II GSK 448/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Czesława Socha Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 422/07 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "F." Spółki z o.o. w W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 422/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę F. Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia [...] października 2006 r. odmówił udzielenia Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że uzyskaniu przez stronę wnioskowanego zezwolenia sprzeciwiają się uregulowania art. 27a pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), zgodnie z którym spółki ubiegające się o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych powinny udokumentować legalność źródeł pochodzenia kapitału. Organ koncesyjny, w wyniku analizy zebranych materiałów dotyczących ww. Spółki i jej wspólników, w tym dokumentów przedłożonych przez stronę oraz wyjaśnień i informacji złożonych przez organy podatkowe i prokuraturę, stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż Spółka F. wykazała legalność źródeł pochodzenia kapitału. Organ wykazał w oparciu o ww. dokumenty, że w Spółce F. z siedzibą w O. (będącej udziałowcem firmy J. G.) nadal funkcjonują środki pochodzące z majątku M. i S. J., których legalność nie została udokumentowana. Minister Finansów, po rozpatrzeniu odwołania Spółki F., decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że strona nie udokumentowała, iż kapitał wnioskodawcy pochodzi z legalnych źródeł, a tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 27a pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Na żadnym etapie prowadzonego przez organ postępowania strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki finansowe Spółki J. G., która jest udziałowcem Spółki F. z siedzibą w W., pochodziły z legalnych źródeł. Spółka wprawdzie wskazała, że pani M. J. i pan S. J. nie są już udziałowcami Spółki J. G., lecz środki pochodzące z ich majątku nadal funkcjonują w Spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poprzez akt darowizny na rzecz udziałowców Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w O.. Oddalając skargę Spółki F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zebrany materiał dowodowy rozpatrzyły zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zinterpretował przepis art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z jego brzmieniem, wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie, o jaki ubiegała się spółka F., powinien zawierać dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności - w przypadku wspólników będących osobami prawnymi - sprawozdanie finansowe w sposób określony w odrębnych przepisach. Minister prawidłowo uznał, że takie brzmienie przepisu nakazuje dołączyć wspomniane sprawozdanie do wniosku, jednak nie ogranicza możliwości organu do badania także innych dokumentów i przeprowadzania innych dowodów dla ustalenia, czy kapitał pochodzi z legalnych źródeł. Uregulowanie to koresponduje z treścią art. 27 a pkt 1 ustawy, odnoszącego się ogólnie do udokumentowania legalności źródeł, nie wspomina natomiast o dokumentach, za pomocą których okoliczność ta ma być ustalona. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że organ nie ma obowiązku wykazania, iż kapitał pochodzi ze źródła nielegalnego. To spółka ma wykazać legalność pochodzenia kapitału. Jednocześnie słusznie podniósł organ, że fakt pochodzenia kapitału ze źródeł nieujawnionych stanowi jednocześnie o nielegalności takiego kapitału. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że organ nie może stosować danych przepisów do udziałowców pośrednich (art. 27 a pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) - aby otrzymać zezwolenie również kapitał udziałowców spółki musi być legalny. Rozumowanie przeciwne prowadziłoby do zaprzeczenia celu przepisów ustawy formułujących obowiązek przedsiębiorcy udokumentowania legalności pochodzenia kapitału. Ustosunkowując się do zarzutów błędnej oceny znaczenia innych postępowań dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i błędnego ustalenia okoliczności faktycznych dotyczących spółki E. I. Sąd stwierdził, że podstawą odmowy wydania zezwolenia był fakt nieudokumentowania legalności źródła pochodzenia kapitału, dlatego też pozostałe okoliczności nie mają w sprawie istotnego znaczenia. Niedokonanie takowych ustaleń nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji ocenił, że Minister w swej decyzji szczegółowo i obszernie wyjaśnił przyczyny, dla których utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G.. Organ wskazał, że strona nie udokumentowała, iż kapitał wnioskodawcy pochodzi z legalnych źródeł, bowiem na żadnym etapie prowadzonego przez organ postępowania strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt, że środki finansowe spółki J. G., która jest udziałowcem spółki F., pochodziły z legalnych, ujawnionych źródeł. Tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 27 a pkt 1 ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ ustosunkował się w swej decyzji również do podnoszonego przez skarżącą argumentu, że małżonkowie J. w chwili wydawania decyzji nie byli udziałowcami spółki J. G.. Bezzasadne są również - zdaniem Sądu - zarzuty nieprawidłowego uzasadnienia decyzji oraz brak uzasadnienia zaistnienia przesłanek z art. 27 b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Faktem jest, że w komparycji zaskarżonej decyzji jako jej podstawę Minister wskazał art. 27b) cytowanej ustawy, jednak z treści całego uzasadnienia jednoznacznie wynika, że podstawą wydania decyzji był art. 27a) pkt 1 tej ustawy. Organ wielokrotnie bowiem wskazywał w uzasadnieniu, że podstawą odmowy wydania zezwolenia było nieudokumentowanie legalności źródeł pochodzenia kapitału podmiotu ubiegającego się o zezwolenie. W żadnym miejscu nie powoływał się natomiast na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego w stosunku do osób pełniących w badanej Spółce role wskazane w art. 27b) ust. 1 pkt 1 ustawy. W niniejszej sprawie błędne wskazanie w komparycji decyzji art. 27b) ust. 1 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jako podstawy jej wydania nie świadczy automatycznie o zaistnieniu przesłanek uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu nie doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, polegający na odmowie wydania zezwolenia w sytuacji, gdy nie zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające jego odmowę. Wniosek strony o wydanie zezwolenia został oceniony w aspekcie obowiązujących przepisów prawa, to jest ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustawodawca zawarł w niej wymagania, dotyczące w szczególności finansowej wiarygodności przedsiębiorcy, przejawiającej się między innymi w legalnym pochodzeniu kapitału, przeznaczonego na prowadzenie tej działalności. Niespełnienie tych wymagań skutkuje odmową wydania zezwolenia. W ocenie Sądu wolność gospodarcza (także swoboda prowadzenia działalności gospodarczej) nie ma charakteru absolutnego, ograniczenie jej jest więc dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji). W skardze kasacyjnej Spółka F. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych powiększonych o opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa. Zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 2 w zw. z art. 20 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu odmawiającej udzielenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym przez skarżącą, w sytuacji gdy nie istniały ku temu przesłanki, tzn. w sposób naruszający konstytucyjną wolność działalności gospodarczej, b) wadliwą wykładnię art. 27a) pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych polegającą na uznaniu, że powołane regulacje mają zastosowanie do udziałowców pośrednich, co skutkowało odmową udzielenia zezwolenia w stanie faktycznym, w jakim skarżąca udokumentowała legalność źródeł pochodzenia kapitału, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu, pomimo wydania jej z naruszeniem: - art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., co skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji wydanej przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym, - art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 113 § 1 k.p.a., co skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegającym na błędnym uzasadnieniu decyzji przez organ, uniemożliwiającym poznanie motywów rozstrzygnięcia oraz dopuszczeniu do pozaprawnego konwalidowania decyzji organu, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uznanie, że w zakresie w jakim rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zostało oparte o przepisy art. 27a) pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, co przełożyło się na uznanie rozstrzygnięcia organu za zgodne z prawem, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na uzasadnieniu faktycznym decyzji Ministra, przy braku takiego uzasadnienia w decyzji Ministra, co spowodowało, że Sąd zamiast ocenić legalność zaskarżonej decyzji pełnił funkcję organu administracji III instancji i rozstrzygnął sprawę co do istoty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżąca spółka F. powołała obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy postępowanie sądowe nie jest dotknięte nieważnością, a stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania najogólniej rzecz ujmując dotyczą ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a konkretnie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 i art. 113 § 1 k.p.a. Sprowadzają się one do stwierdzenia, że WSA z naruszeniem przepisów sądowoadministracyjnych - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) - odmówił uchylenia decyzji, która została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych co do niespełnienia przesłanki z art. 27a pkt 1 ustawy o grach. Zgodnie z tym przepisem o zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych mogą ubiegać się spółki, które udokumentują legalność źródeł pochodzenia kapitału. W związku z tym wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych powinien zawierać dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności - w przypadku wspólnika będącego osobą fizyczną, przedstawiającego sobą co najmniej jedną setną wartości kapitału spółki - zaświadczenie z urzędu skarbowego o pokryciu udziałów lub akcji z ujawnionych źródeł przychodów, natomiast w przypadku wspólników będących osobami prawnymi - sprawozdanie finansowe sporządzone w sposób określony w odrębnych przepisach (art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Należy stwierdzić, że ustalenia organu o braku przedstawienia odpowiednich dokumentów potwierdzających legalność funkcjonujących w spółce F. środków pochodzących z majątku M. i S. J., co do których istniały poważne zastrzeżenia, które były przedmiotem postępowania podatkowego o wymiarze podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu, musiały skutkować odmową udzielenia spółce F. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wykazane zostało m. in., że M. J. w dniu [...] stycznia 2006 r. zawiązała spółkę F. z siedzibą w O., a kapitał zakładowy w tej spółce został objęty przez M. J. i pokryty w całości aportem w postaci nieruchomości. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia o pokryciu kapitału zakładowego z ujawnionych źródeł przychodów. Organ odmówił także S. J. - małoletniemu synowi M. i S. J., który od M. J. w drodze darowizny nabył część udziałów w spółce F. - wydania zaświadczenia o pokryciu kapitału zakładowego w spółce F. z ujawnionych źródeł przychodów. Powiązania pomiędzy przedstawionymi wyżej faktami wskazują na trafność powyższych zastrzeżeń. Skoro zatem w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, który zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutom skarżącej spółki został należycie oceniony przez Ministra Finansów bez naruszenia wymienionych wyżej przepisów postępowania i zaakceptowany przez WSA, należało przyjąć, że ustalony stan faktyczny nie mógł być skutecznie zakwestionowany. Na użytek niniejszej sprawy wystarczyło bowiem stwierdzenie, że nie został spełniony warunek z art. 27a pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a mianowicie przedstawienie odpowiednich dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na przytoczeniu uzasadnienia faktycznego decyzji Ministra, przy braku takiego uzasadnienia w decyzji Ministra, co spowodowało, że Sąd zamiast ocenić legalność zaskarżonej decyzji pełnił funkcję organu administracji III instancji i rozstrzygnął sprawę co do istoty. Należy podkreślić, że decyzja organu zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Minister wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Sąd powołując się na uzasadnienie decyzji organu nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego: art. 27a pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 8 ust. 2 w zw. z art. 20 Konstytucji RP, należy podkreślić, że decyzja o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ma na celu zapewnienie legalności źródeł kapitału tych spółek z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa i interesu publicznego. Niewątpliwie działalność gospodarcza w zakresie uregulowanym w ustawie o grach i zakładach wzajemnych pozostaje w ścisłym związku z pochodzeniem kapitału podmiotów prowadzących tę działalność i nie może być obojętne z punktu widzenia interesu nadrzędnego publicznego pochodzenie kapitału przepływającego do tego rodzaju spółek. Jeśli w myśl przepisu art. 27a pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych o zezwolenie na prowadzenie takiej działalności mogą ubiegać się spółki, które udokumentują legalność źródeł pochodzenia kapitału, to zupełnie zrozumiałym jest, że stosowanie tego przepisu w związku z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych pociąga za sobą badanie legalności źródeł pochodzenia środków na nabycie lub objęcie udziałów (akcji) poprzez przedstawienie przez wnioskodawcę odpowiednich dokumentów potwierdzających legalność tych środków. Dlatego też niespełnienie warunku z art. 32 ust. 1 pkt 16 ustawy o grach i zakładach wzajemnych dotyczącego wniosku w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, o którym mowa w art. 27a ust. 1 tej ustawy, stanowi podstawę odmowy udzielenia tego zezwolenia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że sprawozdanie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowi jeden ze wskazanych w ustawie dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału, który jednak nie przesądza o uznaniu tej okoliczności za udowodnioną. Podkreślić należy, że to ubiegający się o zezwolenie, a nie organ, ma wykazać legalność pochodzenia kapitału, a więc fakt jego pochodzenia z ujawnionych źródeł. Niespełnienie wymogu udokumentowania legalności środków na objęcie udziałów spółki prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ma zasadnicze znaczenie dla oceny udziałowca wnoszącego te środki pod względem istnienia uzasadnionych zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego (art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Do udziałowców takich spółek nie może być uzasadnionych zastrzeżeń z punktu widzenia porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie istniały zatem przeszkody prawne przewidziane w przepisach art. 27a pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych w udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wystarczającą taką przeszkodą było niespełnienie wymogu udokumentowania źródeł pochodzenia środków na objecie udziałów w spółce F.. Już z tej przyczyny należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego za nieuzasadnione, gdyż Sąd I instancji nie naruszył przepisów art. 27a pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o grach i zakładach wzajemnych i właściwie je zastosował do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego dotyczący art. 8 ust. 2 w zw. z art. 20 Konstytucji RP, polegający na naruszeniu konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej, również nie mógł być uwzględniony, gdyż zgodnie z przepisem art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny. Przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych wprowadzają szereg takich ograniczeń, między innymi kontrolę struktury kapitałowej spółek prowadzących działalność w zakresie gier z uwagi na ważny interes publiczny, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny. Ratio legis tych ograniczeń przewidzianych ustawą o grach i zakładach wzajemnych nie wymaga szczegółowego omówienia. Jeszcze raz należy podkreślić, że działalność gospodarcza jaką jest prowadzenie gier wymaga ze strony państwa szczególnego nadzoru w zakresie jej legalności, również w zakresie przepływu kapitału z niewiadomych źródeł pochodzenia w celu zagwarantowania bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego (ważny interes publiczny). Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).