IV SA/Wa 627/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (....) stycznia 2007 r. nr ( ) w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji -oddala skargę- Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia (...).01.2007 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we (...) z dnia (...).10.2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...).06.2006 r. przyznającej G.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 w łącznej wysokości (...) zł od powierzchni zgłoszonej we wniosku, wynoszącej (...) ha. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w swym rozstrzygnięciu zaznaczył, że przeprowadzona kontrola krzyżowa złożonych przez producentów rolnych wniosków wykazała, iż co do części zadeklarowanych przez wnioskodawcę działek wniosek złożył również inny producent rolny – K.O. , który był faktycznym użytkownikiem spornych gruntów, jakkolwiek nie posiadał do nich tytułu prawnego. Mając to na względzie organ pierwszej instancji uznał, iż bezpodstawnie przyznano płatności bezpośrednie z tego tytułu G.B. . Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR uznał za konieczne wszczęcie postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) z dnia (...).06.2006 r., przyznającej G.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005. Miał bowiem na względzie fakt, że płatności bezpośrednie stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej unii Europejskiej i mogą być przyznawane jedynie producentom spełniającym tak wymogi określone przez prawo krajowe, jak i unijne. Wszelkie zatem odstępstwa zarówno na korzyść, jak i niekorzyść producenta rolnego stanowią rażące naruszenie prawa. We wniesionym odwołaniu pełnomocnik G.B. zauważył, iż nieważność winna być orzeczona co do części kwestionowanej decyzji, tj. działek użytkowanych przez K.O. o nr (...) i (...) obręb (...) oraz (...) i (...) obręb (...), stanowiących ok. (...) pow. objętej płatnościami przysługującymi skarżącemu. Nadmienił, że zarówno działki te, jak i o nr (...), (...) i (...) obręb (...) jego mocodawca zakupił w formie aktu notarialnego od Parafii Rzymskokatolickich i najpóźniej z dniem (...).02.2005 r. stał się ich posiadaczem. Natomiast K.O. wiedział o tym nabyciu już w marcu 2005 r., a więc przed zasiewami. Wcześniej zawarł on umowę użyczenia (...) działek z (...). Odnośnie pozostałych działek umowy takiej z nim nie zawierano, a więc władał nimi bez tytułu prawnego. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy termin "posiadanie" użyty w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., nr 6, poz. 40 ze zm.) dotyczył osób legitymujących się posiadaniem legalnym, a więc dysponujących tytułem prawnym do posiadanej nieruchomości. Nadto pełnomocnik G.B. zarzucił brak właściwego uzasadnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa wskazanej przez organ. Podniósł także, iż sporne działki stanowią niecałe (...) obszaru zadeklarowanego przez jego mocodawcę, odnośnie którego decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...).06.2006 r. przyznano mu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005. Organ odwoławczy utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Stwierdził, że posiadanie prawa własności działek, któremu nie towarzyszy ich użytkowanie nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o przyznanie przedmiotowych płatności. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznym, a nie prawnym. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że wnioskodawca nie użytkował rolniczo należących do niego działek o nr (...), (...) i (...) obręb (...), (...) i (...) obręb (...) oraz (...) i (...) obręb (...). Stwierdzenie natomiast różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną wiąże się z obowiązkiem nałożenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR sankcji przewidzianych w przepisach unijnych. Wysokość nałożonej sankcji związana jest zaś z procentowym przekroczeniem stwierdzonej powierzchni gospodarstwa w stosunku do powierzchni deklarowanej. Na poparcie swego stanowiska przywołał art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1, ze zm.). Mając wskazane przepisy wspólnotowe na względzie podkreślił, iż nie można stwierdzić nieważności decyzji jedynie w części dotyczącej spornych działek, bowiem procent zawyżenia powierzchni deklarowanej przez wnioskodawcę w stosunku do powierzchni zatwierdzonej wpływa na wysokość przyznanej pomocy wdanym roku. Rażącego naruszenia prawa przez decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...)z dnia (...).06.2006 r. przyznającej G.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 upatrywał zaś w rażącym naruszeniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru poprzez niespełnienie wymogu posiadania przez skarżącego wszystkich zadeklarowanych działek rolnych. Zawarty w tym przepisie termin posiadania winien być bowiem odczytywany przez pryzmat celowościowy z uwzględnieniem przepisów szczególnych dotyczących przyznania płatności bezpośrednich. Celem ustawy o płatnościach bezpośrednich jest finansowe wsparcie producentów rolnych czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne. Nadmienił także, iż w zaistniałej sytuacji Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) zobowiązany będzie do wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o przyznaniu płatności w oparciu o stwierdzony stan faktyczny oraz przepisy prawa krajowego i unijnego. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącego ponownie podkreślił, iż umowa użyczenia zawarta przez K.O. z Kurią dotyczyła tylko (...) działek spośród (...) objętych konfliktem kontroli krzyżowej, nadto był to dokument prawnie bezskuteczny. Podobnie jak w odwołaniu zakwestionował dopuszczalność uznania posiadania gruntów bez tytułu prawnego, zaznaczając, iż ochronie może podlegać jedynie posiadanie legalne. Posiadanie K.O. uznał jedynie za dzierżenie w myśl art. 338 Kc. Był on więc zastępcą posiadacza w sferze władania rzeczą. Odwołując się do rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. wskazał na jego art. 68, wyłączający zastosowanie art. 51 tego rozporządzenia wskazany przez organ, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Zarzucił zatem organom obu instancji bezpodstawne stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...).06.2006 r. w całości, podczas, gdy nieważność ta winna dotyczyć kwoty przyznanej za sporne działki. Pełnomocnik skarżącego stwierdził także, iż w jego przekonaniu nie było podstaw do zastosowania owych sankcji wobec jego mocodawcy. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swą dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, iż pojęcie "posiadania" zawarte w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru należy interpretować "celowościowo". Regulacje tej ustawy zmierzają bowiem do finansowego wspierania producentów rolnych, a więc osób faktycznie uprawiających grunty rolne, a nie posiadających jedynie tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów. Konsekwencją przyjętej filozofii przyznawania dopłat jest fakt, iż właściciel nie może otrzymać takich płatności za działki, których w danym roku objętym przyznawaną płatnością nie posiadał, nie prowadził na nich upraw, a więc nie przyczynił się do utrzymania ich w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Okoliczność podnoszona przez pełnomocnika skarżącego, iż płatności te nie należały się K.O. mogłaby być przedmiotem oceny Sądu w sytuacji, gdyby sprawa niniejsza dotyczyła prawidłowości złożonego przez niego wniosku o dopłaty. Tak jednak nie jest. Należy więc zbadać legalność rozstrzygnięcia podjętego w trybie nadzwyczajnym odnośnie dopłat przyznanych na skutek złożonego wniosku G.B. . Rozważenia wymaga zatem, czy decyzja z dnia (...).06.2006 r. istotnie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości. Z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ słusznie uznał, iż powyższe przesłanki zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż wnioski o dopłaty na te same działki o nr (...) i (...) obręb (...) oraz (...) i (...) obręb (...), oraz o nr (...),(...) i (...) obręb (...) złożyli zarówno skarżący –(...).05.2005 r., jak i K.O. – (...).05.2005 r. Należy podkreślić, iż Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) fakt ten był znany, bowiem już w dniu 15.12.2005 r. wystosował do K.O. wezwanie do złożenia wyjaśnień w tej sprawie, przeprowadzając kontrolę krzyżową. Wezwany - w piśmie z dnia 28.12.2006 r. - wskazując m. in. przedmiotowe działki wyjaśnił, iż był ich użytkownikiem, a na poparcie swego stwierdzenia przedłożył potwierdzenie sołtysa. Z pisma tego wynikało także, iż najpierw K.O. rekultywował te nieruchomości, a następnie w porozumieniu z Kurią uprawiał je i zbierał plony. W tym stanie rzeczy, mając na względzie, iż okoliczności te znane były Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) przed wydaniem decyzji z dnia (...).06.2006 r., przyznającej G.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 w łącznej wysokości (...) zł od powierzchni zgłoszonej we wniosku, wynoszącej (...) ha, stwierdzić należy, iż decyzja ta podjęta została z rażącym naruszeniem prawa i jako taka nie mogła nadal znajdować się w obrocie prawnym. Organ winien był bowiem przeprowadzić przed jej podjęciem stosowne postępowanie wyjaśniające i decyzję przyznającą płatności wydać z uwzględnieniem zaistniałych okoliczności, w postaci posiadania części zadeklarowanych działek przez innego rolnika. Pominięcie przez Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) wyników owej kontroli krzyżowej stanowiło rażące naruszenie prawa. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznająca płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za rok 2005, wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40, ze zm.), której tytuł został zmieniony ustawą z dnia 25 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. Nr 92, poz. 638). Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy, płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, zwanej "producentem rolnym", utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska pod warunkiem, że jest ona posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Mając te regulacje na względzie zważywszy, iż w badanym okresie przedmiotowe działki posiadał inny rolnik i to bez porozumienia ze skarżącym nie można przyjąć, iż użytkował je w imieniu skarżącego. Zatem odnośnie tych działek skarżący nie tylko nie mógł się wykazać ich posiadaniem, ale także i nie przyczynił się do utrzymywania ich w dobrej kulturze rolnej, co stanowiło warunek przyznania za nie płatności. Przechodząc do kwestii sankcji, które znajdowały w niniejszej sytuacji zastosowanie wskazać należy artykuł 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1, ze zm.). Tenże artykuł 51 ust. 1 rozporządzenia 796/2004 przewiduje następujące zmniejszenia płatności i wykluczenia od płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej : 1. Jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Natomiast ustęp 2 tego artykułu stanowi, że jeśli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Jak z uregulowań tych wynika wysokość zastosowanej sankcji uzależniona jest od wielkości różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do dopłat, a zatwierdzoną w tym celu. Istniały zatem podstawy do przyznania dopłat ale dla obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taki zabieg rachunkowy nie pozwalał na stwierdzenie nieważności jedynie w części decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z dnia (...).06.2006 r. przyznającej G.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005 w łącznej wysokości (...) zł od powierzchni zgłoszonej we wniosku, wynoszącej (...) ha. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż jego mocodawcę objęło wyłączenie co do zastosowania sankcji, wynikające z art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Przepis ten przewiduje wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń. Obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie do co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. G.B. dwukrotnie dokonywał korekty swego wniosku o dopłaty za rok 2005, a raz wniosek ten zmieniał. Nic więc nie stało na przeszkodzie, by choćby w załączniku do wniosku zaznaczył, iż nie posiada przedmiotowych działek i powiadomienia tego dokonał jeszcze przed wszczęciem kontroli krzyżowej. W owym czasie miał już świadomość tego, iż należącymi do niego przedmiotowymi działkami włada kto inny. O okoliczności tej nie wspomniał jednak ani we wniosku o dopłaty, ani w korektach, ani wreszcie w zmianie wniosku. Nie można zatem przyjąć, iż nie był winny powstałej nieprawidłowości zwłaszcza, iż miał świadomość, że to nie przez niego i nie na jego zlecenie przedmiotowe działki utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej. Złożony przez niego wniosek nie był także wnioskiem poprawnym. Mając wskazane okoliczności na względzie brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w razie zachowania dotychczasowej właściwości organów w tej sprawie, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa mając na względzie regulację artykuł 51 rozporządzenia 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.) zobowiązany będzie do wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o przyznaniu skarżącemu płatności za rok 2005, w oparciu o stwierdzony stan faktyczny sprawy oraz przy uwzględnieniu przepisów zarówno prawa krajowego jak i wspólnotowego. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.