/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant Referent Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prokuratora Apelacyjnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. W roku [...] Prokuratura Okręgowa w K. prowadziła pod sygn. akt [...] śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych przez sędziego Sądu [...] w G., to jest o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. W dniu [...] r. Prokurator Okręgowy w K. skierował w tym śledztwie do Sądu Dyscyplinarnego dla Sędziów w Sądzie Apelacyjnym w K. wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu [...] w G. za przestępstwo z art. 231 § 1 k.k.. W dniu [...] roku M. K., zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w K. z wnioskiem, w którym powołując się na art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zażądał udostępnienia treści wniosku o uchylenie immunitetu sędziemu Sądu [...] w G. wraz z uzasadnieniem tegoż wniosku. Decyzją z dnia [...] r. Prokurator Okręgowy w K. działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 156 § 5 k.p.k. odmówił udostępnienia M. K. wniosku o uchylenie immunitetu sędziemu Sądu [...] w G. oraz uzasadnienia tego wniosku, sporządzonego w toku śledztwa o sygn. akt [...] Prokuratury Okręgowej w K.. W uzasadnieniu Prokurator Okręgowy w K. podzielił stanowisko wnioskodawcy, iż akta postępowania przygotowawczego zawierają informacje publiczne. Odmówił jednakże ich udostępnienia - powołując się na uregulowanie zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - w oparciu, o które kodeks postępowania karnego można uznać za inną ustawę regulującą tryb dostępu do powyższych informacji. Wskazał także na treść art. 5 cyt. ustawy, ograniczający prawo do uzyskania informacji oraz wzgląd na interes prowadzonego postępowania, jego charakter, etap oraz inne okoliczności, których ujawnienie mogłoby przyczynić się do utrudniania dalszego prowadzenia postępowania przygotowawczego. M. K. złożył odwołanie od decyzji Prokuratora Okręgowego w K., żądając jej uchylenia. W odwołaniu od decyzji wnioskodawca podkreślił, że wnioskował o udostępnienie jedynie jednego dokumentu, tj. wniosku o uchylenie immunitetu sędziowskiego, a nie całości akt postępowania przygotowawczego. Ponadto -w ocenie odwołującego się -wniosek dotyczy sprawy zakończonej przed sądem cywilnym wydaniem wyroku przez sędziego, którego dotyczy wniosek, opublikowanego na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Podkreślił, iż stosownie zaś do art. 61 ust. 1 Konstytucji ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Nie zgodził się również z poglądem organu I instancji, aby ustawa o dostępie do informacji publicznej nie miała zastosowania w tej sprawie chociażby w ograniczonym zakresie. Decyzją z dnia [...] r. Prokurator Apelacyjny w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U .Nr 112, poz. 1198 ze zm.) postanowił uchylić decyzję Prokuratora Okręgowego w K. z dnia [...] roku i umorzyć postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zarzut podnoszony przez odwołującego się, a dotyczący naruszenia zasad konstytucyjnych w kwestionowanej decyzji należy uznać za chybiony. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, które realizowane jest na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie w informacji publicznej. Zaakcentował przy tym, iż w ust. 3 tego przepisu przewidziana została możliwość ograniczenia tego prawa wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, zaś w ust. 4 wskazano, że tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu określają ustawy. Tymi ustawami wg. organu odwoławczego są zarówno ustawa z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy szczególne takie jak: Kodeks postępowania karnego, Kodeks postępowania cywilnego i Kodeks postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podniósł, iż Prokuratura mieszcząc się w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, również obowiązana jest do udzielenia informacji publicznej. Przy tym jednak nie każda informacja -wyłaniająca się na bazie akt postępowania karnego -może zostać udostępniona przez prokuraturę. Zdaniem Prokuratora Apelacyjnego istotne znaczenie ma w tej kwestii to, czy informacji żąda się odnośnie prowadzonej przez prokuratora sprawy, czy też zakończonej umorzeniem postępowania przygotowawczego. W pierwszym przypadku kiedy postępowanie karne jest na etapie postępowania przygotowawczego, będą do niego miały zastosowanie w oparciu o art. 1 pkt 2 art. ustawy -przepisy Kodeksu postępowania karnego -przewidujące odmienny tryb dostępu do akt, a to zgodnie z regulacją zawartą w art. I56 § 5 k.p.k.. W myśl tego przepisu dostęp do akt służy stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym, a innym osobom jedynie za zgodą prowadzącego postępowanie w wyjątkowych wypadkach. Zatem zdaniem organu odwoławczego odwołujący się w toczącym się postępowaniu mógł zostać uznany za "inną osobę" w rozumieniu § 5 art. 156 k.p.k., a zatem jedynie od woli prowadzącego śledztwo prokuratora, zależało udostępnienie odwołującemu się żądanego dokumentu, a odmowa ujawnienia treści dokumentu w tym zakresie winna mieć postać procesową- zarządzenia, które nie podlega zaskarżeniu. Stąd też zdaniem organu odwoławczego sięganie zatem przez Prokuratora Okręgowego w K., dla wyrażenia negatywnego stanowiska w kwestii udostępnienia wniosku o uchylenie immunitetu sędziowskiego, po decyzję administracyjną wydaną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej było nieuprawnione, albowiem do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego niemożliwe jest bowiem uzyskanie informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prokurator Apelacyjny podniósł nadto, iż bez większego znaczenia jest również argument zawarty w odwołaniu, iż wnioskodawca wnosił jedynie o udostępnienie jednego z dokumentów, a nie całości akt postępowania przygotowawczego dlatego nic nie stało na przeszkodzie, aby udostępnić mu ten dokument. Akta postępowania przygotowawczego – zdaniem organu odwoławczego - stanowią integralną całość i nie można w sposób uznaniowy udostępniać treści jednego z dokumentów tegoż postępowania nawet po odpowiednim jego przetworzeniu. Stąd też zbędne było powoływanie się przez prokuratora w wydanej decyzji na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z art. 5 ustawy, bowiem odnoszą się one do informacji udostępnionych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie do procedur szczególnych związanych z dostępem do informacji zawartych w aktach postępowania karnego. Przeto też zdaniem Prokuratora Apelacyjnego w przedmiotowej sytuacji należało wnioskodawcę poinformować, że sprawa nie dotyczy informacji, która mogłaby być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie rozstrzygać decyzją o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący M. K. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego i zobowiązania tego organu do udzielenia żądanej informacji. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił Prokuratorowi Apelacyjnemu w K., iż w zasadzie nie odniósł się do podnoszonych w odwołaniu argumentów natury konstytucyjnej, ograniczając się do zacytowania w jednym zdaniu art. 61 Konstytucji RP. Następnie skarżący zacytował treść art. 61 ust. 1 – 3 i 31 ust. 3 Konstytucji RP i przeprowadził rozważania na temat wzajemnego stosunku do siebie wskazanych przepisów Konstytucji RP, dochodząc do wniosku , iż kwestia ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia problemu – czy informacje z postępowania przygotowawczego nie mogą być ujawniane w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzucił Prokuratorowi Apelacyjnemu, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do kwestii, czy zaprezentowana w niej wykładnia pozostaje w zgodzie z przepisami Konstytucji i domagał się rozstrzygnięcie tego problemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w tym rozważenia przedstawienia "stosownego pytania" Trybunałowi Konstytucyjnemu. Podniósł także, iż trafność wykładni dokonanej przez organ odwoławczy budzi wątpliwości choćby z uwagi na treść przepisu art. 116 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, stanowiącego, iż postępowanie dyscyplinarne jest jawne. Skarżący zwrócił również uwagę, iż uregulowania zawarte w art. 116 § 1 i art. 128 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych nie pozwalają na jednoznaczną ocenę, które przepisy stosować do toczącego się postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu. Zarzut skarżącego dotyczący braku odniesienia się prokuratora do podnoszonych zastrzeżeń dotyczących wzajemnych relacji art. 61 i 31 ust. 3 Konstytucji RP uznał za niezasadny. Podkreślił przy tym , iż rozpoznając niniejszą sprawę nie było podstaw do odnoszenia się do wzajemnych relacji, obu powołanych przepisów ustawy zasadniczej. Nadto podniósł, iż prokurator powołując się na przepis stanowiący podstawę jego rozstrzygnięcia nie jest zobowiązany do oceny czy stosowany przez niego przepis nie narusza Konstytucji. Wskazał nadto skarżącemu, iż zgodnie z art. 79 Konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Zatem – zdaniem organu odwoławczego - skarżący, uznając że w wyniku zastosowania konkretnego przepisu prawa, naruszone zostały jego wolności i prawa może wystąpić ze skargą do Trybunału Konstytucyjnego. Co do wątpliwości skarżącego, co do reguł toczącego się postępowania dyscyplinarnego – organ odwoławczy wskazał – iż, problematyka ta pozostaje poza przedmiotem rozstrzygnięcia przez Prokuratora Apelacyjnego w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Po pierwsze wskazać przyjdzie, że regulacja zawarta w art. 61 Konstytucji RP określa treść prawa do informacji poprzez wskazanie, jakie informacje obywatel może uzyskać o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W ustępie 3 artykułu 61 Konstytucji przewidziano ograniczenie w prawie do uzyskiwania tej informacji ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przeto też sama ustawa zasadnicza dopuszcza ograniczenie prawa do informacji zastrzegając jedynie, że może to nastąpić w przepisie rangi ustawowej, co wynika z treści ust. 4 artykułu 61 Konstytucji RP. Artykuł 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi w ust. 1, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, a w ust. 2 , że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Innymi słowy po myśli przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, można wyodrębnić informacje, które podlegają udostępnieniu na zasadzie i w trybie zawartym w omawianej ustawie, jak też na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. Bezspornie akta postępowania przygotowawczego, w tym przypadku śledztwa, spełniają w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej zarówno warunki przedmiotowe, jak i podmiotowe. Stanowią bowiem informację o działalności organów publicznych, jak też prokuratura mieści się w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 tej ustawy obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu takich informacji. Nie mniej jednak dostęp do akt toczącego się śledztwa (postępowania przygotowawczego) jest szczególnym trybem uzyskiwania informacji, podlegającym regułom wynikającym z art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego. Przepis ten stanowi, że "jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kserokopie tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom". Z treści tego przepisu wynika wprost, iż różnicuje on uprawnienia osób ubiegających się o dostęp do akt w zależności od tego czy są one stroną postępowania, czy też nie. Przeto też skoro w przedmiotowej sprawie doszło do ograniczenia prawa do informacji "innej osobie" w oparciu o konkretny przepis ustawy szczególnej jest to zgodne z normą konstytucyjną , a to art. 61 ust. 3-4 Konstytucji RP. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ma bowiem żadnych wątpliwości, iż treść przepisu art. 156 § 5 k.p.k. nie narusza delegacji zawartej w treści art. 61 ust. 4 w zw. z ust. 3 Konstytucji RP. Kwestia ta zresztą była już przedmiotem zainteresowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 07 marca 2003 r. , sygn. akt II SA 3572/02 ( zbiór orzeczeń LEX nr 144641) wskazał, iż "w świetle art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, które odbywa się na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stąd prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego powinny być interpretowane ściśle. Dlatego art. 156 k.p.k. nie może być stosowany rozszerzająco. Tymczasem w art. 156 § 5 k.p.k. wyraźnie wskazuje się, że odmienny tryb dostępu dotyczy jedynie spraw w toku postępowania przygotowawczego i nie odnosi się on do spraw zakończonych umorzeniem. W odniesieniu do takich spraw znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej". Innymi słowy - skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprawą pozostającą w toku postępowania przygotowawczego, to oczywistym jest, że mamy tutaj do czynienia z odmiennym trybem dostępu do informacji publicznej, trybem bardzo ściśle określonym w art. 156 § 5 k.p.k.. Zatem też - zdaniem Sądu - prawidłowa jawi się konstatacja organu odwoławczego, iż sprawa przedmiotowego wniosku skarżącego winna była być rozstrzygnięta na gruncie przepisów Kodeksu postępowania karnego, a odmowa ujawnienia treści żądanego dokumentu winna przybrać postać procesową- zarządzenia, które nie podlega zaskarżeniu. Przeto też - zdaniem Sądu - przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego znajduje należyte umocowanie w normie Konstytucyjnej art. 61 ust. 3 – 4. Zważając na treść skargi należy wskazać skarżącemu, iż "skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, a Sąd Administracyjny - rozpoznając sprawę - tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu a nie skarżącego" (patrz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 971/04 – zbiór orzeczeń LEX nr 236849). Innymi słowy, Sąd przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności konkretnego przepisu danej ustawy z Konstytucją tylko i wyłącznie wówczas, gdy dochodzi do przekonania o niekonstytucyjności tego przepisu, a nie w sytuacji, gdy poweźmie w tym względzie "jakąkolwiek wątpliwość", a zatem w sytuacji , gdy od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Zupełnie inną sprawą jest podnoszona przez skarżącego kwestia relacji wzajemnych przepisów art. 61 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Relacje obu powołanych przepisów ustawy zasadniczej nie stanowią bowiem przedmiotu niniejszego postępowania sądowego i wobec jak już wyżej wskazano przyjętego przez Sąd poglądu, iż przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego znajduje należyte umocowanie w normie Konstytucyjnej art. 61 ust. 3 – 4 (popartego cytowanym już wyżej orzeczeniem NSA z dnia 07 marca 2003 r. , sygn. akt II SA 3572/02) zbędne jest prowadzenie szczegółowych dywagacji w tej kwestii. Na zakończenie należy zauważyć, że jako trafną należy ocenić uwagę organu odwoławczego - zawartą w odpowiedzi na skargę - odnośnie wątpliwości skarżącego, co. do reguł toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Istotnie ta problematyka pozostawała poza przedmiotem rozstrzygnięcia przez Prokuratora Apelacyjnego w K.. Godzi się tu zwrócić uwagę skarżącego, iż domagał się on ujawnienia treści wniosku o uchylenie immunitetu sędziowskiego sporządzonego w toku śledztwa, od organu który ten wniosek sporządził. Nietrafnie przy tym skarżący, chcąc udowodnić swoje racje powołuje się na przepis art. 116 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) stanowiący, iż postępowanie dyscyplinarne jest jawne. Skarżący nie zauważył bowiem, że po pierwsze nie zwrócił się do organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne, a jedynie do autora wniosku o jego wszczęcie, po drugie zaś nie dostrzegł, iż samo złożenie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie oznacza automatycznego jego wszczęcia. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 114 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych uprawnionym do wszczęcia takiego postępowania jest jedynie rzecznik dyscyplinarny i to dopiero po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych do ustalenia znamion przewinienia, a także złożeniu wyjaśnień przez sędziego (art. 114 § 1 omawianej ustawy). Powyższe prowadzi do uprawnionego wniosku, że etap od sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do momentu wszczęcia tego postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego nie jest postępowaniem dyscyplinarnym w sensie przepisów omawianej ustawy, a zatem etapu tego nie dotyczy przymiot jawności. Zupełnie zbędne na gruncie niniejszej sprawy jawi się też porównanie uregulowań zawartych w art. 116 § 1 i art. 128 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych , celem ustalenia które przepisy stosować do toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Przeto należy stwierdzić, iż decyzja organu odwoławczego - pomimo subiektywnych odczuć skarżącego - jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) .