II SA/Po 136/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaświadczenia; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Kamieńska Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. J. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania w dniach [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych nr [...], nr [...] i nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] i dla lokali nr [...] i nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w P . Skarżący wyjaśnił że jego intencją było stwierdzenie przez Prezydenta Miasta , iż zaświadczenia wydane w wyszczególnionych datach, były wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 217 - 220 kpa, a nadto w oparciu o nierzetelne dokumentacje techniczne budynków nr [...] i nr [...]". Pełnomocnik skarżącego zarzuciła, iż zaświadczenia wydane zostały przez Prezydenta Miasta z naruszeniem przepisów od art. 217 kpa do 220 kpa. Intencją skarżącego natomiast jest ustalenie właściwej ilości lokali w poszczególnych budynkach znajdujących się na działce nr [...]. W odpowiedzi na powyższe żądanie Prezydent Miasta pismem z dnia [...] marca 2007 r. wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do podjęcia i przeprowadzenia postępowania jakiego domagała się skarżący. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, która przyjmuje postać dokumentu urzędowego, a Prezydent Miasta nie ma podstaw do weryfikacji wydanych przez siebie zaświadczeń w zakresie swojej właściwości rzeczowej. W odniesieniu do złożonego wniosku o przeprowadzenie dowodu, zgodnie z art. 76 kpa, wyjaśniono, iż dowód może zostać przeprowadzony tylko w ramach postępowania administracyjnego, a postępowanie w sprawach zaświadczeń ma jedynie charakter administracyjny, ale nie jest postępowaniem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakreśliła podstawową funkcję działania sądów administracyjnych polegającą na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym sądy administracyjne orzekają o legalności, czyli o przestrzeganiu prawa przez organy wykonujące administrację publiczną, między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w powyższej ustawie (art. 3 § 2 pkt 8). Oznacza to, że dopuszczalna jest skarga na bezczynność organów administracji związana z procesem podejmowania w sprawach indywidualnych decyzji i postanowień oraz innych aktów i czynności przewidzianych przez prawo. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta . Skarżący domagał się bowiem od Prezydenta Miasta określonych działań i wydania orzeczenia, które ostatecznie stwierdzi, iż kwestionowane przez skarżącego zaświadczenia o samodzielności określonych lokali mieszkalnych wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, w oparciu o nierzetelną dokumentację. Skarżącego wezwano do wykazania, iż złożył on zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wniesienie skargi na bezczynność organu I Instancji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił jedynie, iż w dniu [...] października 2006 r. w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Wydziale Infrastruktury w P. córka skarżącego J. G. – H. W. ustnie do protokołu z czynności służbowej wniosła o zbadanie zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta dotyczących ilości budynków i samodzielności lokali posadowionych na działce nr [...] przy ul. [...]nr [...] i [...] w P . Ponadto w oparciu o art. 76 § 3 kpa wniosła o przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentacji inwentaryzacyjnej przedłożonej przez zarządcę powyższych budynków. Skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których, w wypadku skargi na bezczynność organu należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 kpa). Skarżący przyznał, że takiego trybu postępowania nie wyczerpał, co oznacza, że jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Na marginesie należy wyjaśnić, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną przyjmującą postać dokumentu urzędowego. Nie przysługują od niego środki zaskarżenia, ani nie mają zastosowania przepisy dotyczące np. stwierdzenia nieważności orzeczenia. Przeciwko zaświadczeniu można złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków, można też w warunkach przewidzianych prawem domagać się wydania nowego zaświadczenia. Wreszcie w konkretnej sprawie administracyjnej, cywilnej można przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu. Uznając więc skargę na bezczynność Prezydenta Miasta za niedopuszczalną, na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w postanowienia. /-/ B. Kamieńska