I SA/Wa 128/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz J. B. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 128/07 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...], orzekające o uznaniu zarzutów zawartych w piśmie z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej przez Wojewodę [...] celem wyegzekwowania obowiązku wydania nieruchomości Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad – Oddziałowi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K., zapisanej w KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z., położonej w Gminie M., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m. kw., określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], Wojewoda [...] zezwolił Dyrektorowi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Pismem z dnia 18 maja 2006 r. Wojewoda [...] wezwał J. B. do dobrowolnego przekazania nieruchomości. W dniu [...] czerwca 2006 r. Wojewoda [...] wystawił tytuł wykonawczy odnośnie wykonania przez J. B. nałożonego na niego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] Wojewoda [...] wezwał J. B. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w formie odebrania nieruchomości. W dniu 12 czerwca 2006 r. egzekutor przeprowadził czynności egzekucyjne na nieruchomości. Pismem z dnia 19 czerwca 2006 r. J. B. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc m.in.: błędne określenie w tytule wykonawczym podstawy prawnej wykonania przez niego obowiązku, niedoręczenie mu pisemnego upomnienia do dobrowolnego przekazania nieruchomości, doręczenie przez organ egzekucyjny kierowanej do niego korespondencji na adres adwokata A. N., który nie posiadał umocowania do reprezentowania autora zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, niezgodność pomiędzy tytułami wykonawczymi będącymi podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego z tytułami znajdującymi się w aktach sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. J. B. oraz E. B. wnieśli zażalenie na postanowienie Wojewody [...]. Rozpatrzywszy wniesione zażalenie, Minister Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. J. B. złożył skargę na postanowienie organu II instancji, zarzucając mu naruszenie: art.15§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz.1954 z późn.zm.), zwanej dalej "p.e.a.", poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego pomimo braku terminu do wykonania obowiązku oraz niedoręczenia stronie pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, art.40 k.p.a. w związku z art.15 p.e.a. poprzez uznanie za skuteczne doręczenia upomnienia stronie na adres adw. A. N., art.32 k.p.a. w związku z art.40 k.p.a. poprzez doręczenie upomnienia adw. A. N., art.27§1 pkt 6 p.e.a. poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Ministra Budownictwa na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art.3§2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż wymienione w skardze. Zgodnie z art.26 p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art.32 p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż tytuł wykonawczy wystawiony przez Wojewodę [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. nie został doręczony skarżącemu. W aktach znajduje się jedynie kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział K.. Jednocześnie tytuł wykonawczy nie mógł zostać doręczony skarżącemu przez egzekutora przy przystąpieniu do wykonywania czynności egzekucyjnych, albowiem skarżący nie był przy nich obecny. W postępowaniu egzekucyjnym naruszono zatem art.32 p.e.a., czego nie dostrzegły organy orzekające w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Uzasadnia to wyeliminowanie postanowień obu instancji z obrotu prawnego. Nie można natomiast podzielić zarzutu skargi, iż adwokat A. N. nie miał umocowania do reprezentowania skarżącego przy czynności, jaką podjął organ egzekucyjny na podstawie art.15 ustawy (upomnienie), z uwagi na to, iż – jak twierdzi skarżący – czynność ta nie jest czynnością z zakresu postępowania egzekucyjnego (pełnomocnictwo obejmowało natomiast umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu). W ocenie Sądu czynność upominawcza organu egzekucyjnego, uregulowana, co należy wyraźnie podkreślić, w przepisach p.e.a., jest elementem procedury egzekucyjnej, nawet jeżeli zgodnie z treścią przepisu jest to dopiero etap poprzedzający egzekucję administracyjną sensu stricto. W świetle powyższego uznać należy, iż do dnia zawiadomienia organu egzekucyjnego o cofnięciu udzielonego pełnomocnictwa adwokat N. reprezentował skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, w tym także przy czynności upominawczej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c, art.152 oraz art.200 p.p.s.a.