II SA/Ol 449/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie renty strukturalnej oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", wydaną na podstawie § 17 ust. 1 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 z późn. zm.), Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił A. I. przyznania renty strukturalnej. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podjął w dniu "[...]" decyzję o wstrzymaniu od dnia 1 sierpnia 2006 r. przyjmowania wniosków o przyznanie renty strukturalnej, gdyż do ARiMR wpłynęły wnioski o przyznanie tego świadczenia w liczbie powodującej przekroczenie sumy beneficjentów. Strona złożyła wniosek dnia 1 sierpnia 2006 r., co skutkowało odmową przyznania renty strukturalnej. W złożonym odwołaniu A. I. stwierdził, że spełnia określone w § 4 Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. kryteria do otrzymania renty strukturalnej, wobec czego powinien ją otrzymać. Jedynie decyzja o wypłacie renty powinna być wstrzymana do czasu przyznania środków na ten cel. Wskazał, że nie poinformowano go o treści § 22 wymienionego wyżej rozporządzenia. Ocenił, że pozbawienie go renty strukturalnej narusza obowiązujące prawo, w szczególności art. 32 Konstytucji. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Prezes ARiMR podjął w dniu 28 lipca 2006 r. decyzję o wstrzymaniu od dnia 1 sierpnia 2006 r. przyjmowania wniosków o przyznanie renty strukturalnej z uwagi na ich wpłynięcie w liczbie powodującej osiągnięcie zakładanego na 2008 r. wskaźnika wykonania planu określonego w ust. 11.4 Załącznika do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie planu rozwoju obszarów wiejskich. Stosowanie wprost przepisów tego rozporządzenia, a w szczególności § 20 ust. 4, wprowadziłoby zainteresowanych rolników w błąd, powodując wyzbycie się przez nich gospodarstw rolnych pomimo braku możliwości późniejszego przyznania im renty. Takie działanie naruszałoby zasadę określoną w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1994 r., sygn. akt V SA 1276/93, nie do pogodzenia z zasadą zaufania do państwa byłoby udzielenie obywatelowi informacji o treści mającej zapaść decyzji administracyjnej, od której zależy podjęcie przez niego określonej działalności powodującej zaangażowanie jego majątku, a następnie, gdy obywatel działalność taką podejmie, wydanie decyzji o innej treści. Wydanie na podstawie § 20 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia postanowienia o spełnieniu przez wnioskodawcę warunków do udzielenia renty strukturalnej należałoby potraktować właśnie jako informację o mającej zapaść decyzji o określonym brzmieniu. Postępowanie takie naruszyłoby również usankcjonowaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zasadę ochrony zaufania. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że powyższe nie zwalniało pracowników Agencji od przyjęcia wniosku odwołującego się i załatwienia wszczętej sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, stosownie do art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił ponadto, że A. I. nie został poinformowany o treści § 22 powołanego rozporządzenia, gdyż przepis ten nie dotyczy sytuacji wnioskodawcy. Limit środków, o których mowa w § 3 pkt 1, został bowiem całkowicie wyczerpany w ramach realizacji Planu rozwoju obszarów wiejskich w latach 2004 – 2006. W złożonej skardze A. I. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu złożenia wniosku (1 sierpnia 2006 r.) § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich korzystniej regulował jego prawo do otrzymania renty strukturalnej. Przepis ten uległ zmianie w dniu 11 sierpnia 2006 r., tj. po dacie złożenia wniosku o rentę strukturalną. Zdaniem skarżącego odmowa przyznania renty nie mogła nastąpić na podstawie przepisów, które weszły w życie później i niekorzystnie regulowały jego uprawnienia, tym bardziej, że aktem tym było rozporządzenie a nie ustawa. Wskazał, że w celu spełnienia warunków do nabycia renty musiał przedsięwziąć określone działania i takie decyzje organów administracji nie pogłębiają jego zaufania do organów państwa. Zmiana rozporządzenia i decyzja Prezesa Agencji o zaprzestaniu z dniem 1 sierpnia 2006 r. przyjmowania wniosków narusza zakaz retroakcji. Takie działanie narusza Konstytucję, zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej i zasady demokratycznego państwa prawa. Skarżący wskazał ponadto na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że z uwagi na treść § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa była zobowiązana do kontrolowania ilości składanych wniosków o przyznanie renty strukturalnej, aby nie przekroczyć limitu środków przeznaczonych w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich na ten cel. Zasady monitoringu zostały określone w załączniku do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich (M.P. Nr 56, poz. 958). Monitoring był prowadzony w oparciu o wskaźniki fizyczne i finansowe, zatem oba te kryteria decydują o zasadach dysponowania środkami w ramach Planu. W wyniku monitoringu ustalono, że wnioski o przyznanie rent strukturalnych złożone do dnia 31 lipca 2006 r. wyczerpują przyznany limit, wobec czego wnioski złożone po tej dacie nie mogły być rozpatrzone pozytywnie. Dyrektor ARiMR stwierdził również, że skoro w dacie wydawania decyzji organu pierwszej instancji obowiązywał przepis § 3 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia w brzmieniu określonym po nowelizacji, to mógł on stanowić podstawę do wydania decyzji w sprawie z wniosku skarżącego. Organ podkreślił ponadto, że ilość złożonych wniosków o przyznanie rent strukturalnych ma bezpośredni wpływ na zachowanie limitu środków przeznaczonych na ten cel w Planie. Powyższe skutkowało obowiązkiem monitoringu w celu zapewnienia prawidłowego wykonania Planu i zapewnienia środków na wypłatę rent beneficjentom, którzy złożyli wnioski do określonego dnia. Skoro limit środków na wypłatę rent strukturalnych wyczerpał się, to wydano decyzję odmawiającą przyznania renty strukturalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 powołanej ustawy. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. W skardze nie podniesiono żadnych argumentów wskazujących na naruszenie prawa materialnego bądź procedury administracyjnej. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest legalność decyzji wydanej na podstawie § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 z późn. zm.), którą odmówiono wnioskodawcy przyznania renty strukturalnej. Powyższy przepis stanowi, że renty strukturalne są przyznawane do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich na uzyskiwanie rent strukturalnych lub do dnia, w którym suma beneficjentów osiągnie zakładany na 2008 r. wskaźnik wykonania tego planu określony w załączniku do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie planu rozwoju obszarów wiejskich (M. P. Nr 56, poz. 958) w części 11 "Wdrożenie Planu - monitoring i ocena Planu, kontrola i sankcje finansowe, promocja" w ust. 11.4 "Podstawowe wskaźniki monitorowania" w tabeli nr 65. Uzależnia więc on możliwość skutecznego ubiegania się o przyznanie renty strukturalnej m.in. od tego, czy suma wcześniej złożonych do Agencji wniosków o to świadczenie nie przekroczyła limitu założonego w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich. Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich, o którym mowa w powyższym przepisie, został ogłoszony na podstawie upoważnienia przewidzianego w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.). Podkreślenia wymaga fakt, że ustalenia zawarte w tym Planie zostały uprzednio zatwierdzone przez Komisję Europejską i w części dotyczącej rent strukturalnych są zgodne z przepisami art. 10 – 12 i załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) (Dz. U. UE L. nr 160, poz. 80) oraz art. 7-10 i pkt 9. IV w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) (Dz. U. UE L. Nr 74, poz. 1). W tym miejscu należy też wskazać, że od dnia 1 maja 2004 r. obowiązuje w Polsce prawo Unii Europejskiej na mocy postanowień Traktatu z dnia 16 kwietnia 2003 r. o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. W myśl art. 249 akapit drugi Traktatu rozporządzenie jest aktem wiążącym w całości i jest bezpośrednio stosowane w każdym państwie członkowskim. Oznacza to, że z dniem 1 maja 2004 r. akt ten stał się częścią polskiego systemu prawnego bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywiera skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek. Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej, M.P. Nr 20, poz. 359). Z części 9 "Opis działań Planu" ust. 9.3.9. "Indykatywny budżet Działania 1" z tabeli nr 33 wynika, że na wypłatę rent strukturalnych w latach 2004 – 2006 przeznaczono ogółem 640,5 mln euro, w tym w 2006 r. – 278,5 mln euro. Kwotę tę w 80% stanowią środki z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR). Zastrzeżono ponadto, że roczna wysokość pomocy będzie uwzględniać limity zawarte w załączniku 2 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (ust. 9.3.4 "Forma i wysokość pomocy w ramach działania"). Przewidziano również w części 9.3.8 Planu - "Wdrożenie", że wnioski będą rozpatrywane według kolejności ich złożenia. Powyższe powoduje, że w celu prawidłowego zarządzania przebiegiem realizacji Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich niezbędne jest monitorowanie jego wdrażania. Obowiązek ten wynika ponadto z przepisów wspólnotowych (art. 61 rozporządzenia Komisji (WE) NR 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. UE L. Nr 1653, poz. 30), art. 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 i art. art. 34 - 37 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. U. UE L. Nr 161, poz. 1 z późn. zm.). Wskazany wyżej art. 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1257/1999 stanowi wprost, że Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają skuteczne monitorowanie wykonywania programów rozwoju wsi. Takie monitorowanie przeprowadzane jest poprzez wspólnie uzgodnione procedury. Monitorowanie przeprowadzane jest przez odniesienie do szczególnych wskaźników rzeczowych i finansowych wcześniej uzgodnionych i ustalonych. Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji roczne sprawozdania okresowe. W Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich założono, że w 2006 r. zostanie przyznanych 12.000 rent strukturalnych, natomiast całkowita liczba beneficjentów objętych tym wsparciem w latach 2004 – 2008 wyniesie 54 200 (część 11. "Wdrożenie Planu- monitoring i ocena planu, kontrola i sankcje finansowe, promocja" ust. 11.4 "Podstawowe wskaźniki monitorowania" tabela nr 65). Z powyższego wynika, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jako Agencja Płatnicza, była uprawniona i jednocześnie zobowiązana do bieżącego monitorowania wykonania założeń Planu. Podkreślenia wymaga, że wysokość pomocy strukturalnej na lata 2004 – 2006 na działania objęte Planem, w tym renty strukturalne, została ściśle określona i uzgodniona z Komisją Europejską. Skoro więc w wyniku monitoringu ustalono, że złożone do dnia 31 lipca 2006 r. wnioski wyczerpują limit środków przewidziany w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004 – 2006 na renty strukturalne (komunikat Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 lipca 2006 r.), to Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa był uprawniony do wstrzymania od dnia 1 sierpnia 2006 r. przyjmowania wniosków o przyznanie renty strukturalnej. Wprawdzie w ust. 9.3.8 "Wdrożenie" w tabeli nr 32 "Założenia wdrożeniowe do Działania 1" przewidziano roczny termin składania wniosków o przystąpienie do programu rent strukturalnych, jednakże zapis ten nie rodzi uprawnień osób składających wnioski po dniu osiągnięcia założonego w Planie limitu beneficjentów. W tej sytuacji Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie naruszył obowiązującego prawa wydając decyzję Nr "[...]" z dnia "[...]" o odmowie przyznania A. I. renty strukturalnej. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż podstawą tej decyzji nie mogły być przepisy rozporządzenia, które weszły w życie po dacie złożenia wniosku przez skarżącego, należy wyjaśnić, że na mocy art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z dnia 31 grudnia 2003 r.(Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) Rada Ministrów została upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia, po przyjęciu planu przez Komisję Europejską, szczegółowych warunków i trybu udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzennego zasięgu wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Treść przedmiotowej delegacji ustawowej legitymowała Radę Ministrów do dalszego ograniczenia ustalonych w rozporządzeniu z dnia 30 kwietnia 2006 r. warunków przyjmowania wniosków o przyznanie renty strukturalnej poprzez odniesienie się do przyjętego w Planie limitu beneficjentów. Zmieniając przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 135, poz. 951) § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. Rada Ministrów nie przekroczyła udzielonego jej ustawowego upoważnienia. Tym samym przepis § 3 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 sierpnia 2006 r. nie narusza art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483) i mógł stanowić podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Należy dodatkowo wskazać, że art. 37 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 przewiduje możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie dalszych lub bardziej restrykcyjnych warunków przyznawania wsparcia Wspólnoty na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, o ile warunki te będą zgodne z celami i wymaganiami ustanowionymi w tym rozporządzeniu. Nie można też pominąć, że na mocy art. 158 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w celu wspierania harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty, rozwija ona i prowadzi działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej i społecznej. W szczególności Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów lub wysp najmniej uprzywilejowanych, w tym obszarów wiejskich. Natomiast zgodnie z art. 159 akapit pierwszy Traktatu Państwa Członkowskie prowadzą swoje polityki gospodarcze i koordynują je w taki sposób, aby osiągnąć także cele określone w artykule 158. Wspólnota wspiera także osiąganie tych celów przez działania, które podejmuje za pośrednictwem funduszy strukturalnych (Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - Sekcja Orientacji, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego), Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz innych istniejących instrumentów finansowych. Jednolite ramy prawne wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków EFOGR wprowadziło rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999. W szczególności, w jego tytule II wymieniono kwalifikowane środki wsparcia (w tym wcześniejsze emerytury - art. art. 10 – 12), ich cele oraz kryteria kwalifikacyjne. Mają one zastosowanie do wspierania rozwoju obszarów wiejskich w całej Wspólnocie. Pomoc współfinansowana z unijnych funduszy strukturalnych w postaci rent strukturalnych ma zatem na celu wspieranie rozwoju i dostosowanie strukturalne obszarów wiejskich w ramach Wspólnoty. Świadczenie to ma zatem inny cel niż emerytura przyznawana na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia społecznego rolników bądź przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym. Nie musi więc być przyznana w każdym przypadku, jeżeli wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria do jej otrzymania. Wobec powyższego, uwzględniając, że Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich jest zgodny z przepisami krajowymi i wspólnotowymi, przewidziano w nim na wypłatę rent strukturalnych ściśle określoną kwotę, istniały podstawy do monitorowania jego wdrażania, a jednocześnie przewidziano obowiązek rozpatrywania wniosków według kolejności ich składania, to Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa mógł wstrzymać przyjmowanie wniosków o przyznanie tego świadczenia. Powyższe nie narusza określonej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. O naruszeniu tej zasady można by mówić, jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyby w stanie faktycznym sprawy wydano postanowienie o spełnieniu przez skarżącego warunków do uprawniających do przyznania renty strukturalnej, skoro wiadomym było że - z uwagi na wyczerpanie limitu środków na realizację tej formy pomocy strukturalnej - nie zostanie ona przyznana. Fakt naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 35 § 3 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji Nr 0266-206-01 z dnia 6 grudnia 2006 r. po upływie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku, nie wpływa na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji i nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.