I OSK 1590/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska Sędziowie NSA : Barbara Adamiak (spr.) Leszek Kiermaszek Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 326/07 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz T. W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działając z urzędu, postanowieniem z dnia [...] nr [...], wznowiła postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w Ł. o nadaniu T. W. stopnia doktora nauk medycznych w zakresie medycyny. W toku wznowionego postępowania został na nowo wszczęty przewód doktorski dla oceny pracy doktorskiej pt. "Ocena skuteczności stymulacji zmiennym polem magnetycznym niskiej częstotliwości w zespołach bólowych dolnego odcinka kręgosłupa". W toku postępowania powołano nowych recenzentów prof. dra hab. A. C. oraz prof. dra hab. A. B., którzy wydali opinie jednoznacznie negatywne. W wyniku tajnego głosowania, Rada Wydziału w dniu [...] października 2005 r. podjęła uchwałę o uchyleniu uchwały z dnia [...] grudnia 1998 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk medycznych w zakresie medycyny z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz odmówiła nadania stopnia doktora nauk medycznych. Od powyższej uchwały T. W. odwołał się do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów prof. dra hab. J. K. oraz prof. dra hab. J. A., którzy również wydali negatywne opinie. Po przeprowadzeniu analizy sprawy i dyskusji na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych, członkowie Sekcji wypowiedzieli się przeciw uchyleniu uchwały. W wyniku przeprowadzonego postępowania Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpoznaniu odwołania utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. z [...] października 2005 r. o uchyleniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk medycznych w zakresie medycyny z [...] grudnia 1998 r. oraz o odmowie nadania stopnia dra nauk medycznych T. W. Organ wskazał, że w postępowaniu przed Radą Wydziału, jak i przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów wskazano w sposób niebudzący wątpliwości, że praca doktorska T. W. nie spełnia wymogu ustawowego określonego w art. 13 ustawy, nie stanowi bowiem oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i nie może być dowodem umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Centralna Komisja wskazała, że z porównania pracy skarżącego z pracami E. R. i E. B.-C. wynika, że jest ona zbiorem tekstów z tych prac. W sumie można doliczyć się ok. 50 stron zapożyczeń. Stanowi to naruszenie prawa autorskiego oraz dobrych obyczajów w nauce. Ponadto w tej sprawie toczy się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez prokuraturę Okręgową w Ł. (sygn. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 4 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 326/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że istota postępowania w sprawach dotyczących odwołania od uchwały wydanej w wyniku wznowionego postępowania i odmawiającej nadania stopnia doktora polega na ocenie przez Centralną Komisję, czy spełniona została przesłanka wznowienia postępowania oraz czy rozprawa doktorska spełnia kryteria określone w art. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), tj. czy stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazuje ogólnie wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. W ramach tego specyficznego postępowania, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio (art. 29 ust. 1 tej ustawy). Pamiętając o specyfice postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja stwierdzić należy, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego za niemające żadnego znaczenia dla legalności decyzji należy uznać zarzuty skargi dotyczące prawidłowości głosowania, treści protokołów czy trybu zawiadamiania recenzentów powołanych przez Radę Wydziału. Żadna z tych okoliczności nie mogła bowiem prowadzić do naruszenia prawa, które mogłoby prowadzić do naruszenia prawa mającego wpływ na wynik postępowania, tj. w przedmiotowej sprawie do błędnego uznania, że rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego rozwiązania naukowego z danej dziedziny naukowej. Zdaniem Sądu uchybienia Centralnej Komisji w tym zakresie w żadnym razie nie wpływają na legalność samej decyzji, nie doprowadziłyby bowiem do wypaczenia treści rozstrzygnięcia. Nie doszło również do przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, co sugerowała Centralna Komisja. Sąd wskazał, iż należy ocenić, czy organy w sposób prawidłowy zastosowały art. 9 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. stanowiącego, że przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora, mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora, został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Wprowadza zatem dodatkową przesłankę wznowienia, mającą na celu stworzenie skutecznego systemu weryfikacji prawidłowości nadawania stopni i tytułów naukowych. Daje możliwość ewentualnej weryfikacji nadanych stopni, w tym przypadku doktora, aby nie otrzymały go osoby, których rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazuje ogólniej wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Należy odróżnić wskazane w tym przepisie przesłanki jako uprawdopodobnienie naruszenia prawa lub dobrych obyczajów w nauce od uregulowanej w art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. przesłanki nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia, osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Sąd wywodził, że zakres hipotez art. 29 ust.2 oraz art. 29a jest w pewnej części zbliżony. W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że przepisywanie istotnych części cudzych utworów – 50 stron w rozprawie doktorskiej – narusza prawo autorskie oraz dobre obyczaje w nauce. Z tym poglądem, zwłaszcza co do naruszenia dobrych obyczajów w nauce, nie sposób polemizować. W sytuacji kiedy autor pracy zezwoli innemu doktorantowi na przepisanie jego pracy, być może nie mamy do czynienia z naruszeniem praw autorskich, ale mamy już do czynienia z naruszeniem dobrych obyczajów w nauce. Z akt sprawy wynika, że powołani po wznowieniu postępowania dwaj recenzenci prof. dr hab. A. C. oraz prof. dr hab. A. B. wskazali, że praca skarżącego nie jest samodzielnym dziełem. Analogicznie recenzenci powołani przez Centralną Komisję wskazali na brak samodzielności w przygotowaniu pracy i liczne zapożyczenia z prac E. R. i E. B.-C. Wszystkie cztery opinie są zbieżne. Ponadto brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania powołania tych osób jako recenzentów i w tym zakresie nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu. Sąd podkreślił, że w postępowaniu sądowym podlega kontroli prawidłowość postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych, nie można natomiast dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji, czego dotyczy większa część zarzutów. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące kwestii merytorycznych recenzji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. To pojęcie "dobrych obyczajów" w przedmiotowej sprawie musi być bowiem odczytywane w kontekście normy zawartej w art. 13 tej ustawy statuującej podstawowy warunek dla nadania stopnia doktora. Sąd stwierdził, że we wznowionym postępowaniu zostały dochowane wymagania jakie przepisy ustawy, statutu oraz przepisy k.p.a. ustanawiają. Materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym decyzją zgromadzony został w przewidziany przepisami sposób. Jego ocena przedstawiona przez Komisję nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 i art. 107 k.p.a. Skoro zatem decyzja została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego w sposób odpowiadający przepisom prawa materialnego i procesowego, to decyzji takiej nie można podważyć. Z podniesionych względów na podstawie art. 151 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. T. W. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na szeregu zarzutach naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. [...] podczas gdy decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, a także z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym jest dotknięta sankcją nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule w zakresie sztuki, albowiem przepis art. 29 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. wprowadzający nową, nieobowiązującą wcześniej przesłankę wznowienia postępowania, nie może znaleźć zastosowania do tytułów doktorskich nadanych pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, a tym samym do tytułu doktorskiego uzyskanego przez skarżącego w dniu [...] grudnia 1998 r.; 2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135 tej ustawy poprzez niepodjęcie przewidzianych tą ustawą środków w celu wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie wznowienia postępowania w sprawie przewodu doktorskiego skarżącego oraz w sprawie uchwał Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia [...] października 2005 r. o uchyleniu uchwały o nadaniu stopnia doktora nauk medycznych skarżącemu i odmowie nadania tytułu doktora nauk medycznych, pomimo iż powołane postanowienie oraz uchwały jako wydane bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa są dotknięte sankcją nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; 3) naruszeniu art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie przy wyrokowaniu okoliczności, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przewodzie doktorskim skarżącego było prowadzone w sposób sprzeczny z art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz sprzeczny z zakresem tego postępowania, określonym w postanowieniu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia [...] kwietnia 2005 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4) naruszeniu art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do przedstawionych w skardze zarzutów, z których wynikało, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów oraz Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł., naruszyła szereg przepisów k.p.a. w tym przede wszystkim art. 10 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5) naruszeniu art. 3 § 1, art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne ustalenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób przewidziany prawem w sytuacji, gdy: - w aktach sprawy brak jest wiarygodnych dowodów na podjęcie przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. uchwał z dnia [...] czerwca 2005 r. o wznowieniu przewodu doktorskiego skarżącego oraz z dnia [...] października 2005 r. o uchyleniu uchwały z dnia [...] grudnia 1998 r. o nadaniu skarżącemu tytułu doktora nauk medycznych i odmowie nadania tytułu doktora nauk medycznych; - protokoły z posiedzeń Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. zostały sporządzone w sposób sprzeczny z art. 68 § 1 i 2 k.p.a. znajdującym zastosowanie w sprawie w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowy oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy; - z akt sprawy wynika, że ani Rada Wydziau [...] Uniwersytetu [...] w Ł., ani też Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie umożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie przed podjęciem rozstrzygnięć, a tym samym naruszyły one art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. znajdujące zastosowanie w sprawie w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6) naruszeniu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy: - zaskarżona decyzja była dotknięta sankcją nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; - zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w punktach 3-5 powyżej przepisów postępowania, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych w punktach 1 i 2 zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego; 7) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w punktach 2-5 powyżej przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 8) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego wskazanych poniżej, a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. Drugim zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego: 1) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 29 ust. 2 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że powyższe przepisy znajdują zastosowanie w sprawie, mimo że przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie obowiązywał w dniu podjęcia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. w sprawie nadania tytułu doktora nauk medycznych skarżącemu, to jest w dniu [...] grudnia 1998 r. 2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 29 ust. 2 tej ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: - bezzasadnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że tytuł doktora nauk medycznych nadany skarżącemu uchwałą Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia [...] grudnia 1998 r. został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem dobrych obyczajów oraz na przyjęciu, że rozprawa doktorska skarżącego nie stanowiła oryginalnego rozwiązania problemu naukowego, podczas gdy wadliwie przeprowadzone postępowanie przed Radą Wydziały [...] Uniwersytetu [...] w Ł. oraz przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów nie daje podstaw do zastosowania powyższych przepisów w sprawie. Na tej podstawie wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w zakresie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadna. W każdej procedurze, tak administracyjnej, jak i sądowej przewidziana jest instytucja wznowienia postępowania. Istotą instytucji wznowienia postępowania administracyjnego jest stworzenie możliwości prawnej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadliwością. Takie też rozwiązanie, dostosowując do szczególnego rodzaju spraw jakimi są sprawy nadania stopni i tytułu naukowego przyjmuje ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Według art. 29 tej ustawy "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnień do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (ust. 1). Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego oraz tytułu profesora mogą być także oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora, został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce (ust. 2). W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora, organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja (ust. 3)". Instytucję wznowienia postępowania wprowadziła też ustawa z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), stanowiąc w art. 29 "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego albo tytułu naukowego oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadania stopnia naukowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 1). W razie zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego, organem wydającym postanowienie o wznowienie postępowania jest Centralna Komisja (ust. 2)". Realizacją zasady praworządności ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest działanie na podstawie przepisu prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły można odstąpić tylko w razie gdy tak stanowi przepis prawa przejściowego. Takiego przepisu w zakresie podstaw wznowienia postępowania nie przyjmuje powołana ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki. Przepis przejściowy zawarty w art. 51 ust. 1 tej ustawy dotyczy tylko prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. Sprawa wznowienia postępowania jest nową sprawą, a zatem art. 51 tej ustawy nie ma zastosowania. W zaskarżonym wyroku w pełni prawidłowo Sąd zastosował art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki, który wprowadza przesłankę szczególną wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, która z tego względu ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed przesłankami wyliczonymi enumeratywnie w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie jej, zarówno z powodu przepisów przejściowych, jak i pełnej regulacji w art. 29 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki, nie zostało ograniczone przesłanką terminu. Może mieć zatem zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy oraz nie obowiązuje przesłanka przedawnienia ustanowiona w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie są zatem usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki był podstawą do podjęcia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Decyzje te nie zostały podjęte bez podstawy prawnej, wyłącza to zastosowanie sankcji ich nieważności przez Sąd. Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Art. 29 ust. 3 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki reguluje wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowiąc, że organem właściwym do wydania postanowienia o wznowienie postępowania jest Centralna Komisja, jest to obowiązująca regulacja szczególna. Rada Wydziału nie wydaje postanowienia, bowiem właściwość przyznano Centralnej Komisji, a zatem art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie został naruszony. Wydane przez Centralną Komisję postanowienie o wznowieniu postępowania było podstawą wszczęcia postępowania w sprawie nadania stopnia dra T. W. Sąd w pełni ocenił materiał dowodowy co do podstaw wznowienia, a ocenę tą przedstawił w uzasadnieniu wyroku. Jednoznaczne opinie czterech recenzentów nie dają możliwości zarzucenia organom orzekającym w postępowaniu administracyjnym wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą do stosowania środków wobec zaskarżonej decyzji, ale tylko w razie gdy to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nawet kwalifikowane naruszenie prawa procesowego przez pozbawienie prawa strony do udziału w postępowaniu, ulega sanacji, jeżeli wydana decyzja po uchyleniu poprzedniej decyzji byłaby takiej samej treści. Sąd związany jest negatywną przesłanką uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania uregulowaną w art. 145 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 145 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie można przyjąć zasadnie naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Z tych względów nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki. Jednoznacznie ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie niewłaściwego zastosowania powołanego przepisu. Należy podkreślić, że ustawodawca w sposób bardzo rygorystyczny wprowadza odstępstwo prawne związane z naruszeniem praw autorskich. Wprowadzony ustawą z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) z dniem 1 września 2005 r. do powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki, art. 29a stanowi: "Rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia, osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego (ust. 1). Decyzje, o których mowa w ust. 1 nie wyłączają odpowiedzialności dyscyplinarnej, karnej i cywilnoprawnej (ust. 2)". Zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjmując, że nie zostały naruszone przepisy postępowania, nie zważył na niejasności w materiale dowodowym sprawy. Dotyczy to prawidłowości w zakresie podpisania protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z [...] października 2005 r. i podpisów członków komisji skrutacyjnej. W protokole Rady Wydziału podane są nazwiska członków komisji skrutacyjnej powołanych przez Dziekana. Protokół z posiedzenia Rady Wydziału jest podpisany przez Prodziekana, a nie Dziekana. Podpisy na protokole sporządzonym przez komisję skrutacyjną są inne aniżeli członkowie powołani przez Dziekana. Sąd obowiązany jest na podstawie art. 106 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając ponownie sprawę przeprowadzić w tym zakresie dowody uzupełniające w celu wyjaśnienia tych rozbieżności. Z tego względu, że zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny, na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.