VI SA/Wa 1724/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę W dniu [...] stycznia 2005 roku został poddany kontroli przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w W. pojazd samochodowy o numerach rejestracyjnych [...] marki [...] należący do R. Spółka z o.o. w R. Kierujący pojazdem był Pan W. M. Podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że okazana przez kierowcę półroczna karta opłaty za przejazd po drogach krajowych nie zawiera wymaganego wpisu numeru rejestracyjnego samochodu, na który miała być wykorzystana. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nałożył na R. Spółka z o. o. w R. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Od decyzji tej R. Spółka z o. o. w R. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego podnosząc, że opłata została przez nią uiszczona, ponieważ zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. przesłanką konieczną i jedyną do spełnienia obowiązku uiszczenia opłaty jest nabycie karty opłaty, spółka nie może ponosić winy za źle wypełnioną kartę przez urzędnika wystawiającego ten dokument. Natomiast powoływanie się na § 5 ust. 6 wyżej cytowanego rozporządzenia nie powinno mieć miejsca, ponieważ przepis ten został wydany bez upoważnienia ustawowego, którego zakres zawiera art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji wnosi o uchylenie decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 150, poz. 1684 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].02.2005r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (trzech tysięcy) decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzje w całości w mocy. W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, że z protokołu kontroli oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż kierowca okazał w chwili kontroli półroczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, która nie zawierała wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. zważył, iż przedstawiona do kontroli karta opłaty drogowej nie może stanowić ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie można jej przyporządkować do kontrolowanego pojazdu. Ponadto przedsiębiorca nie może zasłaniać się faktem, że półroczną kartę opłaty wypełnia jednostka sprzedająca taką kartę, gdyż na nim spoczywa obowiązek weryfikacji prawidłowości tego wypełnienia, tak co do prawdziwości, jak i kompletności danych podlegających wpisowi. W razie uchybień na tym tle, przedsiębiorca winien zwrócić kartę tej jednostce z żądaniem usunięcia uchybień (w tym uzupełnienia brakujących wpisów), bądź wydania nowej karty. W związku z powyższym organ II instancji utrzymuje nałożoną karę pieniężną. Na decyzję tę pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. R. Spółka z o. o. w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podnosząc argumenty przytoczone wcześniej w odwołaniu W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Sąd orzekający w sprawie stwierdził, iż organ administracji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz na jego podstawie ocenił ten materiał zgodnie z wymaganiami art. 80 kpa dokonując prawidłowej kwalifikacji prawnej. Zasady uiszczania opłaty określone zostały rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) i zgodnie § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustalone zostały rodzaje opłat: dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, a w § 2 ust. 2 stawki tych opłat. Zgodnie § 4 ust. 1 cyt. Rozporządzenia wniesienie opłaty dokonuje się poprzez nabycie karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego. rozporządzenia. Karta opłaty, dla zachowania ważności tego dokumentu jako potwierdzającego wniesienie opłaty, powinna zostać wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Wypełnienia karty opłaty, stosownie do wymagań określonych w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, dokonuje jednostka upoważniona do jej sprzedaży za wyjątkiem kart opłat dobowych i siedmiodniowych, które w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, może wypełnić przedsiębiorca. W rozpatrywanej sprawie karta opłaty została przez jednostkę sprzedającą wypełniona, jednakże bez wpisania numeru rejestracyjnego pojazdu poddanego kontroli, a zatem karta ta nie została wypełniona zgodnie z wymaganiami § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia, i tym samym nie stanowiła w rozumieniu § 4 ust. 2 i § 5 ust. 6 rozporządzenia, dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nie można podzielić poglądu skarżącej spółki, że wywiązała się z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych . Dyspozycja § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie pozostawia żadnych wątpliwości jakie muszą być spełnione warunki do uznania opłaty za uiszczoną. Jak już wyżej Sąd zauważył nabycie karty opłaty musi być połączone z jej wypełnieniem przed rozpoczęciem przejazdu zgodnie z § 5 rozporządzenia przez wpisanie w odpowiednie miejsca między innymi numeru rejestracyjnego pojazdu. Skarżąca spółka postawiła tezę sprowadzającą się do stwierdzenia, iż za niewypełnienie karty opłaty w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu ponosi winę wyłącznie pracownik upoważniony do jej wystawiania, co w konsekwencji wyłącza odpowiedzialność przewoźnika. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić w świetle powołanych przepisów. Obowiązek przedsiębiorcy wynika wprost z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), który stanowi, że za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 200l r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W ocenie Sądu organ trafnie ustalił, że wypełnianie karty opłaty drogowej przez pracownika upoważnionej jednostki nie zwalnia nabywcy od sprawdzenia i dopilnowania prawidłowości wypełnienia tego dokumentu. Posługiwanie się kartą nie wypełnioną lub wypełnioną w sposób inny niż określony ww. przepisami rodzi negatywne skutki finansowe w stosunku do przedsiębiorcy, a nie w stosunku do osoby upoważnionej do jej sprzedaży i wypełnienia. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek weryfikacji wpisywanych danych i żądania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Nie wpisanie numeru rejestracyjnego do karty opłaty uniemożliwia identyfikacje tego dokumentu z konkretnym pojazdem i pozwala w praktyce na wielokrotne jej używanie przez inne pojazdy. Sąd również nie podzielił poglądu skarżącej spółki, że treść § 5 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 roku (Dz. U. Nr 150, poz.1684 ze zm.) wykracza poza delegację ustawową wynikającą z dyspozycji art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, otrzymał delegację do wydania rozporządzenia wykonawczego określającego rodzaj i stawki opłat za przejazdy po drogach krajowych zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2 oraz tryb wnoszenia opłaty i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Analiza powyższych przepisów pozwala uznać, że dyspozycja § 5 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 roku (Dz. U. Nr 150, poz.1684 ze zm.) nie wykracza poza zakres upoważnienia wynikającego z art. 42 ust. 7 wyżej cytowanej ustawy. Reasumując Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję działał w ramach obowiązującego prawa. Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.