I SA/Wa 414/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] o uzgodnieniu projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania, w tym zmianę sposobu użytkowania piwnic na cele gastronomiczne, a pozostałych kondygnacji i poddasza na cele usługowo-holetolowo-mieszkalne, wraz z zagospodarowaniem terenu części nieruchomości na miejsca parkingowe oraz urządzenie parkingu podziemnego na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, którą zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 2 tej ustawy, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, wydaje się w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Nieruchomość przy ul. [...] w K. zabudowana jest dawnym dworem [...], wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...].10. 1989 r. Ponadto położona jest w granicach historycznego zespołu miasta K., uznanego za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. (M.P. Nr 50, poz. 418). Z pisma [...] [...] Sp. z o.o. z dnia 17.08.2005 r. oraz załączonej do niego koncepcji projektowej wynika, że planowana rozbudowana dawnego dworu [...] obejmuje m.in. podniesienie kalenic, zmianę kształtu dachu oraz doświetlenie pomieszczeń lukarnami i oknami połaciowymi w skrzydłach bocznych, dostosowanie schodów zewnętrznych, tarasów i balkonów dla potrzeb osób niepełnosprawnych oraz rozbudowę budynku w części ogrodowej. Zagospodarowanie terenu przewiduje także urządzenie dodatkowych miejsc parkingowych od strony ul. [...] oraz urządzenie parkingu podziemnego. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie może zostać zaakceptowana z konserwatorskiego punktu widzenia. Powyższe działania spowodowałyby bowiem zdegradowanie bryły dawnego dworu [...] oraz zniekształcenie kompozycji i rytmu symetrycznej elewacji tego obiektu, podkreślonej portykiem usytuowanym na osi głównej budynku. Realizacja omawianej inwestycji doprowadziłaby do zakłócenia historycznie ukształtowanej zabudowy omawianej parceli przy ul. [...] w K. Uzgodnienie przez organ ochrony zabytków decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przebudowy, rozbudowy i nadbudowy dawnego dworu [...] wraz ze zmianą sposobu użytkowania tego obiektu nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Fakt, że zagospodarowanie przedmiotowego terenu nie ulegnie żadnej zmianie w stosunku do stanu obecnego oznacza bowiem, że omawiany zabytek nie zostanie przekształcony. Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, który powołał organ pierwszej instancji w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, przepis art. 53 ust. 3-5a tej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego, zgodnie z przepisem art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy, decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 tej ustawy, tj. w sprawach ustalenia warunków zabudowy wydaje się w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Zdaniem organu odwoławczego, przez określenie "w sprawach" ustalenia warunków zabudowy należy rozumieć zarówno decyzje ustalające warunki zabudowy, jak i decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy. Ponadto cytowany wyżej przepis art. 64 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, poprzez odniesienie do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, jednoznacznie wskazuje na kompetencje organu ochrony zabytków do uzgadniania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. W skardze na postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, [...] [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji a także o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 7 w zw. z art. 124 § 2 kpa, art. 124 § 2 i art. 126 w zw. z art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że brak analizy całości materiału dowodowego, a także nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w zakresie dopuszczalności planowanej inwestycji z punktu widzenia konserwatorskiego, przez organ I instancji stanowiło naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Stanowcze stanowisko Ministra, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stoi w sprzeczności z opinią [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 listopada 2005 r., zgodnie z którą dopuszcza się możliwość zmiany kształtu doświetleń w połaciach dachowych oraz rozbudowę budynku od strony elewacji tylnej. Skarżący podnosi również, że treść postanowienia nie pozwala na możliwość obrony przez skarżącego albowiem brak jest wskazania w oparciu o jakie dowody organ orzekł o niedopuszczalności zaakceptowania planowanej inwestycji z punktu widzenia konserwatorskiego, brak też kompleksowego przedstawienia dowodów, na których oparł się organ. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna gdyż zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem a tylko w takim zakresie, t.j. zgodności z prawem, sąd administracyjny dokonuje oceny zaskarżonego postanowienia. Zarzuty podniesione w skardze nie znajdują potwierdzenie tak w treści zaskarżonego postanowienia jak i w materiale dokumentacyjnym. Organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji uznając, że planowana inwestycja nie może zostać zaakceptowana z konserwatorskiego punktu widzenia. W ocenie organu planowana rozbudowa dawnego dworu [...], wpisanego do rejestru zabytków, spowodowałoby zdegradowanie bryły dworu oraz zniekształcenie kompozycji i rytmu symetrycznej elewacji tego obiektu. Organ uznał, że realizacja omawianej inwestycji doprowadziłaby do zakłócenia historycznie ukształtowanej zabudowy omawianej parceli przy ul. [...] w K. Ustaleń tych i oceny organ dokonał przede wszystkim na podstawie pisma wnioskodawcy [...] [...] Sp zo.o. z dnia 17.08.2005 r. oraz załączonej do niego koncepcji projektowej. W ramach posiadanych kompetencji organ był uprawniony do zajęcia takiego stanowiska w oparciu o materiał dowody zgromadzony w postępowaniu. To stanowisko nie jest sprzeczne z opinią [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2005 r. co zarzuca skarżący. W punkcie 3 tej opinii Wojewódzki Konserwator Zabytków wprost negatywnie zaopiniował proponowaną rozbudowę elewacji frontowej od strony ul. [...] oraz podniesienie kalenicy i zmianę geometrii dachu budynku. Organ ten stwierdził, że ingerencja w zakresie przedstawionym we wniosku prowadzi do zatarcia cech stylowych budynku zabytkowego. Na tę część opinii powołuje się organ I instancji w swoim orzeczeniu. Wprawdzie uzasadnienie postanowienia organu I instancji jest lakoniczne i nie odpowiada w pełni wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 kpa to jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Istotą bowiem postępowania odwoławczego jest to, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę od nowa. Z uzasadnienia zaś zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy dokonał analizy całości materiału dowodowego. Brak jest bowiem w materiale dokumentacyjnym sprawy dowodów, które pozwalałoby na zajęcie odmiennego stanowiska niż zostało ono przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący również takich dowodów nie wskazuje. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.