II SA/Wa 2244/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 95, poz. 1001 z późn. zm.), a także art. 69 rozporządzenia Rady EWG nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. (WE)L 149 z 5 lipca 1971 r. z późn. zm.), a ponadto art. 83 rozporządzenia Rady EWG nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia EWG nr1408/71 (Dz. U. L 74 z dnia 27 marca 1972 r.), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...], przyznającą A. L. prawo do transferu zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2005 r. do[...]kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu podano, że powołane przepisy wspólnotowe umożliwiają zachowanie prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, do którego bezrobotny udaje się w celu poszukiwania pracy. Wypłata tych świadczeń w kraju poszukiwania pracy jest możliwa jednak dopiero po spełnieniu przez bezrobotnego określonych warunków, w tym przede wszystkim zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. A. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...]lutego 2005 r., jako osoba bezrobotna. W dniu [...] marca 2005 r. zgłosił się do Filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z siedzibą w P. i przedstawił formularz E 303 wystawiony przez instytucję niemiecką (Agencja Pracy w D.) z dnia [...] lutego 2005 r., która potwierdziła zachowanie przez A.L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, pod warunkiem zarejestrowania się w polskim urzędzie zatrudnienia do dnia[...]stycznia 2005 r.. Wobec tego, że zainteresowany zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. dopiero [...] lutego 2005 r., powołana wyżej niemiecka agencja pracy, pismem z dnia [...] lipca 2005 r. wskazała datę wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji A. L. w polskim urzędzie pracy, tj. od [...]lutego 2005 r.. Z uwagi na fakt, że Marszałek Województwa [...], przy wydawaniu decyzji dotyczącej zasiłku dla A. L., był związany w tej sprawie stanowiskiem niemieckiego urzędu pracy (Agentur Fur Arbeit w D.), prawo do transferu zasiłku przyznano od dnia wskazanego przez instytucję niemiecką. Marszałek Województwa [...] nie jest organem właściwym do dysponowania zasiłkiem dla bezrobotnych przyznanym przez ustawodawstwo niemieckie, a jedynie wykonuje obowiązek pośredniczenia w jego przekazaniu uprawnionemu. Prawo do tego świadczenia A.L. nabył bowiem w Niemczech, na podstawie przepisów tego państwa i przyznanego przez jego instytucje. Marszałek Województwa [...] zaskarżoną decyzją dokonał jedynie przekazania tego zasiłku dla bezrobotnego na okres i od daty wskazanej przez niemiecką instytucję pracy, tj. od[...]lutego 2005 r.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik A. L. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji zarzucając, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 9 k.p.a. Podniósł, że A. L. zgłosił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. – Filia w P. w dniu[...]stycznia 2005 r., nie został jednak zarejestrowany jako bezrobotny w tym dniu i nie poinformowano go wyczerpująco w tej sprawie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały istotny wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków w zakresie przyznania przez instytucję niemiecką prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie udzielono mu żadnej informacji, jakie powinien podjąć działania, aby nie ponieść szkody w postaci ograniczenia prawa do tego świadczenia. Zdaniem pełnomocnika, skarżącemu przysługuje więc prawo do zasiłku dla bezrobotnych za dalszy okres, począwszy od [...] stycznia 2005 r.. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Socjalnej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Badając sprawę w tym zakresie, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W szczególności brak jest podstaw do podzielenia zarzutu skargi, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 9 k.p.a. Przepis ten ustanawia zasadę ogólną obowiązku organów administracji państwowej udzielania informacji faktycznej i prawnej. Wykonanie tego obowiązku polega na udzieleniu stronie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie, względnie nienależyte udzielenie informacji, przez udzielenie informacji niewyczerpującej, tj. takiej, która pomija okoliczności faktyczne i prawne, mające znaczenie dla załatwienia sprawy. Na organie spoczywa zatem obowiązek czuwania nad tym, aby strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu organ udziela im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ nie może więc ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej, lecz również musi podać niezbędne wyjaśnienie, co do treści przepisów oraz udzielać wskazówek, jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody. Wbrew odmiennym twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, przy załatwianiu sprawy objętej zaskarżoną decyzją, organy przestrzegały wszystkich tych reguł procesowych, o czym świadczy treść pozostającej w aktach postępowania administracyjnego notatki z dnia [...] stycznia 2005 r.. Wynika z niej, że A.L.zgłosił się w dniu [...] stycznia 2005 r. w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w W. – Filia w P. ul. [...] i poinformował przyjmującego go urzędnika (p. M.), że w grudniu 2004 r. utracił pracę u pracodawcy niemieckiego z powodu jego upadłości, przy czym nie legitymował się żadnym dokumentem na potwierdzenie tej informacji (zaświadczenie, świadectwo pracy itp.), jak również nie przedłożył właściwych w takiej sprawie formularzy wystawionych przez instytucję niemiecką. Takie dokumenty umożliwiłyby wskazanie A. L. przez załatwiającego jego sprawę pracownika urzędu właściwej drogi w dalszym postępowaniu, tj. przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z zaliczeniem okresu pracy za granicą (druk E301), względnie prawa do transferowania zasiłku przyznanego w niemieckim urzędzie pracy (druk E303). Skarżący w dniu wizyty w p. filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. poinformował załatwiającego jego sprawę pracownika tego urzędu (p. M.), że nie składał w niemieckim urzędzie pracy wniosku o przyznanie prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych (druk E303). Został więc szczegółowo poinformowany o zasadach koordynacji zabezpieczenia społecznego, tj. o trybie postępowania urzędów polskich w przypadku transferu zasiłku (druk E303) lub przyznania prawa do zasiłku dla osób przemieszczających się we wspólnocie europejskiej (druk E301) oraz otrzymał kserokopie materiałów informacyjnych regulujących te kwestie pozostających w dyspozycji urzędu. Równocześnie zwrócono jego szczególną uwagę na konieczność zarejestrowania się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w P., w terminie 7 dni. Bezsporne jest w sprawie, że A. L. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. z siedzibą przy ul. [...]nr [...], dopiero w dniu [...] lutego 2005 r., a formularz E303, wydany w dniu [...] lutego 2005 r. przez Agentur Fur Arbeit w D., złożył do p. filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w dniu [...] marca 2005 r.. Nawet gdyby przyjąć, iż skarżący w dniu zgłoszenia się do p. filii Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. ([...] stycznia 2005) posiadał, jak twierdzi, dokumenty potwierdzające pracę w Niemczech i jej utratę, to nie zmienia to faktu, iż jego rejestracja w charakterze bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. nastąpiła w dniu[...]lutego 2005 r., a zatem po upływie terminu wskazanego przez stronę niemiecką, a wynikającego z art. 69 powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Mając tak ustalony stan faktyczny, Sąd uznał, za nietrafny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ postanowień art. 9 k.p.a. W tym zakresie wywody pełnomocnika skarżącego, że skoro skarżący kilkakrotnie kontaktował się z Wojewódzkim Urzędem Pracy, to należy wnioskować, że nie został należycie poinformowany w kwestiach dotyczących przedmiotowej sprawy, nie są uprawnione. Nie można bowiem z faktu rejestracji dokonanej z uchybieniem terminu wyprowadzać wniosku, że za ten stan rzeczy winę ponosi organ. Z kolei czynienie jakiegokolwiek zarzutu pracownikom Powiatowego Urzędu Pracy nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy, albowiem brak jest w nich takiego dowodu, który wskazywałby, iż w zakreślonym terminie – do dnia [...] stycznia 2005 r. skarżący stawił się w tym urzędzie celem dokonania rejestracji. Dla sądu miarodajnym dowodem potwierdzającym fakt stawienia się w PUP jest dowód z dokumentu, a takiego skarżący nie przedstawił. Sąd administracyjny nie ma możliwości procesowych na przeprowadzenie dowodu z zeznań na potwierdzenie tej okoliczności i dlatego też był zobowiązany wniosek skarżącego o przesłuchanie wnioskowanych świadków oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w wyroku.