II FZ 602/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.D. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 1452/06 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B.D. i J.Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 sierpnia 2006 r. nr [ ] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie II FZ 602/07 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 1452/06, odrzucił skargę kasacyjną B.D. od wyroku tego Sądu z dnia 18 czerwca 2007 roku w którym oddalono skargę B.D. i J.Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 sierpnia 2006 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Sąd w motywach postanowienia z dnia 11 października 2007 roku wskazał, że w dniu 21 czerwca 2007 roku (data nadania) pełnomocnik J.Ż., działając w jego imieniu, złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 czerwca 2007 roku. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi J.Ż. w dniu 3 września 2007 roku. Natomiast skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 czerwca 2007 roku złożyli w dniu 28 września 2007 roku B.D. i J.Ż. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu argumentował w dalszej kolejności, iż skoro, co wynika z akt sprawy, B.D. nie wystąpiła do Sądu z wnioskiem o sporządzenie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 czerwca 2007 roku, to stosownie do art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako u.p.p.s.a., nie mogła skutecznie wystąpić ze skargą kasacyjną od tego orzeczenia. Stosownie bowiem do art. 177 § 1 u.p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu tego rozstrzygnięcia sądu wraz z uzasadnieniem. Sąd w konsekwencji uznał zatem, że warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, co w przypadku B.D. nie miało miejsca. Sąd uznał zatem skargę kasacyjną wniesioną przez B.D. za niedopuszczalną oraz na podstawie art. 178 u.p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu tego środka zaskarżenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu, B.D. zaskarżyła to orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 178 i art. 51 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W ocenie autora zażalenia w rozpoznawanej sprawie nie istnieją przesłanki do uznania, że skarga kasacyjna B.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2007 roku jest niedopuszczalna. Sąd tym samym, w opinii autora zażalenia, niewłaściwie zastosował art. 178 u.p.p.s.a. Podniesiono w szczególności, iż z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 czerwca 2007 roku wystąpił pełnomocnik obojga małżonków. We wniosku wskazał co prawda, że występuje w imieniu J.Ż, jednak w ocenie autora zażalenia, wniosek dotyczył także B.D., na podstawie art. 51 u.p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż B.D. i J.Ż. występowali po stronie skarżącej jako współuczestnicy procesowi. W dalszej kolejności uzasadnienia zażalenia podniesiono także, że w dotychczasowym postępowaniu sądowym B.D. oraz J.Ż. traktowani byli jako jeden podmiot występujący po stronie skarżącej, od którego został pobrany jeden wpis od skargi, a nie dwie oddzielne opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać na treść art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Podmiot zatem, który nie wystąpi o uzasadnienie orzeczenia, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym postanowieniu, miała zatem miejsce sytuacja, w której B.D. wniosła bezskutecznie skargę kasacyjną, gdyż nie poprzedziła tej czynności stosownym wnioskiem o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia tego orzeczenia. Skarga kasacyjna B.D. była zatem niedopuszczalna. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepis art.178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz słusznie orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej B.D. Przechodząc natomiast do drugiego wskazanego w zażaleniu zarzutu naruszenia przez Sąd art. 51 u.p.p.s.a. należy ocenić, że również i on nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do tego przepisu, kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, między innymi wtedy, gdy ich skargi dotyczą tej samej decyzji. Dotyczy to także sytuacji, w której zaskarżona decyzja określa wysokość zobowiązania podatkowego więcej niż jednej osobie, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W takim wypadku każda z tych osób ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, a uprawnienie to może realizować oddzielnie lub w jednym piśmie wraz z podmiotem, którego również dotyczy zaskarżony akt. Taka sytuacja, w której więcej niż jeden podmiot skarży to samo rozstrzygnięcie, rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między tymi podmiotami powstaje współuczestnictwo procesowe. Nie oznacza to jednak, że dokonanie czynności w postępowaniu sądowym przez jednego ze współuczestników jest skuteczne wobec pozostałych podmiotów występujących po tej samej stronie postępowania. Analiza akt rozpoznawanej sprawy prowadzi natomiast do przekonania, iż z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2007 roku wystąpił jedynie J.Ż. Wniosku takiego nie złożyła B.D. Z tej przyczyny, co zostało zaznaczone powyżej, skarga kasacyjna B.D. nie została wniesiona skutecznie i podlegała odrzuceniu. Uiszczenie natomiast przez skarżących jednego wpisu od skargi, na co zwraca uwagę autor zażalenia w końcowej części uzasadnienia, wynikało wprost z treści art. 214 § 2 u.p.p.s.a., który został także prawidłowo zastosowany w niniejszym postępowaniu. Normy w nim zawarte dotyczą jedynie kosztów postępowania i nie wpływają na skuteczność czynności w postępowaniu sądowym dokonywanych przez jednego współuczestnika tego postępowaniu w stosunku do pozostałych, co błędnie podnoszono w zażaleniu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zawarty natomiast w zażaleniu wniosek o zwrot kosztów postępowania nie mógł znaleźć, bez względu na wynik niniejszej sprawy, uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł orzec o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.