III SA/Łd 373/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Agnieszka Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...], 2. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III SA/Łd 373/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 26 pkt 11 i 12 w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), zwolnił R. J. ze służby z dniem następnym po upływie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż R. J. rozpoczął służbę w administracji celnej w dniu 6 grudnia 1993 r. i przed zwolnieniem zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego w Referacie Szczególnego Nadzoru Podatkowego w Ł. w Urzędzie Celnym II w Ł. Organ wskazał w motywach rozstrzygnięcia, iż w dniu 5 stycznia 2006 r. prokuratur Prokuratury Okręgowej w Ł. zarzucił R. J., iż w okresie od sierpnia 2002 r. do końca kwietnia 2004 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przyjmowaniu korzyści majątkowych w związku z odprawami celnymi towarów, co wypełniało znamiona czynu określonego w art. 258 § 1 kk oraz, że w okresie od dnia 11 sierpnia 2003 r. do dnia 1 września 2003 r., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie pierwszym, w związku z wykonywaniem obowiązków funkcjonariusza celnego, przyjął korzyści majątkowe w kwocie nie mniejszej niż 500 zł, , tj. o czyn z art. 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65 kk. Organ wskazał również, iż mając na względzie konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania zastosowano wobec pod R. J. środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego i zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy o Służbie Celnej jednym z podstawowych przymiotów jaki musi posiadać funkcjonariusz celny, aby pełnić służbę, jest nieposzlakowana opinia. Przez określenie to należy, zdaniem organu, rozumieć, że osoba pełniąca obowiązki funkcjonariusza celnego pozostaje poza podejrzeniami o nieuczciwość, stronniczość, interesowność czy nierzetelność. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł., postawione skarżącemu zarzuty, a także zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzający ich słuszność świadczy, iż R. J. naruszył dobro służby celnej przez nieuczciwe i nierzetelne wykonywanie powierzonych zadań. Organ wskazał, iż funkcjonariusz celny jest funkcjonariuszem publicznym, którego celem jest przestrzeganie ustalonego porządku prawnego i dla realizacji tego zadania musi on sprostać ponadprzeciętnym wymaganiom personalnym, kwalifikacyjnym i osobowościowym. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., charakter zarzucanych skarżącemu czynów, ich waga i znaczenie powoduje, iż nie jest on w stanie sprostać wymaganiom stawianym funkcjonariuszom celnym i w sposób pełnowartościowy realizować zadania tej służby. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. J. nie zgodził się z argumentacją przedstawioną przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w decyzji z dnia [...] Stwierdził, iż przedstawione zarzuty są nieprawdziwe. W jego ocenie wszystkie obowiązki wykonywał prawidłowo. Nigdy nie chciał od strony uzyskać korzyści majątkowych i nie działał w zorganizowanej grupie przestępczej. Swoje czynności wykonywał zawsze pod nadzorem przełożonych. Dodał także, iż do tej pory nie został sporządzony akt oskarżenia, a mimo to został zwolniony ze służby. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 26 pkt 11 i 12 oraz art. 81 ustawy o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ wskazał, iż doniosłość zadań nałożonych przez ustawodawcę na Służbę Celną sprawia, iż mogą być one realizowane wyłącznie przez osoby spełniające szczegółowe kryteria. Dobro służby wymaga, zdaniem organu, aby w gronie funkcjonariuszy celnych znajdowały się wyłącznie osoby wolne od jakichkolwiek podejrzeń, jednoznacznie etyczne i praworządne, co znajduje odzwierciedlenie w treści art. 2 ustawy o Służbie Celnej. Organ wskazał, iż R. J., stojąc w obliczu tak poważnych zarzutów, nie może posiadać nieposzlakowanej opinii. W ocenie organu pozostawanie skarżącego w Służbie godziłoby w wizerunek całej – nie tylko celnej – administracji, jak również w morale pozostałych funkcjonariuszy i pracowników. Organ podkreślił także, iż funkcjonariusze celni pełnią służbę z upoważnienia dyrektora izby celnej, muszą zatem cieszyć się jego zaufaniem, a R. J. takie zaufanie utracił, co czyni uprawnionym zwolnienie go ze służby. Dodatkowo organ wskazał, iż wydana w sprawie decyzja oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym, bowiem w przepisach art. 26 ust. 11 i 12 ustawy o Służbie Celnej ustawodawca użył zwrotu "może zwolnić". Oznacza to, iż organ, działając na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujący uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest zobowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, pozostawanie w Służbie Celnej funkcjonariusza, który nie spełnia jednego z podstawowych, określonych przepisami prawa wymogów, stoi w oczywistej sprzeczności z interesem społecznym. Stan taki byłby niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R. J., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący ponownie podniósł, iż wszystkie czynności jako funkcjonariusz celny wykonywał w zgodzie z przepisami w porozumieniu z przełożonymi. Podkreślił, iż nie działał nigdy w grupie przestępczej, nie przyjmował też korzyści majątkowych w związku z odprawami celnymi towarów. Dodał, iż w okresie od 1 do 14 sierpnia 2003 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, stawianie mu więc zarzutów popełnienia wówczas przestępstw jest bezzasadny. Skarżący powołał się również na określone w art. 2 i 32 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawa, równości wobec prawa i domniemania niewinności. Nadmienił również, iż postępowanie dyscyplinarne, wszczęte przez Naczelnika Urzędu Celnego II, nie wyjaśniło w sposób wnikliwy i wszechstronny stany faktycznego sprawy i zostało zawieszone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego orzeczenia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 26 ust. 11 i 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego dobro służby (pkt 11) lub w przypadku utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności w przypadku funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego (pkt 12). Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, iż wobec stawianych R. J. przez Prokuraturę Okręgową w Ł. zarzutów, dobro służby celnej wymaga, aby wykluczyć skarżącego z grona funkcjonariuszy celnych. Organ podniósł, iż funkcjonariusz celny pełni służbę z upoważnienia dyrektora izby celnej, a zatem musi cieszyć się jego zaufaniem. Z uwagi na toczące się postępowanie karne skarżący zaufanie takie utracił, co również czyni uprawnionym, w ocenie organu, zwolnienie R. J. ze służby celnej. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Należy zgodzić się z organem, iż użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, iż zwolnienie funkcjonariusza w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ administracji, działając na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest zobowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Jednakże, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ musi ponadto przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a zatem podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przed podjęciem rozstrzygnięcia zobowiązany jest wnikliwie i wszechstronnie zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracyjny działając w granicach uznania administracyjnego zanim zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem orzeczenia rozpatrzyć stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie (art. 7, 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a.). Należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie organ orzekający nie przestrzegał tych reguł procesowych. Przede wszystkim nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego i nie poczynił żadnych samodzielnych ustaleń wskazujących na to, że skarżący dopuścił się jakichkolwiek uchybień uniemożliwiających dalsze jego pozostawanie w służbie, w szczególności czynów pozwalających na przyjęcie, że utracił nieposzlakowaną opinię niezbędną do dalszego wykonywania obowiązków funkcjonariusza celnego. Organ orzekający poprzestał tylko na informacji prokuratury w sprawie przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa i zastosowania wobec niego środków zapobiegawczych w postaci dozoru Policji, poręczenia majątkowego i zawieszenia w czynnościach służbowych. Tymczasem sam fakt wszczęcia postępowania karnego i zastosowania środków zapobiegawczych nie może jeszcze świadczyć o tym, że podejrzany rzeczywiście dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, czy też aby utracił - jak to określono w zaskarżonej decyzji - przymiot nieposzlakowanej opinii wymaganej od funkcjonariusza Służby Celnej. Wynika to nie tylko z jednej z naczelnych dyrektyw postępowania karnego, tj. zasady domniemania niewinności, ale także z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Skorzystanie z rozwiązań przyjętych w art. 26 pkt 11 ustawy nie może zatem opierać się wyłącznie na subiektywnych przekonaniach dyrektora izby celnej, lecz wymaga wskazania przez organ realnie istniejącego powodu, dla którego dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie godzi w dobro tej służby. Chodzi tu przy tym o konkretne zdarzenia dotyczące zachowania się funkcjonariusza w służbie lub w życiu prywatnym, bądź inne okoliczności, których powstanie obiektywnie utrudnia lub uniemożliwia należyte wykonywanie przez tego funkcjonariusza obowiązków służbowych i prowadzi do wniosku, że dalsze jego pozostawanie w służbie celnej godzi w dobro tej służby. Dlatego sam fakt wszczęcia postępowania karnego, bez analizy okoliczności konkretnego przypadku i bez zgromadzenia rzetelnych dowodów wskazujących na konkretne uchybienia funkcjonariusza celnego, nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 26 pkt 11 ustawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów. Na uwagę zasługuje okoliczność, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie oparte zostało wyłącznie na pismach Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł., opisujących zarzuty stawiane skarżącemu, a w aktach administracyjnych sprawy nie ma jakiegokolwiek dowodu na to, by Dyrektor Izby Celnej w Ł., czy R. J. mieli możliwości zapoznania się z treścią wyjaśnień osób, będących podstawą do postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym. Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z art. 23 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Jeżeli zatem przeciwko funkcjonariuszowi celnemu wszczęte jest takie postępowanie karne, to kierownik urzędu powinien przede wszystkim skorzystać z instytucji przewidzianej w powołanym przepisie. Natomiast jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że czyn popełniony przez funkcjonariusza stanowi także naruszenie obowiązków służbowych, to istnieje możliwość wykorzystania środków przewidzianych w rozdziale 12 ustawy dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy. W skardze skarżący poinformował, iż w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone. Oznacza to, iż organ dyscyplinarny wstrzymał się z przeprowadzeniem postępowania i ewentualnym wymierzeniem skarżącemu jednej z kar dyscyplinarnych, przyjmując, iż sam fakt wszczęcia postępowania karnego nie świadczy jeszcze o popełnieniu przez funkcjonariusza zarzucanych mu czynów. Natomiast Dyrektor Izby Celnej, bez dokonania koniecznych ustaleń dowodowych, uznał, że zachodzi przyczyna uzasadniająca zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 26 ust. 11 i 12 ustawy o Służbie Celnej. Taki sposób postępowania Dyrektora Izby Celnej w Ł. nosi cechy dowolności, a więc nie mieści się w dopuszczalnych granicach prawnych działań administracji (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2001r. w sprawie o sygn. akt II SA 2595/01, System Informacji Prawnej Lex nr 84446). Za niewystarczającą Sąd uznał również argumentację organu, odnoszącą się do utraty przez skarżącego zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych (art. 26 pkt 12 ustawy o Służbie Celnej). Argumentacja ta opierała się bowiem na założeniu, iż R. J. utracił nieposzlakowaną opinię do pełnienia obowiązków służbowych, co jak wykazano wyżej nie zostało poparte żadnymi ustaleniami. Ponadto zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, w przypadkach, o których mowa w art. 26 pkt 12, funkcjonariusza celnego można przenieść do pracy w tej samej lub innej miejscowości w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Funkcjonariusz taki może zostać przeniesiony do służby cywilnej. W rozpoznawanej sprawie organ celny w ogóle nie odniósł się do treści tego przepisu i nie wykazał, iż brak było możliwości zastosowania wobec skarżącego jednego z mniej dolegliwych środków, o których mowa w tym przepisie. Warto zwrócić również uwagę na fakt, iż sytuacja, w jakiej znalazł się skarżący, a związana z wszczęciem wobec niego postępowania karnego, przewidziana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy o Służbie Celnej. Artykuł 25 ust. 1 pkt 8a tej ustawy stanowi, iż funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego. Zgodnie natomiast z art. 23 ustawy, w razie wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego, funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych. Przepisy te powinny stanowić gwarancję, iż funkcjonariusz, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne i nie przyznaje się do stawianych mu zarzutów, pozostawał będzie w służbie do czasu wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia do sądu (chyba, że ze względu na zastosowanie tymczasowego aresztowania lub wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, funkcjonariusz zostanie zwolniony ze służby w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 i 8b ustawy). Jest to o tyle istotne, iż zgodnie z art. 28 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariuszowi celnemu, który został przeniesiony na niższe stanowisko, niższy stopień lub zwolniony ze służby w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem lub wydaniem orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, kierownik urzędu proponuje pełnienie służby na poprzednich warunkach w razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i wydania wyroku uniewinniającego lub orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego. Przepis ten stosuje się także w razie uchylenia kary dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby – art. 29 ustawy. W myśl natomiast art. 61 ust. 2 ustawy o służbie celnej funkcjonariusza celnego, na jego wniosek, przywraca się do służby w wypadku: 1) uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu - jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a; 2) umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu - jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8b. Cytowane wyżej przepisy gwarantują zatem funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w związku z wniesieniem aktu oskarżenia, a następnie uniewinnionemu prawomocnym wyrokiem sądu, powrót do służby celnej. W przepisach tych nie została przewidziana sytuacja funkcjonariusza celnego zwolnionego w trybie art. 26 pkt 11 i 12 ustawy w związku z wszczęciem wobec niego postępowania karnego, a następnie umorzenia tego postępowania, czy też uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu. Oznacza to, iż w przypadku uznania, iż samo wszczęcie wobec funkcjonariusza postępowania karnego daje możliwość zwolnienia takiego funkcjonariusza ze służby w trybie art. 26 pkt 11 i 12 ustawy, to jego sytuacja po umorzeniu postępowania karnego, czy też uniewinnieniu prawomocnym wyrokiem sądu jest rażąco mniej korzystna od sytuacji funkcjonariusza, który został zwolniony ze służby w związku z wniesieniem przeciwko niemu aktu oskarżenia. Jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, skarżący nawet w przypadku umorzenia postępowania karnego i odstąpienia od sporządzenia przeciwko niemu aktu oskarżenia, nie będzie miał zagwarantowanego powrotu do służby celnej. Dlatego też należy przyjąć, iż decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza w trybie art. 26 pkt 11 i 12 ustawy o Służbie Celnej, w sytuacji gdy funkcjonariusz nie przyznaje się do zarzutów stawianych mu w postępowaniu karnym, powinna opierać się na samodzielnych i szczegółowych ustaleniach organu celnego, które bezspornie wykazywałyby zasadność zastosowania tego trybu zwolnienia ze służby. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca tym wymaganiom nie odpowiada. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a.) i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Mając na względzie treść art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.