II SA/Lu 275/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. przy udziale prokurator Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...] o powierzchni 1640 m² położonej w [...], zbytej przez L.S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniu odwołującego się, nie została wydana z przekroczeniem ustawowego terminu, bowiem uchybienie wymogowi określonemu w art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyklucza prawnej możliwości wymierzenia opłaty planistycznej. Ponadto, zgodnie z art. 37 ust. 3 cyt. ustawy, organy mają prawo ustalić opłatę w ciągu pięciu lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Kolegium podniosło, iż organ pierwszej instancji wykonał wskazania organu odwoławczego zawarte w jego decyzji z dnia [...] r. znak: [...] i dokonał oceny operatu szacunkowego datowanego na dzień 7 października 2005 r., który, zdaniem Kolegium, został sporządzony prawidłowo w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, iż nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, ponieważ w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki wymagane przepisami art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 4 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję złożył L.S., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja jest drugą decyzją Wójta Gminy w sprawie ustalenia opłaty planistycznej wobec przedmiotowej nieruchomości (pierwsza decyzja została wydana w dniu 4 listopada 2006 r.). Ponadto stwierdził, iż Wójt Gminy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadzili w stosunku do opracowanego operatu szacunkowego czynności polegających na aktualizacji wyceny nieruchomości oraz zaopiniowaniu oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także ocenie prawidłowości dokonanej wyceny. Ponadto, zdaniem skarżącego, biegły w operacie szacunkowym dokonał poświadczenia nieprawdy, gdyż wskazał w nim dwie różne daty przeprowadzenia oględzin (30 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r.). W odpowiedzi na skargę organ administracji drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Zgodnie z dyspozycją art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154, zaś po upływie tego okresu, operat szacunkowy może być wykorzystywany po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, co jednoznacznie wynika z § 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Powyższa klauzula powinna być podpisana tak jak operat, a zatem musi zawierać również podpis rzeczoznawcy, datę i pieczęć rzeczoznawcy (§ 57 ust. 1 rozporządzenia). Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, rzeczoznawca sporządzający operat nie potwierdził aktualności operatu w sposób wyżej opisany. Pismo rzeczoznawcy na kartach nr 38 – 40 akt administracyjnych nie jest klauzulą, o której mowa w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia. Ponadto brak było też podstaw do przyjęcia przez organ administracji aktualności operatu z uwagi na to, że upłynął okres 12 miesięcy od jego sporządzenia. Wynika to z tego, że w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...], zbytej przez L.S, została wydana w dniu 11 grudnia 2006 r. w oparciu o operat szacunkowy datowany na dzień 7 października 2005 r. Niniejszy operat nie mógł być zatem wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, gdyż w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął już okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, a jego aktualność nie została potwierdzona w formie stosownej klauzuli przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził. Ponadto w niniejszej sprawie nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych ani istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 cyt. ustawy, wyłączające zastosowanie art. 156 ust. 3 tejże ustawy. Dlatego też utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stanowi naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 136 i 138 § 1 k.p.a. Nie było bowiem podstaw do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w mocy bez wyjaśnienia, zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a., wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Z tych względów powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziły bowiem do wydania decyzji mimo nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Zaskarżona decyzja, wydana z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania podlega więc uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Ponadto nastąpiło także naruszenie dyspozycji art. 156 ust. 3 i 4 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 200 p.p.s.a.