VI SA/Wa 617/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] cofającą M. C. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń myśliwską. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po uzyskaniu informacji, iż skarżący, posiadający od dnia [...] marca 2006 r. pozwolenie na broń myśliwską, został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział [...] Karny z dnia [...] czerwca 2006 r. za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 292 § 1 k.k. – paserstwo nieumyślne), Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnił powzięciem obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy tj. że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Komendant Główny Policji utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższego - w ocenie organu - jednoznacznie wynika, że mocą ww. przepisów prawa materialnego ustawodawca z góry wykluczył możliwość zachowania pozwolenia na broń jego posiadaczowi w przypadku prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko, m.in. mieniu (a takim przestępstwem jest czyn z art. 292 § 1 k.k.). Innymi słowy, jeśli organ Policji ustali, że osoba posiadająca pozwolenie na broń skazana została prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie jednego z przestępstw, które w szczególności uzasadniają istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia (właściwy organ Policji cofa pozwolenie...). Organ prowadzący postępowanie nie ma zatem w opisanej sytuacji żadnej możliwości wyboru sposobu zakończenia sprawy, bowiem ustawodawca założył, że niezależnie od cech charakteru i dotychczasowego sposobu postępowania posiadacza pozwolenia, nie można mu tego pozwolenia zachować. Mając na względzie, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie nakazuje właściwemu organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie należącej do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie pozwolenie na broń. Ocenie tej nie sposób zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem sam ustawodawca dał wprost prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela, ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W ocenie organu wpływu na powyższe stanowisko nie może mieć podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, o czym świadczy wybór na radnego. Powyższe nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z uwagi na brzmienie wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Z samego literalnego brzmienia tych przepisów wynika, że fakt skazania strony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu – w ocenie ustawodawcy – uzasadnia obawę użycia broni przez jej posiadacza w sposób określony i obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia. Nadto organ wskazał, że organy administracji publicznej nie mogą natomiast dokonywać oceny świadomości popełnienia przez stronę omawianego przestępstwa, okoliczności te bowiem są badane przez właściwy organ ścigania, a następnie przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym, wyrazem tej oceny jest kończące je prawomocne orzeczenie sądu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż sąd uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa i skazał go za to na określoną karę. Organ zauważył również, że pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej nie uniemożliwia mu udziału w pracach na rzecz koła łowieckiego i nie oznacza zakazu uczestniczenia w polowaniach – skarżący nie będzie miał jedynie prawa do dokonywania podczas nich odstrzałów zwierzyny. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga, w której skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania. W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że chcąc zapoznać się z przesłankami zawartymi zarówno w decyzji organu I i lI instancji sięgnął do art. 292 § 1 kodeksu karnego i w żaden sposób nie mógł go odnieść do swojej osoby. Skarżący podniósł bowiem, że nie jest żołnierzem, a jedynym jego związkiem z wojskiem jest fakt przynależności do Wojskowego Koła Łowieckiego "[...] ". Podkreślił, że cieszy się dobrą opinią wśród kolegów myśliwych, a także sąsiadów i mieszkańców gminy. Odnośnie popełnionego przestępstwa wskazał, że kiedy postawiono mu krzywdzące zarzuty dla przysłowiowego "świętego spokoju" poddał się dobrowolnie karze. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, wskazując nadto, iż powołany przez skarżącego przepis art. 292 był umieszczony w kodeksie karnym, który przestał obowiązywać od dnia 1 września 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod katem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. C., w powyższym niespornym między stronami stanie faktycznym, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Omawiany przepis jest jednoznaczny, a jednoznaczność ta wynika z jego literalnego brzmienia: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności /.../ wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw /przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu/". Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że istnieje obawa dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń nie może być więc wydane (odpowiednio cofnięte) osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Zatem w rozpoznawanym przypadku organy Policji nie mogły orzec inaczej niż to nastąpiło. W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Został on prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. i za to skazany na karę grzywny. Przestępstwo z art. 292 § 1 k.k. to przestępstwo przeciwko mieniu, a zatem skarżący został skazany za jedno z przestępstw wskazanych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ta właśnie okoliczność zadecydowała o wydaniu decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską. W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. 2003, Nr 52, poz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie podkreśla, że nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwa przeciwko mieniu, czy też podejrzenie o ich popełnienie wymagają kategorycznego cofnięcia tego pozwolenia przez organy Policji. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organy Policji obu instancji zasadnie uznały, że z uwagi na skazujący wyrok karny zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, że jest osobą o nienagannej opinii środowiskowej, jest radnym Rady Gminy w L., jak również to, że nie miał świadomości, że popełnia przestępstwo. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia zasad wynikających z art. 6-10 k.p.a. Skarżący treść przepisu art. 292 § 1 k.k. odczytał z nieobowiązującego już kodeksu karnego. W wyroku karnym, mocą którego skarżący został uznany winnym i skazany, czyn, którego się dopuścił został opisany, jak również został wskazany przepis, którego dyspozycję wypełnił ten czyn. Ten przepis to art. 292 k.k., a zatem brak świadomości skarżącego dlaczego ten właśnie przepis został przywołany przez organy Policji jest niezrozumiały. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.