II SA/Op 144/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz - spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi B. C. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Opola wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 maja 2005r., sygn. akt II SAB/Wr 22/03 w przedmiocie ochrony przed hałasem 1) wymierza Prezydentowi Miasta Opola grzywnę w wysokości 4.200 (cztery tysiące dwieście) złotych, 2) zasądza od Prezydenta Miasta Opola na rzecz B. C. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. C., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego J. J., wskazując na hałas i wibracje występujące w zajmowanym przez nią mieszkaniu przy ul. [...] w O., wniosła do Prezydenta Miasta Opola wnioski z dnia 18 września 2001 r. o wydanie orzeczenia w trybie art. 76 ustawy o ochronie środowiska, w których domagała się nakazania "A" spółce z o.o. w O. podjęcia działań zmierzających do eliminacji hałasu i wibracji w środowisku pracy dźwigu osobowego w budynku nr a przy ul. [...] w O., w tym stosowania odpowiednich środków technicznych oraz dokonania oceny stanu wpływu na środowisko, jak również dokonania oceny warunków akustycznych w mieszkaniu skarżącej i wydania decyzji w przedmiocie określenia warunków dopuszczenia do użytkowania przebiegającej w bezpośredniej odległości od budynku drogi publicznej oraz decyzji w przedmiocie określenia warunków dopuszczenia do użytkowania zainstalowanego w budynku dźwigu osobowego. Z uwagi na brak żądanej reakcji ze strony organu w formie decyzji, skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Opola do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, a następnie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. W wyniku zmian organizacyjnych skarga B. C. została przekazana według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 5 maja 2005r., sygn. akt II SAB/Wr 22/03 zobowiązał Prezydenta Miasta Opola do wydania aktu załatwiającego sprawę B. C. z wniosku z dnia 18 września 2001 r., w terminie 30 dni od dnia prawomocności wyroku. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, gdyż pomimo podejmowania przez Prezydenta Miasta Opola szeregu czynności w związku z wnioskiem B. C. z dnia 18 września 2001 r., organ ten uchylił się od wydania decyzji administracyjnej we wskazywanym przez skarżącą trybie art. 76 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.), który to przepis, jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, w dacie złożenia wniosku stanowił podstawę do nakazania w drodze decyzji przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta użytkownikowi maszyny lub innego urządzenia technicznego wykonania w określonym czasie odpowiednich czynności zmierzających do ograniczenia ich uciążliwości dla środowiska, a w przypadku niezastosowania się użytkownika do tych ustaleń – do wydania decyzji nakazującej unieruchomienie maszyny lub innego urządzenia technicznego, powodujących uciążliwość dla środowiska. Opisany wyrok uprawomocnił się w dniu 23 czerwca 2005 r. i w dniu 15 lipca 2005r. ze stwierdzeniem prawomocności został doręczony wraz z aktami sprawy Prezydentowi Miasta Opola za pisemnym pokwitowaniem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 121 t. I a. sąd.). Wcześniej, jeszcze nieprawomocny wyrok, został doręczony wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi Prezydenta Miasta Opola w dniu 20 maja 2005 r. (k. 115 a. sąd.). Skarżąca – B. C., nadal zastępowana przez pełnomocnika r. pr. J. J. – zwróciła się do Prezydenta Miasta Opola o wykonanie powyższego wyroku pismem z dnia 23 sierpnia 2005 r., w którym, powołując się na przepis art. 154 § 1, 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, wezwała o wydanie w ciągu 7 dni decyzji określonej wyrokiem Sądu z dnia 5 maja 2005 r., zaznaczając, że termin wykonania upłynął w dniu 23 lipca 2005 r. Pismem z dnia 1 września 2005 r. Prezydent Miasta Opola poprosił skarżącą o przedłużenie terminu wyznaczonego na załatwienie żądań do dnia 20 września 2005r. z uwagi na urlop wypoczynkowy radcy prawnego prowadzącego sprawę i brak dostępu do dokumentów, w tym wyroku z dnia 5 maja 2005 r., informując, że radca wraca z urlopu 15 września 2005 r. W dniu 27 września 2005 r. B. C. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 5 maja 2005 r., w której domagała się wymierzenia Prezydentowi Miasta Opola grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, zasądzenie kosztów postępowania oraz orzeczenie w przedmiocie rozstrzygnięcia jej wniosku w zakresie, w jakim Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta Opola do wydania decyzji. Uzasadniając skargę skarżąca stwierdziła, że pomimo wyroku nakazującego określone działanie nadal trwa bezczynność organu i pomimo wezwania organ nie wykonał wyroku, natomiast utrzymujący się poziom hałasu i interes prawny skarżącej przemawiają za wydaniem przez Sąd orzeczenia w tym przedmiocie. Skarga ta została przesłana Prezydentowi Miasta Opola za pismem z dnia 29 września 2005 r., nadanym pocztą w dniu 30 września 2005 r. i doręczona w dniu 3 października 2005 r., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Organ, w piśmie opatrzonym datą 28 października 2005 r., udzielił odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie oraz stwierdzając, iż w wykonaniu wyroku z dnia 5 maja 2005 r. wszczęte zostało w dniu 3 października 2005 r. postępowanie administracyjne w sprawie hałasu powstającego w związku z eksploatacją drogi krajowej nr 94 na odcinku ul. [...] (estakada), o czym powiadomiono skarżącą, a w celu dokonania pomiarów hałasu powstającego w związku z eksploatacją drogi krajowej nr 94 na odcinku ul. [...] podjęto działania zmierzające do zawarcia umowy na wykonanie pomiarów hałasu i umowę taką zawarto w dniu 28 października 2005 r. Skarżąca, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, stwierdziła w piśmie z dnia 22 grudnia 2005 r., że nadal podtrzymuje skargę, argumentując, iż wszczęcie postępowania przez Prezydenta Miasta Opola nastąpiło już po wniesieniu skargi, a ponadto stwierdzając, że wszczęcie postępowania w sprawie hałasu ulicznego nie stanowi realizacji wyroku Sądu z dnia 5 maja 2005 r. Na skutek wniosku skarżącej z dnia 10 listopada 2005 r. o wykładnię wyroku z dnia 5 maja 2005 r. postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. odmówiono wykładni wyroku, natomiast wobec uchylenia tego postanowienia postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 313/06, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2006 r. rozstrzygnięto wątpliwości co do treści wyroku z dnia 5 maja 2005 r. w ten sposób, że użyte w sentencji wyroku określenie "z wniosku z dnia 18 września 2001 r." oznacza wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie określenia warunków dopuszczenia do użytkowania zainstalowanego w budynku przy ul. [...] nr a dźwigu osobowego. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II OZ 1508/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione przez skarżącą zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone z uwagi na wniesioną przez pełnomocnika skarżącej w dniu 24 sierpnia 2006r. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 5 maja 2005 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, natomiast o podjęciu zawieszonego postępowania rozstrzygnięto postanowieniem z dnia 19 marca 2007 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 12 czerwca 2007r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i stwierdził, że stronie nie jest wiadome aby od 7 sierpnia 2006 r. organ podjął jakiekolwiek czynności w sprawie windy w budynku skarżącej. Ponadto oświadczył, że gdyby wymierzenie organowi grzywny nie powodowało oczekiwanego rezultatu, orzeczenie Sądu winno określać warunki, o jakich mowa w art. 154 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną skargi, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, wniesionej przez B. C., jest art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1). Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności co do jej stanu faktycznego i prawnego (§ 2). Powyższy przepis stanowi zatem podstawę do wniesienia szczególnego rodzaju skargi, zawierającej żądanie wyłącznie wymierzenia przez sąd grzywny w związku z niewykonaniem przez organ wyroku tego sądu. Powołać w tym miejscu należy ugruntowany w literaturze słuszny pogląd, że uregulowanie zawarte w art. 154 § 2 ma charakter fakultatywny. Natomiast z uwagi na uprawnienia orzecznicze sądu administracyjnego, mające charakter kasatoryjny, a nie merytoryczny, orzeczenie oparte o powyższy przepis może zostać wydane tylko w sytuacji, gdy w sprawie ze skargi z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (tj. aktów innych niż decyzje i postanowienia albo czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa) nie został wykonany wyrok sądu administracyjnego wydany w trybie art. 146 § 2 P.p.s.a. uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa albo wyrok wydany na podstawie art. 149 P.p.s.a. uwzględniający skargę na bezczynność organu w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W pozostałych sprawach, z uwagi na przyjęty model orzekania sądów administracyjnych, nie jest możliwe orzekanie przez sąd o istnieniu albo nieistnieniu uprawnień lub obowiązków, gdyż uczynić to może jedynie organ administracji publicznej w wydanej przez siebie decyzji albo postanowieniu /por. T. Woś [w:] T.Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 317-318/. W doktrynie podkreśla się ponadto dyscyplinujący charakter uprawnień sądu administracyjnego wynikający z art. 154 § 1 P.p.s.a., jak również charakter represyjny, zważywszy, że zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do treści przepisu art. 154 § 4 P.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania, zatem można uznać, iż grzywna ma charakter kary za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych /por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., Wyd. LexisNexis, s. 479 oraz J. Drachal [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zagadnienia wybrane)", Warszawa 2003, s. 95-96/. W praworządnym państwie nie jest dopuszczalna sytuacja, by organ administracji publicznej, będąc związany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, lekceważył nałożone nań obowiązki. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r. zobowiązał Prezydenta Miasta Opola do wydania aktu załatwiającego wniosek B. C. z dnia 18 września 2001 r., wyznaczając na wykonanie tego wyroku 30-dniowy termin liczony od daty jego prawomocności. W wyroku tym Sąd uznał istnienie po stronie Prezydenta Miasta Opola obowiązku podjęcia działania zmierzającego do załatwienia wniosku złożonego przez skarżącą, wyraźnie określając ten obowiązek i wyznaczając termin jego wykonania. W uzasadnieniu omawianego wyroku Sąd zaznaczył, iż żądanie skarżącej z dnia 18 września 2001 r. dotyczące wydania decyzji w trybie art. 76 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska zostało skierowane do właściwego rzeczowo i miejscowo organu, jakim jest Prezydent Miasta Opola. Organ nie kwestionował powyższego wyroku, natomiast w wyniku wniosku skarżącej doszło do rozstrzygnięcia przez Sąd wątpliwości co do jego treści w zakresie określenia nałożonego na organ obowiązku. Dokonując wykładni wyroku z dnia 5 maja 2005 r. Sąd w postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2006 r. sprecyzował, że chodzi o wydanie aktu załatwiającego wniosek skarżącej o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania zainstalowanego w budynku przy ul. [...] dźwigu osobowego. Zatem, o bezczynności tego organu po wyroku zobowiązującym do wydania aktu załatwiającego sprawę skarżącej z wniosku z dnia 18 września 2001 r. można mówić w sytuacji, gdy Prezydent Miasta Opola nie wydał aktu w zakreślonym przez Sąd terminie, chyba że ocena prawna wyrażona w wyroku Sądu z dnia 5 maja 2005 r. utraciłaby moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą bowiem w sprawie, tożsamość sprawy zależy zaś od podstawy prawnej i faktycznej, które są podstawą skonkretyzowania uprawnień i obowiązków stron. Jeżeli więc zmieni się stan prawny lub istotne okoliczności faktyczne, to ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie wiążą. Z tego względu, aby ustalić, czy Prezydent Miasta Opola był bezczynny po wyroku zobowiązującym do wydania aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej o wydanie w trybie art. 76 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania dźwigu osobowego, należy rozważyć, czy zmienił się stan prawny lub istotne okoliczności faktyczne, powodując utratę mocy wiążącej wyroku z dnia 5 maja 2005 r. W związku z powyższym odnotować na wstępie przyjdzie, że ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska utraciła moc z dniem 1 października 2001 r., na mocy art. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), która w przepisie art. 3 ust 1 wskazywała, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 18 września 2001 r. miał zatem nadal zastosowanie wskazywany przez Sąd w wyroku z dnia 5 maja 2005 r. przepis art. 76 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, a to z powodu braku odmiennych uregulowań w tym zakresie zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W takim stanie prawnym wydany został wyrok z dnia 5 maja 2005r. i od tej daty stan prawny nie uległ zmianie; nie zmieniły się również istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeto organ był związany powyższym prawomocnym wyrokiem. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, jest niewątpliwe, iż w terminie zakreślonym przez Sąd w sentencji wyroku z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/03, nie doszło do wykonania tego wyroku. Wyrok powyższy uprawomocnił się w dniu 23 czerwca 2005 r. i w zakreślonym przez Sąd w tym wyroku terminie, tj. do dnia 23 lipca 2005 r. Prezydent Miasta Opola nie wydał aktu załatwiającego wniosek skarżącej o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania zainstalowanego w budynku przy ul. [...] dźwigu osobowego. Odnotować należy, że w znacznie późniejszym terminie, tj. w dniu 3 października 2005 r. wydane zostało postanowienie o wszczęciu postępowania "w sprawie hałasu powstającego w związku z eksploatacją drogi krajowej nr 94 na odcinku ul. [...] (estakada)", jednak ta kwestia nie była przedmiotem wyroku z dnia 5 maja 2005 r. Podkreślić przy tym trzeba, że sygnalizowana przez organ w piśmie z dnia 1 września 2005 r. nieobecność pełnomocnika i wynikający stąd brak dostępu do akt nie mogą stanowić jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla niewykonania prawomocnego wyroku Sądu przez organ posiadający zespół radców prawnych - wyspecjalizowaną komórkę zajmującą się obsługą prawną. W oparciu o przedłożone Sądowi akta sprawy oraz oświadczenie pełnomocnika skarżącej złożone na rozprawie, stwierdzić również należy, iż nawet pomimo dokonania przez Sąd postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2006 r. wykładni wyroku z dnia 5 maja 2005 r., Prezydent Miasta Opola nie wydał aktu w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania dźwigu osobowego zainstalowanego w budynku przy ul. [...] nr a. W przedłożonych aktach sprawy brak jest dowodu, by przez Prezydenta Miasta Opola zostały podjęte czynności zmierzające do wydania aktu w przedmiotowej sprawie, nie została również o tym powiadomiona skarżąca ani jej pełnomocnik. Zauważyć należy, że wprawdzie w związku ze składanymi przez skarżącą środkami zaskarżenia akta administracyjne od dnia 16 listopada 2005 r. pozostawały w dyspozycji Sądu i przesyłane były również do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w okresie od 13 listopada 2006 r. do 19 marca 2007 r. postępowanie w niniejszej sprawie było zawieszone, to z lektury akt nie wynika, by nawet po tej dacie organ zwracał się o udostępnienie akt administracyjnych celem wykonania wyroku z dnia 5 maja 2005 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Prezydent Miasta Opola pozostaje nadal bezczynny po wydaniu wyroku z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt II SAB/Wr 22/03, zobowiązującego do wydania aktu określonego w sentencji tego wyroku, tj. załatwiającego sprawę B. C. z wniosku z dnia 18 września 2001 r. Z tego względu, w ocenie Sądu, skarga skarżącej o ukaranie Prezydenta Miasta Opola grzywną jest, w myśl art. 154 § 1 P.p.s.a., zasadna. Uwzględniając skargę Sąd uznał, że został spełniony formalny warunek wniesienia skargi, mianowicie uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do załatwienia sprawy, gdyż skarżąca wzywała na piśmie Prezydenta Miasta Opola do wykonania wyroku z dnia 5 maja 2005 r. Sąd przyjął przy tym, że wniesienie skargi o ukaranie grzywną w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. nie jest ograniczone terminem liczonym od doręczenia właściwemu organowi wezwania do załatwienia sprawy albo od doręczenia odpowiedzi tego organu na to wezwanie. W art. 154 P.p.s.a. kwestia terminu nie jest uregulowana, brak zaś podstaw, aby odpowiednio stosować w tym zakresie przepisy art. 52 § 3 i art. 53 § 2 tej ustawy skoro przepisy te dotyczą skarg na akty i czynności organów, zaś skarga o ukaranie organu grzywną jest wnoszona wówczas, gdy organ pozostaje bezczynny. Zauważyć w tym miejscu należy, iż skarga o wymierzenie grzywny powinna zostać wniesiona zgodnie z ogólnymi regułami wynikającymi z art. 54 § 1 P.p.s.a., a zatem za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Sądu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, co skutkowało przesłaniem przez Sąd skargi organowi w dniu 30 września 2005r. Okoliczność ta wymaga podkreślenia zważywszy na treść art. 154 § 3 P.p.s.a., w myśl którego wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Wynika stąd, że jeżeli organ wykona wyrok lub załatwi sprawę przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, to nie pozostaje on w bezczynności. W rozpatrywanej sprawie powyższy przepis nie może mieć zastosowania, gdyż nie ulega wątpliwości, że w dacie wniesienia skargi nie został wydany przez Prezydenta Miasta Opola akt załatwiający wniosek skarżącej o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania zainstalowanego w budynku przy ul. [...] dźwigu osobowego. Za akt taki nie można bowiem uznać podjętego w dniu 3 października 2005 r. postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie hałasu powstającego w związku z eksploatacją drogi krajowej nr 94, co w konsekwencji oznacza bezczynność organu w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 5 maja 2005 r. Odnośnie wysokości wymierzonej grzywny podać należy, iż w przepisie art. 154 § 6 P.p.s.a. określającym, że maksymalną wysokość grzywny stanowi dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, nie wskazano o jakie konkretnie przepisy odrębne chodzi. Tymczasem Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił dwie kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2006 r., tj. jedną - w wysokości 2059,92 zł (Mon. Pol. z 2007 r. Nr 14, poz. 146) na podstawie art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz drugą - w wysokości 2477,23 zł (Mon. Pol. z 2007 Nr 12 poz. 125), a to na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Różnica w wysokości wynika z tego, że pierwsza kwota stanowi przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, co jednak nie przesądza o tym, którą z tych kwot ustawodawca miał na uwadze. W związku z tym, kierując się zasadą, iż nałożenie ciężaru musi być niewątpliwe, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie za podstawę wymierzenia grzywny należy przyjąć kwotę niższą, czyli 2059,92 zł. Zważywszy wspomniany na wstępie dyscyplinujący i represyjny charakter grzywny, wymierzając Prezydentowi Miasta Opola grzywnę w dolnej granicy przewidzianej przez ustawodawcę, Sąd miał na uwadze opisane wyżej okoliczności faktyczne oraz znany Sądowi z urzędu fakt, iż niewykonanie przez ten organ wyroku Sądu jest przypadkiem odosobnionym, o czym świadczy dotychczasowy brak skarg w tym przedmiocie. Z tych wszystkich względów, Sąd na mocy art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a. wymierzył Prezydentowi Miasta Opola grzywnę w wysokości 4100 zł. Wobec uwzględnienia skargi i złożonego przez skarżącą wniosku, na mocy art. 200 P.p.s.a. zasądzono od Prezydenta Miasta Opola na rzecz skarżącej koszty postępowania, na które składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, koszty zastępstwa procesowego oraz opłaty za pełnomocnictwo. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi i argumentów pełnomocnika skarżącej wskazać należy, iż z uwagi na fakt, iż skarga dotyczyła niewykonania wyroku Sądu wydanego w przedmiocie bezczynności organu w sprawie innej niż określona w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 154 § 2 P.p.s.a. W niewykonanym wyroku z dnia 5 maja 2005 r. doszło już do określenia przez Sąd obowiązku organu i – jak wskazano to wyżej – sąd administracyjny nie może zastępować organu w orzekaniu o uprawnieniach bądź obowiązkach strony postępowania administracyjnego.