II SA/Bd 333/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Józefa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę II SA/Bd 333/07 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] 2006 r., nr [...] dotyczącą cofnięcia J. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W motywach decyzji organ wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, iż Józef S. w dniu [...] 2004 r., będąc zatrudniony jako diagnosta w Stacji Kontroli Pojazdów nr [...] w T., poświadczył nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym samochodu marki [..] nr rej. [...] wystawionym na nazwisko Grażyna K. przez uczynienie w tymże dokumencie adnotacji stwierdzającej fakt dokonania badań technicznych pojazdu, pomimo, iż takie badanie nie zostało przeprowadzone. W związku z tym czynem został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] 2005 r., sygn. akt. [...] skazany za przestępstwo z art. 271 §1 k.k. Orzeczono przy tym w stosunku do niego między innymi środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty na okres 1 roku. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, zaistniały obligatoryjne przesłanki, określone w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) do cofnięcia wyżej wymienionemu uprawnień diagnostycznych. Ustosunkowując się so treści wniesionego przez Józefa S. od decyzji I instancji odwołania Kolegium podniosło, iż cofnięcia uprawnień diagnostycznych nie można utożsamiać ze środkiem karnym w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie J. S. zarzucił, iż Starosta nie mógł zastosować przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym bowiem, przepis ten odnosi się jedynie do przypadku, gdy w toku przeprowadzonej przez siebie kontroli, organ dostrzegł uchybienia w wykonywanych badaniach technicznych pojazdu oraz prowadzonej dokumentacji, zaś w trakcie dokonanych przez tenże organ kontroli w dniu 25 stycznia 2005 r. oraz w dniach 16 – 18 stycznia 2006 r. nie stwierdzono istnienia żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. Skarżący wywiódł w związku z powyższym, iż wyrok Sądu Rejonowego nie mógł być podstawą do wydania decyzji cofającej uprawnienia do przeprowadzania kontroli technicznych pojazdów, a więc decyzja SKO jak i poprzedzająca ją decyzja starosty, są pozbawione prawnych podstaw. Skarżący wskazał jednocześnie, iż unormowania, które uzasadniały podjęcie tychże decyzji zostały zmienione ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173 z 2004 r., poz. 1808). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2002 r. ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 129, poz. 1444) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono 1. przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2. wydanie przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Obecnie, jak wynika z art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808), która weszła w życie 21 sierpnia 2004 r., obowiązki kontrolne starosty są sprecyzowane w art. 83b ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym (a nie jak błędnie podaje się w tekście jednolitym tej ustawy z 2005 r. – w art. 83 ust. 6) i polegającą na kontrolowaniu co najmniej raz w roku stacji kontroli pojazdów w zakresie między innymi prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów (pkt b) i prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (pkt c). Podnosząc zarzut barku podstaw prawnych do orzeczenia o cofnięciu mu uprawnień diagnostycznych skarżący posłużył się gramatyczną wykładnią art. 84 ust. 3, która każe wiązać stwierdzenie dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym z przeprowadzoną przez Starostę, w ramach uprawnień nadzorczych, kontrolą prawidłowości prowadzenia w stacji kontroli pojazdów wymaganej dokumentacji. Tego rodzaju wykładnia w ocenie składu orzekającego Sądu, prowadzi do wniosków niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy. Intencje te pozwala natomiast właściwie odczytać wykładnia całościowa. Celem cytowanego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostyków dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujących dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu. Poświadczenie w powyższy sposób przez diagnostę nieprawdy musi być udowodnione, a może to nastąpić przede wszystkim w drodze prawomocnego wyroku sądowego uznającego go winnym popełnienia tego czynu. Kierując się wykładnią gramatyczną art. 84 ust. 3 ustawy trzeba byłoby przyjąć, iż tylko w sytuacji, gdy wspomniany wyrok i całe poprzedzające go postępowanie karne wywołane zostały wcześniejszą kontrolą ze strony starosty, zachodziłaby podstawa do wydania decyzji rozstrzygającej o cofnięciu diagnoście uprawnień. Gdyby natomiast do ujawnienia omawianego czynu doszło w inny sposób, poza działaniami kontrolnymi wymienionego organu (jak to ma miejsce między innymi w niniejszej sprawie), jego sprawca, mimo uznania go winnym przez sąd, nie ponosiłby tego rodzaju konsekwencji. Poza tym skoro brzmienie art. 84 ust. 3 upoważnia organ do cofnięcia uprawnień na podstawie li tylko własnych ustaleń kontrolnych, to tym bardziej logiczne jest, iż skutek taki musi wywoływać stwierdzający dopuszczenie się czynu zabronionego prawomocny wyrok sądowy. Wszystkie przedstawione wyżej przypadki dotyczące sposobu stwierdzenia nierzetelności diagnosty w wystawianiu dokumentów i prowadzeniu wymaganej w stacji dokumentacji, uzasadniają wyprowadzenie jednego wspólnego wniosku – nie jest on wiarygodny, a tym samym nie daje rękojmi właściwego wykonywania powierzonych mu obowiązków, które wiążą się ze stwierdzaniem mających znaczenie prawne okoliczności. Odmienne traktowanie dwóch sprawców identycznego czynu tylko ze względu na różny sposób jego ujawnienia, nie tylko podważałoby sens zamieszczonej w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym regulacji, lecz również sprzeczne byłoby z interesem społecznym oraz godziłoby w konstytucyjne zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości. Mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić dodatkowo należy, że kontrola przeprowadzona przez starostę nie zawsze może okazać się efektywna. Na podstawie samych tylko wpisów w dokumentacji stacji, przy braku dobrej woli osób, których czynności są nią objęte, w szczególności nie będzie on w stanie ustalić, że badanie techniczne w niej wykazane w rzeczywistości się nie odbyło. Jak wynika z akt administracyjnych upoważnieni przez Prezydenta Miasta T. inspektorzy Wydziału Ewidencji i Rejestracji Urzędu Miasta przeprowadzili w dniu 25 stycznia 2005 r. w stacji kontroli pojazdów, w której był zatrudniony do tego dnia skarżący, kontrolę prawidłowości prowadzenia rejestrów badań technicznych pojazdów stwierdzając, iż odnotowano w niej także wskazany przez organy prokuratury samochód [...] nr rej. [...], jako jeden z tych, których stan techniczny faktycznie nie był badany. Z przedstawionych wyżej względów uznając, że zachodziły przesłanki do rozstrzygnięcia o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnostycznych w związku z wyrokiem skazującym go za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k., a tym samym brak jest podstaw do uwzględniania skargi, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o jej oddaleniu.