VI SA/Wa 678/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę VI SA/Wa 678/07 Uzasadnienie K. Z. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż skarżący K. Z. posiadał pozwolenie na broń myśliwską od 1972 r. Pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżący został zawiadomiony przez Komendę Wojewódzką Policji w S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską w związku z uzyskaną przez organ informacją o skazaniu K. Z. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie [...] za czyn z art. 18 § 2 w zw. art. 233 § 1 k.k. (podżeganie do złożenia fałszywych zeznań) oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] września 2003 r. w sprawie [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości). Organ zlecił wcześniej Komendantowi Komisariatu II Policji w K. przeprowadzenie wywiadu środowiskowego o skarżącym oraz przeprowadził kontrolę warunków przechowywania przez niego broni. K. Z. ustanowił pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, który przesłał organowi pozytywne opinie o jego mocodawcy wydane w dniu [...] listopada 2006 r. przez Zarząd Okręgowy w K. Polskiego Związku Łowieckiego oraz Prezesa Koła Łowieckiego w B., a nadto zaświadczenia lekarskie o stanie jego zdrowia. Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. organ zawiadomił pełnomocnika skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął K. Z. pozwolenie na broń myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na fakt skazania K. Z. prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne, stwierdził, iż nie daje on gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania bronią. Organ podkreślił przy tym, że popełniając przestępstwo związane ze stanem nietrzeźwości i narażając na uszczerbek życie bądź zdrowie osób trzecich, strona nie daje gwarancji, że będąc w podobnym stanie nie użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik K. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż fakt popełnienia przez K. Z. przestępstwa z art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. oraz art. 178a § 1 k.k. winien skutkować cofnięciem pozwolenia na broń, gdy tymczasem prawidłowa ocena postawy strony po pełnieniu przestępstwa, a w szczególności fakt, iż okres próby orzeczony karą łączną upływa w dniu [...] stycznia 2007 r. winien skutkować uznaniem, iż nie zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w stosunku do K. Z. nie zaszły obligatoryjne przesłanki nakazujące cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską, gdyż nie został on skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, natomiast przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. mieści się w innym katalogu czynów karalnych. Ponadto, w związku z faktem nie wskazania w wyroku łącznym rozpoczęcia okresu wykonywania kary należy przyjąć, iż okres ten rozpoczął się z chwilą uprawomocnienia się pierwszego wyroku. K. Z. rozpoczął więc wykonywanie kary w dniu [...] stycznia 2004 r., a tym samym trzyletni okres próby kończy się w dniu [...] stycznia 2007 r. Przez cały okres próby orzeczonej wyrokiem łącznym, skazany przestrzegał porządku prawnego, a jego zachowanie wskazywało na incydentalny charakter popełnionych przestępstw. Swoją postawą dał więc pełną gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania bronią. Nie zachodzi w związku z tym konieczność wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń m.in. ze względu na upływ czasu od chwili zdarzenia i postawę skarżącego. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że K. Z. w 2003 r. i 2004 r. został prawomocnie skazany za przestępstwa - odpowiednio - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 178a § 1 k.k.) oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 18 § 2 w zw. z art. 233 § 1 k.k.), a wydane orzeczenia zostały połączone wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] stycznia 2005 r. sygn. akt [...], w którym, m.in. orzeczono karę łączną [...] i [...] miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący [...] lata. Z faktu, że Sąd w wyroku łącznym nie wskazał, od jakiej daty rozpoczyna się okres próby - w ocenie organu odwoławczego - nie można wywodzić, że jest nią data [...] stycznia 2004 r. Zasadą jest bowiem, że orzeczenia, min. sądu karnego wywołują skutki prawne z chwilą ich uprawomocnienia się. Wyrok łączny jest prawomocny od dnia [...] stycznia 2005 r., a zatem trzyletni okres próby orzeczony w stosunku do K. Z. upłynie dopiero w dniu [...] stycznia 2008 r. Tym samym zatarcie skazania za popełnione przez stronę przestępstwa z mocy prawa nastąpi nie wcześniej, niż w lipcu 2008 r. W myśl bowiem art. 76 k.k., skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Nawet zatem gdyby przyjąć, iż w kwestii biegu terminu orzeczonego okresu próby rację ma pełnomocnik strony, a nie organ odwoławczy, to w myśl tego przepisu zatarcie skazania nastąpi dopiero w czerwcu 2007 r. W świetle prawa K. Z. jest więc nadal osobą skazaną za popełnienie przywołanych wyżej przestępstw. Jak natomiast wynika w wyroku Sądu Rejonowego w S., K. Z. w kwietniu 2003 r. kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym, będąc w stanie nietrzeźwości - odpowiednie badanie wykazało, iż miał we krwi aż 1,44 promila alkoholu, a więc przekroczył próg stanu nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 pkt 1 k.k. prawie trzykrotnie. Ponadto, chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej za ten czyn, nakłaniał inną osobę, aby zeznała niezgodnie z prawdą, iż to ona prowadziła feralnego dnia samochód, którym w rzeczywistości sam kierował w stanie nietrzeźwości. Nie można zatem okoliczności tych ocenić inaczej, jak tylko na niekorzyść strony. Przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. popełniane jest bowiem umyślnie, tj. osoba, która w stanie nietrzeźwości wsiada za kierownicę samochodu ma świadomość swego zachowania i godzi się z ewentualnymi jego następstwami. Następstwa te zaś mogą być tragiczne dla zdrowia lub życia nie tylko nietrzeźwego kierującego, ale również innych uczestników ruchu drogowego. Przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. spełnia więc, w ocenie organu odwoławczego, przesłankę obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a to nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Komendant Główny Policji podkreślił przy tym, że nie neguje zasług K. Z. w propagowaniu łowiectwa i ochrony przyrody oraz nie podważa pozytywnych opinii, jakie wydały o nim jego macierzyste koło łowieckie oraz Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego, zwrócił jednak uwagę, że opinie te nie obejmują faktu popełnienia przez stronę przestępstw za które została skazana prawomocnymi wyrokami. Organy Policji mają natomiast prawo i obowiązek wymagać wobec osób posiadających pozwolenie na broń nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem dla ładu prawnego. Nie ma przy tym znaczenia, że czynu zabronionego nie popełniono przy użyciu broni. Ustawodawca nie ustanowił też wymogu udowodnienia, że posiadacz pozwolenia faktycznie użyje broni w sposób w tym przepisie określony. Wystarczające jest domniemanie takiego zachowania, wywodzone z ustalenia prawomocnego skazania za przestępstwa, których wysoka społecznie szkodliwość jest niewątpliwa. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik K. Z. zarzucił organowi naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż fakt popełnienia przestępstw z art. 178a § 1 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. nakłada na organ obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału wbrew zasadom wynikającym z tego przepisu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Brzmienie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje natomiast, iż okolicznością, która wymagała ustalenia w postępowaniu administracyjnym, była uzasadniona obawa, że K. Z. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jedynymi zaś dowodami za uznaniem, iż występuje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa lub porządku publicznego, była jego wcześniejsza karalność. Tymczasem zgodnie z art. 80 k.p.a., organ prowadzący postępowanie, winien w pierwszej kolejności dążyć do zebrania całokształtu materiału dowodowego, a następnie dokonać swobodnej oceny tegoż materiału dowodowego, tj. opinii o zainteresowanym, jego dotychczasowego trybu życia tak przed,: jak i po popełnieniu przestępstwa, uprzednią karalność lub jej brak, wiek zainteresowanego, jego sytuację materialną i rodzinną, portretu psychologicznego, rodzaj wykonywanego zawodu. Wszystkie te przesłanki pozwalały bowiem w sposób szczegółowy określić, czy rzeczywiście istnieją jakiekolwiek przesłanki do uznania, iż wystąpiła uzasadniona obawa, o której była mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaskarżona decyzja zawiera natomiast ustalenia wskazujące na to, iż oparto ją wyłącznie na dowodach dotyczących skazania skarżącego za przypisane mu czyny w oderwaniu od pozostałych okoliczności odnoszących się do jego osoby. Komendant Główny Policji dopuścił się również, w ocenie pełnomocnika skarżącego, obrazy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie istnienia obowiązku cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, wobec K. Z. Kategoria czynów, za które został skazany K. Z., nie odnosi się jednak do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc podstawą cofnięcia pozwolenia na broń, mogła być jedynie uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem pełnomocnika, Komendant Główny Policji nie wykazał w swojej decyzji w sposób jednoznaczny, iż wobec K. Z. rzeczywiście taka obawa występuje. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, iż ocena, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego została dokonana po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga K. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2006 r. nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena zebranego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został bowiem zawiadomiony o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] października 2006 r.) oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) . Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezspornym jest, że czyny za jakie został skazany skarżący K. Z., nie należą do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 jedynie przykładowo wymienia jednak - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Nie sposób więc podzielić poglądu, że skoro przestępstwa, za które został prawomocnie skazany skarżący nie należą do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"(vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. III SA 1173/01, LEX nr 126764). W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] września 2003 r., sygn. akt. [...] za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym). Ponadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2004 r., sygn. akt [...] skarżący został skazany za czyn z art. 18 § 2 w zw. z art. 233 § 1 k.k. (nakłanianie świadka do złożenia fałszywych zeznań w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości). Skarżący kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym, będąc w stanie nietrzeźwości (miał we krwi 1,44 promila alkoholu), a chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej za ten czyn, nakłaniał inną osobę, aby zeznała niezgodnie z prawdą. Organ stwierdził w tak ustalonym stanie faktycznym, iż lekceważenie przez skarżącego podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o jego nieodpowiedzialności i uzasadnia obawę, że nie daje on gwarancji, iż będzie przestrzegał innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Organ wskazał, że świadome godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych – często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym, daje podstawę do uznania, iż K. Z. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił jednocześnie, iż nakłanianie przez skarżącego innej osoby, aby zeznała niezgodnie z prawdą, czyli do popełnienia przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, dodatkowo świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa. Dokonując oceny pozostałych dowodów zebranych w sprawie organ podkreślił natomiast, iż pozytywne opinie, jakie wydały o skarżącym jego macierzyste koło łowieckie oraz Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego, nie uwzględniały faktu popełnienia przez stronę przestępstw za które została ona skazana prawomocnymi wyrokami sądowymi. Zdaniem Sądu, wskazana wyżej ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Organ słusznie wywiódł, iż w rozpatrywanej sprawie świadome godzenie się przez skarżącego na ewentualne następstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym oraz nakłanianie do złożenia fałszywych zeznań w celu uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn, dają podstawę do oceny postępowania strony jako osoby należącej do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że K. Z. posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, w Polskim Związku Łowieckim oraz w macierzystym kole łowieckim. Opinie te nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego, gdyż K. Z. zaprezentował wyjątkowo lekceważącą postawę wobec obowiązującego ładu prawnego (bezpieczeństwu w komunikacji oraz prawidłowemu funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości), co uzasadnia twierdzenie, że słusznie został zaliczony do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, zaś uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodna z wymogami k.p.a. ocena zgromadzonego materiału dowodowego powoduje, iż zarzut skargi, co do naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.