II SA/Wa 615/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesorzy WSA Przemysław Szustakiewicz, Sławomir Antoniuk, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budowę domu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. wydaną na podstawie art. 97 ust. 5, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. o pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), którą odmówił Z. P. przyznania pomocy finansowej na budowę domu. W uzasadnieniu podał, że funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w B. – w służbie stałej od [...] września 1985 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu w miejscowości pobliskiej od miejsca pełnienia służby (miejscowości B.). Wobec tego, że funkcjonariusz ten mieszka wraz z rodziną w lokalu mieszkalnym w B. przy ul. [...], zajmowanym na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] kwietnia 2004 r. z K. Sp. z o.o. w B., organ na podstawie art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, odmówił temu policjantowi przyznania pomocy finansowej, o której przyznanie wnosił. Organ podniósł ponadto, że zajmowany przez tego policjanta lokal zapewnia mu powierzchnię mieszkaniową, jaka przysługuje jemu z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wbrew bowiem ustaleniom organu, skarżący nie jest posiadaczem lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy. Mieszkania, które obecnie zajmuje, nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej, ale wynajmuje na podstawie umowy najmu zawartej z K. w B. Jest najemcą tego lokalu, a nie jego właścicielem. Czynsz za najem lokalu jest bardzo wysoki i nie ma możliwości wykupienia mieszkania na własność. To skłoniło go, wraz z rodziną, do podjęcia starań w zakresie budowy domu jednorodzinnego. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę Z. P. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że organ podejmujący zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej na budowę domu, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu w jakim miało to wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, funkcjonariuszowi Policji, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie m. in. domu mieszkalnego. W ocenie Sądu, organ błędnie przyjął, że skarżący posiada lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, w rozumieniu przepisu art. 95 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy o Policji. Bezspornym jest bowiem w sprawie, że Z. P. wraz z rodziną zajmuje tylko lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu zawartej z K. w B. Art. 90 ustawy o Policji określa, jakie lokale przeznacza się na lokale mieszkalne dla policjantów. Lokale mieszkalne K. w B., nie są lokalami mieszkalnymi przeznaczonymi dla policjantów, zgodnie z powołanym art. 90 ustawy o Policji. Dlatego też Sąd uznał, że niezaspokojone zostało prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Skoro więc nie przydzielono mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, w świetle postanowień art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, skarżącemu przysługuje pomoc na budowę domu mieszkalnego, o której przyznanie wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., wnioskiem z dnia [...] listopada 2006 r. Szczegółowe zasady przyznania oraz odmowy, cofania lub zwracania pomocy finansowej, określa wydane na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Policji, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468). Zgodnie z § 7 tego rozporządzenia, pomoc finansowa nie przysługuje tylko temu policjantowi, który taką pomoc już uzyskał w pełnej wysokości. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący Z. P., któremu nie przydzielono mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej, dotychczas z takiej pomocy finansowej nie korzystał. Z przytoczonych powodów należało stwierdzić uzasadnione podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.