I SA/Wa 146/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie : WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] ustalającej opłatę adiacencką w wysokości 17761,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 wywołanego zatwierdzeniem projektu podziału ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] i zobowiązującej H. K. do wniesienia opłaty w wysokości 16261,50 zł oraz A. i A. małż. C. do wniesienia opłaty w wysokości 1500,00 zł utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Rada Gminy W. uchwałą z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] określiła stawkę opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego geodezyjnym podziałem nieruchomości w wysokości 50% wzrostu wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność H. K. oraz H. i A. małż. C. oznaczonej jako działki nr [...] i [...] położone w W., dzielnicy [...] przy drodze dojazdowej do ul. [...] na działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty adjacenckiej z tytułu wzrostu wartości powyższej nieruchomości. W toku postępowania został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego – D. S. operat szacunkowy, z którego wynika, że wartość nieruchomości według stanu sprzed podziału wynosiła 1053849 zł, a według stanu na dzień, kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna wynosi 1089372 zł, zatem wzrost jej wartości wyniósł 35523 zł. Prezydent W. działając w oparciu o art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] ustalił opłatę adjacencką w wysokości 17761,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i obciążył nią odpowiednio H. K. w wysokości 16261,50 zł oraz A. i A. małż. C. w wysokości 1500,00 zł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. K., podnosząc, że uchwała nr [...] rady Gminy W. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału nie była publikowana w trybie przepisów o publikowaniu aktów prawa miejscowego i zdaniem wnoszącej skargę nie obowiązuje, zatem zaskarżona decyzja Prezydenta w. jest nieważna z mocy prawa, oraz to, że w dniu 15 września 2005 r. złożyła wyjaśnienia podnosząc nowe zarzuty w sprawie, w tym dwukrotnego naliczenia opłaty adiacenckiej za działki [...] i [...], do czego organ się nie odniósł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. o ustaleniu opłaty adjacenckiej i potwierdziło zasadność obciążenia H. K. tą opłatą. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ stwierdził, że nie znajduje potwierdzenia zarzut odwołania dotyczący dwukrotnego naliczenia opłaty adjacenckiej w stosunku do działek oznaczonych nr ew. [...] i [...], bowiem z materiału dokumentacyjnego wynika bezspornie, że wydzielenie działek nr ew. od [...] – do [...] doszło na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie podziału nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] i [...] powstałe na skutek wcześniej dokonanego podziału działki nr ew. [...] zatwierdzonego decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. Zarówno w wyniku podziału nieruchomości z dnia [...] marca 2003 r., jak i kolejnego z dnia [...] grudnia 2003 r. stanowiącego przedmiot sporu (zarzutów) wzrosła wartość nieruchomości, co zgodnie z treścią art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje uprawnienie do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej przez uprawniony organ opłaty adiacenckiej. Tym samym zdaniem organu nie doszło do bezzasadnego dwukrotnego naliczenia opłaty adiacenckiej. Za niesłuszny uznał organ także zarzut podniesiony przez H. K., że uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału nie stanowi obowiązującego prawa i nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie może stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie została w sposób właściwy opublikowana. Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. – o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.). która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. nie pozbawiła mocy obowiązującej aktów prawa miejscowego wydanych przed dniem jej wejścia w życie. Powyższa uchwała Rady Gminy W. została podjęta [...] marca 2000 r., nie było zatem obowiązku jej publikacji w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym. Tym samym zdaniem organu uchwała ta jako wydana zgodnie z obowiązującym prawem w dacie jej wydania stanowi prawidłową podstawę prawną decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ustalającej opłatę adjacencką. Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. K. domagając się jej uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2006 r. i umorzenia postępowania w sprawie podnosząc, że decyzja wydana została pomimo przekroczenia określonego w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami trzyletniego terminu dopuszczalności ustalenia opłaty adiacenckiej. Zdaniem skarżącej bezspornym jest, że decyzja Prezydenta W. nr [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości na działki ewidencyjne nr [...]-[...] stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2003 r. zatem 3 letni okres upłynął [...] grudnia 2006 r., natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z daty [...] listopada 2006 r. została jej doręczona w dniu 14 grudnia 2006 r., zatem po upływie 3 lat. Zdaniem skarżącej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2006 r., a nie jak sugeruje organ [...] listopada 2006 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podnosząc że decyzja ostateczna została wydana w dniu [...] listopada 2006 r., podtrzymało więc takie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest ustalenie opłaty adiacenckiej w oparciu o art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z treścią tego art., jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz, albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej tej opłaty ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 50% wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Zatem zagadnieniem podstawowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest kwestia ustalenia terminu w jakim dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie opłaty adjacenckiej. Zdaniem Sądu wykładania powyższego przepisu musi prowadzić do wniosku, że chodzi w nim o termin wydania decyzji w pierwszej instancji. Przepis ten nie wymaga natomiast, aby w okresie 3 lat została wydana decyzja ostateczna. Ustawodawca zakreślając 3 letni termin do wydania decyzji ustalającej opłatę, a zatem ograniczając w czasie prawo organu do ustalenia i pobrania opłaty od właściciela czy użytkownika wieczystego nieruchomości, uczynił to mając na uwadze interes właściciela – aby po zbyt długim okresie czasu od decyzji podziałowej nie pozostawał w niepewności co do ewentualnych opłat, do zapłaty których mógłby być zobowiązany w przyszłości. Jeśli uprawnień tych organ nie wykorzysta w określonych terminach, nastąpią skutki określone w ustawie. Decyzja ustalająca opłatę adiacencką nie musi stać się ostateczna w ciągu 3 lat, lecz musi zostać wydana w tym terminie. Gdyby przyjąć, że decyzja ta musi stać się ostateczna w terminie 3 lat, to mogłoby to spowodować naruszenie prawa właściciela określonej nieruchomości do skutecznego odwołania się od niekorzystnej dla niego decyzji ustalającej opłatę adiacencką poprzez zamknięcie możliwości wniesienia odwołania. Co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości żadnej ze stron postępowania, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2003 r., a decyzja Prezydenta W. nr [...] ustalająca opłatę adiacencką została wydana w dniu [...] października 2006 r. Należy zatem uznać, że decyzja ustalająca opłatę adiacencką została wydana przed upływem terminu wskazanego w ustawie. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że data wydania decyzji przez organ odwoławczy i data kiedy decyzja ta stała się ostateczna (co stanowi główny zarzut skargi) nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poza. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.