III SA/Kr 147/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr. Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 24 listopada 2006 r. Nr: [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...], znak: [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu (wymienionej pod pozycją 15 wyrazu chorób zawodowych, jaki znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, Dz.U. nr 65, poz. 294). W uzasadnieniu podany został przebieg pracy zawodowej strony w okresie 1969 - 2000 oraz przebieg postępowania administracyjnego i sądowoadministrracyjnego. Odwołano się do orzeczenia [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] 2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia powyższej choroby (poz.15) oraz na analogiczne stanowisko w sprawie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] z dnia [...] 2003 r. w sprawie choroby słuchu (poz.15). W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] 2006 r., nr [...], stwierdzono, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję z dnia [...] 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pylicy płuc. Decyzja została utrzymana w mocy w II instancji. Obie zaś decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2006 r., II SA/Kr 1425/03. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] 2006 r., odwołano się do orzeczenia [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] 2006 r. o braku podstaw do rozpoznania uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu (wymienionej pod pozycją 15 wyrazu chorób zawodowych w rozporządzeniu z 1983 r.) oraz przytoczono pismo Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] z dnia [...] 2006 r. o braku podstaw do stwierdzenia niedosłuchu (poz.15). Rozpatrując odwołanie w tej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia 24 listopada 2006 r. (nr [...]), uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W lapidarnym uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji zawiera błędy merytoryczne polegające na rozbieżności między osnową i uzasadnieniem decyzji. Podczas gdy w osnowie mowa jest o uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu (wymienionej pod pozycją 15 wyrazu chorób zawodowych), to w uzasadnieniu jest mowa o pylicy płuc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Art.138 § 2 k.p.a. traktuje decyzje kasacyjne jako wyjątek od zasady nakazującej organowi odwoławczemu wydawanie decyzji reformacyjnych: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu spraw." Stanowi to realizację zasady ekonomii procesowej nakazującej możliwie szybkie załatwienie sprawy, bez zbędnej zwłoki (art.12 k.p.a.). Zaskarżona decyzja II instancji została wydana z naruszeniem tych obowiązków. Organ I instancji przedstawił swe stanowisko w sprawie, obszernie odwołał się do zgromadzonego materiału w sprawie. Wyłącznie w jednym akapicie uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji mowa jest o pylicy płuc. Waga pomyłki jest dodatkowo pomniejszona przez fakt, że poprawnie wskazano decyzję z dnia [...] 2003 r., a jedynie odwołano się do tej części decyzji, która traktowało o pylicy płuc, a całkowicie pominięto tę część tej samej decyzji z dnia [...] 2003 r., która załatwiała sprawę niedosłuchu. Kolejnym istotnym faktem, który należało uwzględnić, oceniając wagę pomyłki w decyzji I instancji z dnia [...] 2006 r. był fakt, że decyzja z dnia [...] 2003 r. została wydana przed uprawomocnieniem się wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 lipca 2005 r. Bez przeprowadzania jakichkolwiek dodatkowych czynności wyjaśniających należało w decyzji iii-skorygować tę pomyłkę maszynową, która nie mogła mieć żadnego wpływu merytorycznego na stanowisko zajęte w sprawie przez organ I instancji. Sąd nie mógł się wypowiedzieć na temat trafności wykładni prawa materialnego, zastosowanej w sprawie, gdyż uprzednio wypowiedzieć się musi w sprawie organ odwoławczy, stosownie do zasady 2-instancyjności postępowania jurysdykcyjnego. Wydając zaskarżoną decyzję PWIS naruszył zasadę 2-instancyjności, uniemożliwiając sądowi wyczerpującą kontrolę przebiegu postępowania i zastosowania prawa materialnego. W takiej bowiem sytuacji kontrola zostałaby zredukowana do postępowania w I instancji, z pominięcie etapu postępowania odwoławczego, a takie orzekanie przez sąd administracyjny jest niedopuszczalne. Dlatego uchylenie się przez organ odwoławczy od merytorycznego załatwienia sprawy i ograniczenie się w tej sytuacji wyłącznie do skasowania decyzji I instancji stanowiło naruszenie art.138 § 2 w związku z art.12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536)