VI SA/Wa 427/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nakładającą na A. K. karę pieniężną 500,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej samochód marki [...] nr rej. [...], którym A. K. wykonywał transport drogowy taksówką. Samochód prowadził właściciel A. K. będący zarazem przedsiębiorcą posiadającym licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie gminy K. i Z.. Stwierdzono, że przedsiębiorca nie okazał aktualnego oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Z załączonych do protokołu kontroli kopii dokumentów wynika, że A. K. okazał do kontroli ważne zaświadczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2006r. oraz ważne zaświadczenie psychologiczne z dnia [...] sierpnia 2006r., a także nieaktualne "Oświadczenie poświadczające spełnienie przez kierowcę osobiście wykonującego usługi taksówkarskie wymagań ustawy o transporcie drogowym" z dnia [...] sierpnia 2004r. zawierające dane dotyczące poprzednio zrobionych i już nieważnych badań lekarskich i psychologicznych. Okazał także niewypełniony druk "Oświadczenia". Przedsiębiorca podpisał protokół kontroli bez uwag. W toku postępowania przedsiębiorca wyjaśnił, że w chwili kontroli miał aktualne badania, a przez przeoczenie nie wypisał nowego oświadczenia. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], na podstawie art. 93 ust.1 oraz art.92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204 z 2004r. poz.2088, zwana dalej utd), lp. 1.8 p.4 załącznika do tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 500,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż A. K. naruszył nałożone ustawą obowiązki w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą i w dniu kontroli nie okazał wymaganego ustawą oświadczenia. Od tej decyzji odwołał się A. K. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że okazał inspektorom wszystkie dokumenty, które w oświadczeniu powinny być wymienione. Art. 39e ust.1 p.6 utd po to wprowadził obowiązek posiadania oświadczeń, aby kierowca nie musiał posiadać przy sobie oryginałów dokumentów. W sytuacji, gdy kierowca jest jednocześnie przedsiębiorcą przepis art.39e ust.1 p.6 utd stosuje się jedynie odpowiednio. Skoro kontrolowany posiadał przy sobie oryginały zaświadczeń lekarskiego i psychologicznego, których nie musiał mieć, to wykazał wypełnienie nałożonego ustawą obowiązku aktualizacji badań, a oświadczenie byłoby jedynie potwierdzeniem tego, co wykazał dokumentami. Minister ustalając warunki kontroli powinien kierować się zasadą skuteczności i ta zasada powinna wyznaczać sposób interpretacji i wykładni przepisów prawa. Przedsiębiorca wykazał spełnienie warunków ustawowych, zatem nie powinien być ukarany. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, art. 39 f , art.87 ust.2, art. 92 ust.1 i 4 utd oraz lp.1.8 p.4 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że ustawa nakłada obowiązek okazania do kontroli oświadczenia, zaś A. K. nie mając wymaganego oświadczenia wykonywał transport drogowy z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy. Powyższą decyzję A. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Zarzucał naruszenie prawa materialnego tj. art.39e ust.1 p.6 i art.39f p.1 udt poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie oraz naruszenie art.87 ust.2 utd, który nie obejmuje swoim zasięgiem przedmiotu sprawy. W uzasadnieniu powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz wskazał, że w sytuacji gdy kierowcą jest sam przedsiębiorca art.39e ust.1 p.6 utd stosuje się jedynie "odpowiednio". W sytuacji, kiedy kierowca-przedsiębiorca wypełnia oświadczenie osobiście, posiadanie zamiast oświadczenia oryginałów dokumentów wypełnia cel ustawy i zapewnia skuteczność kontroli. Skarżący zarzucił, że do tego stanowiska Główny Inspektor nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji. Art.87 ust.2 utd dotyczy przewozów na potrzeby własne i nie ma zastosowania w sprawie niniejszej, której przedmiotem było wykonywanie transportu drogowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji i podniósł, że przepisy jednoznacznie wskazują na obowiązek posiadania oświadczenia w chwili kontroli, a na wypadek jego braku przewidują nałożenie kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając zaskarżoną decyzję w powyższy sposób Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że Sąd nie ocenia zasadności przyjętych w ustawie uregulowań, a jedynie ocenia zgodność decyzji administracyjnych z przepisami prawa. Art.39e ust.1 p.6 utd w wersji obowiązującej w dacie kontroli nakładał na przewoźnika drogowego obowiązek wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Zgodnie z art.39f p.1 utd powołany przepis stosowany był się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy, zatem art. 39e ust.1 p.6 utd znajdował zastosowanie do skarżącego. Odpowiednie stosowanie omawianego przepisu do przedsiębiorcy będącego jednocześnie kierowcę polegało na tym, że przedsiębiorca-kierowca nie wystawiał zaświadczenia, tylko wypełniał stosowne "Oświadczenie", którego wzór wynikał z zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy /Dz.U. nr 230 z 2003r. poz.2303/. Art. 87 ust.1a nakładał na wykonującego transport drogowy obowiązek posiadania przy sobie i okazywania do kontroli zaświadczenia, o którym mowa w art.39e ust.1 p.6 utd. Gdy chodzi o przedsiębiorcę – kierowcę, jak wskazano wyżej, zgodnie z art.39f p.1 utd zaświadczenie jest zastąpione oświadczeniem. Zgodnie z art.92 ust.1 utd wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z utd podlega karze. Zgodnie z art.92 ust.4 utd wykaz naruszeń i kar określa załącznik do utd. Załącznik ten w lp.1.8 p.4, jako podlegające karze naruszenie przepisów ustawy, wymienia wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą i ustanawia za to naruszenie karę 500,00zł. Między powołanymi przepisami istnieje pełna korelacja i w przepisach ustawy brak podstaw do uznania, że wypełnienie obowiązku dotyczącego wystawienia "oświadczenia" może być zastąpione okazaniem do kontroli dokumentów opisanych w oświadczeniu. Powołana kara nakładana jest bowiem za naruszenie obowiązku wystawienia oświadczenia, a nie za brak aktualnych badań. W sprawie niniejszej jest niesporne, że skarżący nie wystawił w dacie kontroli wymaganego ustawą oświadczenia, o którym mowa w art.39e ust.1 p.6 utd w związku z art. 39f p.1 utd, zatem naruszył warunki dotyczące dokumentacji kierowcy w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wymagań. Naruszenie tego obowiązku podlega karze 500,00zł i nakładając tę karę organ nie naruszył prawa. Organ II instancji określając podstawę prawną zaskarżonej decyzji wadliwie powołał art.87 ust.2 utd zamiast art.87 ust.1a utd, jednak jest to uchybienie procesowe, które nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem organ zastosował właściwe przepisy prawa. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że podniesione przez stronę zarzuty nie są uzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.