II SA/Gd 404/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów postanawia odrzucić skargę. Skarżący J.P. pismem z 19 października 2006 r., skierowanym do Prokuratora Rejonowego, zażądał wydania z akt sprawy [...] uwierzytelnionych kopii dwóch kart (40 i 41), które opisał, jako wyciąg z Kartoteki Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych Centralnego Zarządu Zakładów Karnych w Warszawie z dnia 28 czerwca 2001 r., dotyczących W. R. Natomiast pismem z dnia 20 października 2006 r., zażądał wydania z tych akt uwierzytelnionej kopii notatki urzędowej z 5 czerwca 2001 r., znajdującej się na karcie 28. Prokurator Rejonowy zarządzeniem z dnia 26 października 2006 r., powołując się na art. 326 § 3 pkt 4, art. 156 § 5 i art. 99 k.p.k. odmówił wyrażenia zgody na wydanie skarżącemu wskazanych kart akt [...]. Z zarządzenia tego wynikało, że na karcie 40 znajdował się wydruk z bazy danych Kartoteki Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych, na karcie 41 wydruk z Centralnej Bazy Danych PESEL, zaś na karcie 28 notatka urzędowa z 5 czerwca 2007 r. (co później zostało sprostowane na 5 czerwca 2001 r.). Natomiast z jego uzasadnienia, że akta [...] dotyczyły postępowania przygotowawczego zakończonego prawomocnym postanowieniem z 27 sierpnia 2001 r. o umorzeniu postępowania, w którym skarżący J. P. był pokrzywdzonym. Wyjaśniając podstawę odmowy wydania kopii dokumentów z akt, Prokurator wskazał, że z art. 156 § 5 k.p.a. wynika, iż ustawodawca uzależnia wydanie kopii dokumentów z akt sprawy od zgody prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Następnie wyjaśnił, że w dokumentach, których kopii wydania skarżący zażądał, znajdują się informacje o charakterze prywatnym, które dotyczą innej osoby. W związku z tym uznał, że uprawnienie skarżącego (pokrzywdzonego) podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność. W zarządzeniu tym Prokurator pouczył skarżącego, że przysługuje mu prawo zaskarżenia zarządzenia poprzez wniesienie zażalenia do Prokuratury Okręgowej. Skarżący zażalenie takie wniósł i Prokurator Prokuratury Okręgowej postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. zażalenia nie uwzględnił, utrzymując zaskarżone zarządzenie w mocy, prostując je jedynie w zakresie daty notatki urzędowej. Z uzasadnienia postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej wynika, że skarżący w zażaleniu twierdził, iż art. 156 § 5 k.p.k. odnosi się jedynie to postępowań w toku, a nie do postępowań zakończonych prawomocnym postanowieniu o umorzeniu. Odnosząc się do tego zarzutu Prokurator wskazał, że przede wszystkim zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Za takie przepisy Prokurator uznał Kodeks postępowania karnego. Dalej stwierdził, że postępowanie jest wprawdzie umorzone, ale nadal znajdują zastosowanie przepisy art. 156 § 1 i 2 k.p.k. Z przepisu tego wynika zaś, że udostępnienie stronom akt sprawy jest obligatoryjne za wyjątkiem art. 156 § 5 k.p.k. Natomiast kwestię wydania z akt kopii reguluje, zdaniem Prokuratora, art. 156 § 2 k.p.k., zgodnie z którym za obligatoryjne uznaje się odpłatne wydawanie kserokopii dokumentów z akt sprawy oskarżonemu i jego obrońcy, natomiast wydawanie kserokopii z akt sprawy innym stronom postępowania, w tym także pokrzywdzonemu, zgodnie z treścią tego przepisu ma charakter fakultatywny i rozumiane jest jako uprawnienie organu procesowego z możliwością odmowy. W dniu 21 grudnia 2006 r. skarżący złożył w Prokuraturze Rejonowej skargę z tej samej daty skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej na zarządzenie Prokuratora Rejonowego z 26 października 2006 r., które skarżący uznał za decyzję administracyjną wydaną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z uznaniem zaskarżonego zarządzenia za decyzję administracyjną wydaną na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący zarzucał naruszenie szeregu przepisów tej ustawy. W szczególności twierdził, że z naruszeniem art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy nie oznaczono w zaskarżonym akcie podmiotów ze względu na których dobra odmówiono udostępnienia informacji publicznej oraz nie podano imion, nazwisk i funkcji wszystkich osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Teza skarżącego o zastosowaniu w sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie przepisów Kodeksu postępowania karnego zasadza się na stwierdzeniu, iż art. 156 § 5 k.p.k. dotyczy postępowania przygotowawczego w toku, zaś postępowanie, z akt którego skarżący domagał się wydania kopii dokumentów, zostało prawomocnie zakończone. Na poparcie swych wywodów skarżący powołał się na orzeczenie NSA w sprawie II SA/Gd 3572/02. W skardze tej skarżący podniósł również zarzuty wobec postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 12 grudnia 2006 r., które skarżący otrzymał, jak przyznał w skardze, w dniu 19 grudnia 2006 r. W dniu 2 stycznia 2007 r. Prokurator Rejonowy pismem z dnia 29 grudnia 2006 r. poinformował skarżącego, że jego skarga z dnia 21 grudnia 2006 r. na podstawie § 324 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury została pozostawiona bez biegu, gdyż stanowi ona kolejne pismo w kwestii rozstrzygniętej prawomocnym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. Natomiast skarżący pismem z dnia 2 stycznia 2007 r., złożonym w Prokuraturze Rejonowej w tym samym dniu, sprostował i uzupełnił swoją skargę w ten sposób, że jako organy, których czynność skarży, dodał obok Prokuratury Rejonowej, Prokuraturę Okręgową, zaś przedmiotem zaskarżenia obok zarządzenia z dnia 26 października 2006 r., uczynił także postanowienie z dnia 12 grudnia 2006 r. W dniu 5 stycznia 2007 r. skarżący złożył bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku skargę z tego samego dnia na zarządzenie z dnia 26 października 2006 r. i postanowienie z dnia 12 grudnia 2006 r. W skardze tej jako organy, których czynności skarży, skarżący wskazał obok siebie Prokuraturę Rejonową i Prokuraturę Okręgową, przy czym zarządzenie z dnia 26 października 2006 r. nazwał decyzją i tak jak w skardze z dnia 21 grudnia 2006 r. zarzucał naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności art. 16 ust. 2 pkt 2 poprzez brak oznaczenia w zaskarżonym akcie podmiotów ze względu na których dobra odmówiono udostępnienia informacji publicznej oraz nie podanie imion, nazwisk i funkcji wszystkich osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W piśmie przewodnim, z którym złożył tą skargę, wyjaśnił, iż skargę składa bezpośrednio w Sądzie administracyjnym, gdyż 2 stycznia 2007 r. otrzymał pismo Prokuratora Rejonowego z dnia 29 grudnia 2006 r., w którym poinformowano go, że jego skarga z dnia 21 grudnia 2006 r. na podstawie § 324 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury została pozostawiona bez biegu, gdyż stanowi ona kolejne pismo w kwestii rozstrzygniętej prawomocnym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. Skarga skarżącego, przesłana do Sądu administracyjnego przy piśmie z dnia 5 stycznia 2007 r., w dniu 10 stycznia 2007 r. została przez Sąd administracyjny przekazana Prokuratorowi Okręgowemu. Skarżący o tym fakcie został poinformowany i jednocześnie pouczony, że w razie niezastosowania się organu administracji publicznej do obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego skarżący może wnosić o wymierzenie mu grzywny. W dniu 15 lutego 2007 r. skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku wniosek, w którym domagał się "przeprowadzenia czynności sprawdzających w celu ustalenia czy Prokuratura Okręgowa przekazała" jego skargę z 5 stycznia 2007 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego i o wymierzenie Prokuraturze Okręgowej grzywny w przypadku stwierdzenia w wyniku tych czynności, że organ nie zastosował się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wcześniej, bo w dniu 13 stycznia 2007 r. skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku wniosek o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Rejonowemu z powodu nieprzekazania skargi wraz aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Prokurator Rejonowy, po doręczeniu mu wniosku o ukaranie grzywną, w dniu 19 lutego 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) przekazał do Sądu administracyjnego skargę skarżącego z dnia 21 grudnia 2006 r., najpierw w kopii, później, w dniu 3 kwietnia 2007 r., w oryginale. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 179/07. Prokurator nie przekazał jednakże pisma z dnia 2 stycznia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy stwierdził, że odmowa udostępnienia informacji publicznej podyktowana była określonymi w art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej względami ochrony danych osobowych i prawa do prywatności. W związku z tym stwierdził, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i wniósł o jej odrzucenie. W dniu 12 marca 2007 r. skarżący złożył pismo z tej samej daty, w którym odniósł się do odpowiedzi na skargę. Do pisma tego dołączył "Sprostowanie i uzupełnienie skargi" z dnia 2 stycznia 2007 r. W związku ze złożeniem pisma z dnia 2 stycznia 2007 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia jakie działanie i jakiego organu administracji publicznej jest przedmiotem skargi. Odpowiadając na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 26 kwietnia 2007 r. wyjaśnił, że wobec wątpliwości, które miał co do tego, czy zaskarżyć rozstrzygnięcie Prokuratora Rejonowego, czy rozstrzygnięcie Prokuratora Okręgowego zasięgnął informacji w Wydziale Informacji Sądowej i powołując się na uzyskaną informację co do trybu wnoszenia skarg do sądu administracyjnego oświadczył, że przedmiotem skargi jest postanowienie Prokuratury Okręgowej z dnia 12 grudnia 2006 r. Jednakże na wypadek, gdyby ta informacja była błędna i okazałoby się, że winien zaskarżyć akt organu pierwszej instancji, prosił o pouczenie go w trybie art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się natomiast do pouczenia zawartego w wezwaniu do wyjaśnienia treści skargi, które wskazywało na to, że skarga na działanie Prokuratora Okręgowego nie została wniesiona za jego pośrednictwem, wyjaśnił, że otrzymał z Prokuratury Okręgowej pismo z 9 lutego 2007 r., w którym oznajmiono mu, iż jego skarga do sądu nie zostanie przekazana i w związku z tym w dniu 15 lutego 2007 r. złożył wniosek o ukaranie tego organu grzywną. W tych okolicznościach wniósł o połączenie postępowań ze skargi i wniosku o ukaranie grzywną, gdyż, jak wyjaśnił, są one "przedmiotowo i podmiotowo tożsame, a jedynie skargi dotarły do Sądu dwiema drogami". W dniu 26 maja 2007 r. wpłynęła do Sądu administracyjnego, przekazana przez Prokuratora Okręgowego, skarga skarżącego z 5 stycznia 2007 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, która została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 404/07. Prokurator Okręgowy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej odrzucenie albo oddalenie. Żądanie odrzucenia uzasadniał opierając się na treści art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozpoznając w tych okolicznościach sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przede wszystkim opierając się na wyjaśnieniu skarżącego zawartym w piśmie z dnia 26 kwietnia 2007 r. oraz wobec faktu, iż wpłynęła do Sądu skarga na postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r., a nadto uwzględniając, iż co do zasady skargi do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu służących w postępowaniu środków zaskarżenia, a więc na rozstrzygnięcie podjęte w drugiej instancji, Sąd przyjmuje, iż skarżący wniósł jedną skargę, w której zaskarżył postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r., zaś wcześniejsza rejestracja skargi skarżącego na zarządzenie Prokuratora Rejonowego z dnia 26 października 2006 r. była błędna. Wobec tego zapisy o rejestracji sprawy o sygnaturze II SA/Gd 179/07 zostały usunięte i obecnie jest rozpoznawana sprawa ze skargi skarżącego na postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r., które zostało poprzedzone w toku instancji zarządzeniem Prokuratora Rejonowego z dnia 26 października 2006 r., zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 404/07. Rozpoznając zatem tak określoną skargę Sąd uznał, iż jest ona niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach dostępu do informacji publicznej wynika z tego, że stosownie do art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy następuje decyzją, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny jest zatem właściwy w tych sprawach dlatego, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje skargi na decyzje administracyjne. Z tego też wynika, że sąd administracyjny jest jeszcze właściwy w sprawach skarg na bezczynność, która polega na tym, że mimo obowiązku organ administracji publicznej nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym przypadku właściwość sądu administracyjnego jest uzasadniona przepisem art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z takim spojrzeniem na właściwość sądów administracyjnych w sprawach dostępu do informacji publicznej należy wyjaśnić, czy w niniejszej sprawie wydano jedną z decyzji, która może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Otóż w ocenie Sądu takiej decyzji nie wydano. W szczególności nie jest nią będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia 12 grudnia 2006 r. i poprzedzające je zarządzenie Prokuratora Rejonowego z 26 października 2006 r. Z analizy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacja publiczna, której ta ustawa dotyczy, to również informacja o postępowaniach karnych. Świadczy o tym treść art. 5 ust. 3 tej ustawy, gdzie mówi się o zakazie ograniczania dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, m.in. w postępowaniu karnym. Przebieg postępowania karnego, którego częścią jest postępowanie przygotowawcze, jest utrwalany w aktach sprawy. Z tego wynika, że dostęp do informacji publicznej to także dostęp do akt postępowania przygotowawczego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W Kodeksie postępowania karnego dostęp do akt sprawy jest uregulowany m.in. w art. 156, przy czym jest tam uregulowany dostęp do akt sprawy sądowej, co w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, gdyż sprawa, z akt której skarżący domagał się wydania dokumentów, przed sąd nie trafiła (umorzono dochodzenie), oraz dostęp do akt postępowania przygotowawczego. Tej ostatniej kwestii dotyczy § 5 powołanego artykułu, w którym stanowi się, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kserokopie tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Nadto stanowi się tam, że za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Poza art. 156 § 5 k.p.k. udostępnieniu akt w postępowaniu przygotowawczym poświęcone są pośrednio lub bezpośrednio przepisy dotyczące formy rozstrzygnięcia w tym przedmiocie i możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. I tak z art. 93 § 3 k.p.k. wynika, że w postępowaniu przygotowawczym postanowienia i zarządzenia wydaje prokurator oraz inny uprawniony organ, a sąd - w wypadkach przewidzianych w ustawie, zaś z art. 159 k.p.k., że na odmowę udostępnienia akt w postępowaniu przygotowawczym przysługuje stronom zażalenie, które – stosownie do treści art. 465 § 2 k.p.k. w zw. z art. 466 § 1 k.p.a. – rozpoznaje prokurator nadrzędy. Przepisy te jednakże dotyczą udostępniania akt w toku postępowania przygotowawczego. Zatem w postępowaniu przygotowawczym, które nie jest w toku, na przykład z powodu umorzenia dochodzenia, stosuje się w zakresie udostępniania informacji publicznej przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wówczas podstawowe zasady postępowania to takie, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje decyzją administracyjną. Decyzję tą podejmuje przy tym organ władzy publicznej zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czyli prokurator. Istniejący stan prawny dopuszcza zatem sytuację, w której ten sam organ jest uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć poddanych różnemu reżimowi prawnemu, mianowicie zarządzeń i postanowień albo decyzji administracyjnych. Różnica tych dwóch reżimów prawnych polega na tym, że wydawanie zarządzeń i postanowień uregulowane jest w Kodeksie postępowania karnego, zaś wydawania decyzji uregulowane jest w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dodatkowo, jeżeli chodzi o decyzje wydawane w sprawie dostępu do informacji publicznej, szczególne przepisy dotyczące decyzji zamieszczone są także w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Różne są też konsekwencje zastosowania tych dwóch reżimów prawnych w zakresie możliwości kontroli rozstrzygnięć. Decyzje administracyjne co do zasady są poddane kontroli sądów administracyjnych, natomiast w odniesieniu do orzeczeń wydawanych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego taka kontrola jest niedopuszczalna. Z tego powodu w ocenie Sądu nie jest dopuszczalne uznanie zarządzenia i postanowienia wydanych przez prokuratora na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego (co ma miejsce w niniejszej sprawie) za decyzję administracyjną. Nie jest to dopuszczalne nawet wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż te orzeczenia prokuratora podjęto w postępowaniu przygotowawczym, które nie było w toku. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do kontroli rozstrzygnięć prokuratora podejmowanych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Sąd administracyjny jest właściwy do kontroli rozstrzygnięć podejmowanych przez prokuratora, gdy na mocy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest on uprawniony do podjęcia decyzji administracyjnej, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu pojawia się oczywiste pytanie o sposób ochrony przed naruszeniem prawa, polegającym na tym, że prokurator zamiast decyzji wydaje zarządzenie i później postanowienie. W takiej sytuacji zainteresowany winien jednoznacznie zażądać wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś w razie niewydania takiej decyzji, po wyczerpaniu służących mu środków zaskarżenia, wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Wówczas w sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny przesądzi o obowiązku wydania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie rozwiązanie ma tę zaletę, że unika się wówczas sytuacji, jaka występuje w niniejszej sprawie, mianowicie gdyby zaskarżone postanowienie i poprzedzające je zarządzenie uznać za decyzje administracyjne o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to nie spełniają one wymogu wskazanego w ostatnim zdaniu art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji, a więc oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, wskazane w art. 5 ust. 2, czyli prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Wymóg ten zaś jest bardzo istotny, gdyż od niego zależy ocena, czy decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji, a nie skargi do sądu administracyjnego. W warunkach rozpoznawanej sprawy wymóg ten ma przy tym realny wymiar, gdyż z okoliczności sprawy, w szczególności treści dokumentów, których odpisów skarżący żądał, i twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, iż taki mógłby być właśnie motyw odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę skarżącego odrzucił.