II GZ 98/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 17/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 17/07, w sprawie z wniosku S. C., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2006 r., nr [...], wydanej w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podał żadnych okoliczności mogących świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, dążąc do ustalenia czy zachodzą przesłanki do wstrzymania zaskarżonego aktu, pismem z dnia 5 marca 2007 r. wezwał S. C. do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze. Skarżący, pomimo osobistego odebrania wezwania, nie podał żadnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wobec braku odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 marca 2007 r., stwierdził, że niemożliwe było ustalenie konkretnych i indywidualnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd wskazał na treść art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stosownie do którego postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może, na żądanie skarżącego lub z urzędu, zmienić bądź uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na powyższe postanowienie S. C. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sformułowanie użyte w wezwaniu z dnia 5 marca 2007 r. "wzywa Pana do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego" nie było dla niego zrozumiałe. Uważał on bowiem, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, okoliczności te zostały przez niego wystarczająco uzasadnione. Skarżący podkreślił również, iż nie będąc prawnikiem miał prawo nie zrozumieć żądania Sądu wskazanego w powyższym wezwaniu. Stwierdził, że dopiero w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 kwietnia 2007 r. Sąd jednoznacznie i precyzyjnie określił okoliczności, które powinno zawierać uzasadnienie skargi. W świetle powyższego S. C. stwierdził, że nieokreślenie okoliczności, które powinien był przedstawić, nie wynikało z jego winy. Skarżący wskazał ponadto, że wskutek zaskarżonej decyzji nastąpiła likwidacja jego firmy, która nie uzyskując dochodów ze sprzedaży alkoholu znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Jego zdaniem, pozbawienie go dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz postawienie firmy w stan likwidacji bezspornie świadczy, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. W obu sytuacjach mowa jest o wyjątkowym zagrożeniu, odpowiadającemu szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam, gdzie wzruszenie aktu lub czynności w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi bowiem wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie podał żadnych okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wspomina wprost o ciążącym na stronie obowiązku udowodnienia zaistnienia takich okoliczności, lecz nie można przyjąć, by cały ciężar ich zbadania spoczywał na sądzie rozpoznającym sprawę. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi uboczną kwestię w postępowaniu głównym, mającym na celu kontrolę prawidłowości wydania danego aktu. Nie można zatem czynić z tzw. ochrony tymczasowej przeszkody dla sprawnego rozstrzygnięcia sprawy głównej. O ile sąd obowiązany jest ocenić, czy rzeczywiście zachodzą wspomniane przyczyny wstrzymania (czy wskazane przez stronę okoliczności istotnie uzasadniają wstrzymanie), a w przypadku twierdzącej oceny – wstrzymać wykonanie decyzji, to samo zgromadzenie dowodów czy też wskazanie przyczyn leży w interesie samej strony i to ona jest zobligowana do dostarczenia niezbędnych materiałów sądowi rozpatrującemu daną sprawę. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący we wniosku nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał go do uzupełnienia tego wniosku poprzez podanie okoliczności uzasadniających zastosowanie przez Sąd ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, że pomimo wezwania Sądu, skarżący nie wypełnił nałożonego na niego obowiązku i w ogóle nie zareagował na to wezwanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji jest prawidłowe. Nie można było bowiem pozytywnie rozpoznać wniosku S. C. w sytuacji, gdy sam skarżący nie przedstawił jakichkolwiek przesłanek, przemawiających jego zdaniem za wstrzymaniem wykonania decyzji, a także nie podjął żadnej próby wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu skarżący wskazał wprawdzie, że jego firma wskutek nieuzyskiwania dochodów ze sprzedaży alkoholu znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to jednakże przesłanka wskazująca, jakoby miały równocześnie nastąpić trudne do odwrócenia skutki bądź znaczna szkoda. Przyjmuje się bowiem, że trudne do odwrócenia skutki muszą wiązać się ze zmianą stanu faktycznego, który nie może być przywrócony do poprzedniego stanu. Niezasadne jest zatem twierdzenie, że pozbawienie skarżącego dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej jest nieodwracalne. Na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, Sąd I instancji nie mógł stwierdzić, że strona dozna trwałego uszczerbku jej stanu posiadania. Z uwagi na niewykazanie przez skarżącego zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za nieuzasadnione i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.