I SA/Bd 287/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę I SA/ Bd 287/07 UZASADNIENIE Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., decyzją z dnia [...] 2006 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania J. K. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w roku 2005. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., po rozpatrzeniu odwołania ww. wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy jako podstawę prawną decyzji wskazał następujące przepisy : art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) - dalej Kpa; - art. 5 a ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz. U. z 2005r. Nr 31, poz. 264 ze zm.); - art. 2 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru ( Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm. ), W uzasadnieniu organ przywołał stan faktyczny i wskazał, że J. K.i złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. skargę, w której domagał się wyjaśnienia okoliczności zaginięcia swego wniosku o dopłaty bezpośrednie za rok 2005r., jaki złożył w dniu 5 maja 2005r. Kierownik Biura Powiatowego, na podstawie art. 233 i 236 Kpa wszczął postępowanie w sprawie. W dniu 07 czerwca 2006r. skarżący E. K.i w obecności świadka złożył oświadczenie, że przedmiotowy wniosek składał w obecności zięcia T. K.. Wskazał, że wniosek ten, po poprawkach uczynionych wg wskazań pracownika Agencji został następnie przepisany przez zięcia i przedłożony, tej samej osobie, która przyjmowała wniosek składany przez T. K. w imieniu M. K. Skarżący ponadto oświadczył, że nie otrzymał od przyjmującego wniosek potwierdzenia. Jednocześnie przedłożył oświadczenie Z. B., w którym ww. potwierdził, że i on nie otrzymał stosownego potwierdzenia złożenia wniosku, co jednak mu nie przeszkodziło w otrzymaniu dopłaty. Kierownik BP ARiMR we W., po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] 2006r. umorzył postępowanie. Organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji stwierdził, iż w sprawie zaszła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i z tego względu przekazał sprawę do organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ I instancji w dniu 3 października 2006r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem strony i świadków oraz zebrał materiał dowodowy od pracownika przyjmującego w dniu 5 maja 2005r. wnioski o dopłaty bezpośrednie, w tym wniosek złożony przez T. K. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Kierownik BP we W. po rozpatrzeniu materiału dowodowego ponownie umorzył postępowanie w sprawie. Skarżący w odwołaniu z dnia 12 grudnia 2006 r. ,( po uzupełnieniu w dniu 15 grudnia 2006r. brakującego podpisu) zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie materiału dowodowego wskazanego przez skarżącego a potwierdzającego jego zdaniem, złożenie wniosku. Organ II instancji nie uwzględnił zarzutów skarżącego i decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP we W.. W skardze złożonej do Sądu, skarżący domaga się uchylenia decyzji obu instancji i ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 Kpa, w zw. z art. 77 Kpa , w zw. z art. 6, 7, 8 oraz art. 80 Kpa. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż w sytuacji, gdy skarżący nie posiada dokumentów, wskazujących na złożenie wniosku , w postaci potwierdzenia złożenia przedmiotowego wniosku i wpisu nazwiska skarżącego w dziennym zestawieniu wnioskodawców z dnia 5 maja 2005r. nie można było orzec o przyznaniu dopłat. Ponadto zdaniem organu zeznania pozostałych świadków nie wskazują jednoznacznie na fakt, iż skarżący złożył w dniu 5 maja 2005r. wniosek o dopłaty bezpośrednie. Organ w odpowiedzi na zarzut niewydawania wszystkim wnioskodawcom potwierdzeń złożenia wniosku przyznał, że takie sytuacje miały miejsce w roku 2004 natomiast w roku 2005 obligatoryjnie są wydawane każdemu z wnioskodawców. Zdaniem organu oświadczenie świadka B. nie było momentem rozstrzygającym bo ww. był wymieniony w dziennym zestawieniu i dopłaty otrzymał. Organ na zarzut skarżącego w kwestii niewiarygodności świadka T. K. wyjaśnił, że powodem do takiego potraktowania nie był fakt jego spowinowacenia ze skarżącym a jedynie sprzeczność składanych przez niego oświadczeń z pozostałą częścią materiału dowodowego. W opinii organu, ani zgromadzone w sprawie dowody, ani oświadczenia świadków nie potwierdziły jednoznacznie, że skarżący w dniu 5 maja 2005r. złożył przedmiotowy wniosek. Organy wbrew twierdzeniom nie pominęły żadnego dowodu, do czego zobowiązuje je przepis art. 77 Kpa § 1 , gdyż postępowanie w zakresie zgromadzenia całego materiału dowodowego, przeprowadzenia z urzędu dowodów w postaci zeznań świadków, jak i dokonanie analizy m. innymi zestawienia dziennego z 5 maja 2005r. Organ podniósł, że art. 80 Kpa daje organowi prawo do swobodnej oceny dowodów na podstawie całego materiału dowodowego. Przywołany przez skarżącego art. 7 Kpa, art. 6 wskazuje, że organ stać musi na straży praworządności ale legalizm to związek z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą wyważania słusznego interesu społecznego ze słusznym interesem strony. Przyznanie dopłaty bez wymaganego art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. bez złożenia wniosku w przepisanym terminie rodziło by sprzeczność z zasadami na które się powołuje skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego czyni to wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. T. Woś i inni: Postępowanie Sądowoadministracyjne, LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 289 - 290 oraz wyrok WSA z dnia 6 maja 2004r., sygn. akt I SA 912/03 LEX nr 146718). Spór sprowadza się do ustalenia, czy organ w oparciu o akta sprawy prawidłowo uznał, iż skarżący przedmiotowego wniosku o dopłaty bezpośrednie w dniu 5 maja 2005r w rzeczywistości nie złożył, co oznacza, że w konsekwencji umorzenie postępowania było zasadne. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Jak wynika z akt , sprawa wskutek kontroli instancyjnej, dokonanej przez organ odwoławczy była dwukrotnie rozpatrywana. Organ I instancji zgodnie z zaleceniem dołożył starań, aby wyjaśnić stan faktyczny sprawy. W tym celu przeprowadzono rozprawę administracyjną, zebrano zeznania świadków, w tym również wskazanych przez skarżącego. Należy podkreślić, iż wszyscy wskazani przez skarżącego świadkowie ( oprócz T. K. ) potwierdzają jedynie jego obecność w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Biurze Powiatowym we W. w dniu [...] 2005r., co nie jest równoznaczne z tym, że byli świadkami składania wniosku przez skarżącego. Jedynie T. K.k złożył oświadczenie, że widział, jak jego teść składał wniosek. Przy czym należy zaznaczyć, iż opis momentu składania wniosku zasadniczo różni się od opisu tej sytuacji wskazanej przez skarżącego. Z tej przyczyny a nie z powodu rodzinnych związków organ nie uznał oświadczenia T. K. za niewiarygodne. Złożenie wniosku o dopłaty obszarowe było potwierdzane dwiema czynnościami materialno - technicznymi tj.: wpisem do ewidencji dziennej wnioskodawców oraz wydaniem potwierdzenia złożenia wniosku. Skarżący nie może wykazać się potwierdzeniem złożenia wniosku ani też jego nazwisko nie zostało wpisane do ewidencji wnioskodawców. Z oświadczenia świadka B. jedynie wynika, że nie dostał potwierdzenia złożenia wniosku, co w sytuacji gdy w tym dniu został ujęty w ewidencji osób składających wnioski , nie przeszkodziło w uzyskaniu wypłaty. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie , w zakresie wystarczającym dla jej potrzeb zebrały materiał dowodowy, a następnie ten materiał dowodowy poddały wnikliwej i całościowej analizie , nie przekraczając ustawowych granic. Sąd stwierdza, że organy administracji, przy rozpatrywaniu sprawy z zebranego materiału dowodowego wyciągnęły logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , orzekł jak w sentencji wyroku.