II SA/Wa 625/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. Spółka Akcyjna z siedzibą w N. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania i uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej R. Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. kwotę [...] zł (pięćset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie przez R. S. A. z siedzibą w N. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podał, że powyższą decyzją Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy, działając z upoważnienia Wojewody M., uchylił przyrzeczenie nr [...] oraz wydane na jego podstawie zezwolenie nr [...] na wykonanie pracy w charakterze dyrektora marketingu przez cudzoziemca C. D., obywatela [...]. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 19 czerwca 2006 r. Od tej decyzji zostało wniesione odwołanie przez pełnomocnika strony w dniu 23 listopada 2006 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Minister Pracy i polityki Społecznej uznał, iż ponad pięciomiesięczne opóźnienie jest niedotrzymaniem terminu i narusza art. 129 § 2 k.p.a. Opóźnienia tego – zdaniem organu – niczym nie można wytłumaczyć, a zeznania pełnomocnika, że nie zapoznał się z decyzją i ponad pięć miesięcy nie interesował się tym, na jakim etapie jest postępowanie świadczy raczej o fakcie otrzymania decyzji. Organ stwierdził ponadto, że udowodnienie, że niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania miało miejsce bez winy strony ciąży na stronie. Powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r. stało się przedmiotem skargi Spółki Akcyjnej R., w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 134 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a. poprzez orzeczenie o niedopuszczalności odwołania na skutek uchybienia terminu do wniesienia odwołania, bez ostatecznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Do akt sprawy wpłynęło też pismo skarżącej Spółki z dnia 26 kwietnia 2007 r., którym podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w skardze i dodatkowo wskazała, że okoliczność nieprawidłowego doręczenia decyzji stanowi podstawę do uznania, iż chybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga oceniania pod tym kątem musiała być uwzględniona. Przede wszystkim podnieść należy, że przepis art. 134 k.p.a., będący podstawą zaskarżonego postanowienia, rozróżnia niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Są to dwie odrębne instytucje procesowe. Wynika z tego, że wniesienie odwołania po terminie jeszcze nie oznacza niedopuszczalności odwołania. Inne są przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a inne przy ustaleniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Jeżeli więc organ stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wówczas jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu ustawowemu terminowi przewidzianemu do złożenia środka odwoławczego. Natomiast w sytuacji, gdy wniesione jest odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, wówczas organ jest obowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej i dopiero wtedy, gdy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wydaje postanowienie o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu (vide W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, str. 153). Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast organ administracji publicznej stwierdził, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że tej okoliczności nie kwestionuje sama strona skarżąca, która składa wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej i jednocześnie przedstawia okoliczności, które, jej zdaniem, przemawiają za uwzględnieniem tego wniosku. Istotne jest także i to, że zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a. na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stronie przysługuje zażalenie. Ponadto Sąd podzielił argumenty zawarte w skardze, a odnoszące się do przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a., który wymaga od zainteresowanego jednie uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z urzędu należy także podnieść, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a dotyczące terminu doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie skarżącej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona Spółce z o.o. E. Spółka ta nie została ustanowiona pełnomocnikiem strony, ani też nim być nie mogła, gdyż taką sytuację wykluczają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które wskazują, że pełnomocnikiem może być osoba fizyczna (art. 33 § 1). Z akt sprawy wynika, że strona ustanowiła kilku pełnomocników będących pracownikami Spółki E. Akta sprawy nie wskazują, aby któremuś z pełnomocników strony decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. została doręczona. Wskazanie przez stronę skarżącą adresu E. sp. z o.o. jako tego, na który należy dokonywać doręczeń, nie może oznaczać tego, że adresatem decyzji jest ta Spółka. W ocenie Sądu decyzja powinna być adresowana do jednego z pełnomocników strony skarżącej i kierowana na adres Spółki E. A zatem okoliczność doręczenia decyzji Spółce E. budzi wątpliwości odnośnie skuteczności doręczenia decyzji i wymaga jednoznacznego wyjaśnienia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.