III SA/Kr 1381/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) NSA Piotr Lechowski Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2007r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia 10 października 2006r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata – M. R. Kancelaria Adwokacka K., ul. [...] koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240,- (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązujące w dniu orzekania o tych opłatach, a nadto kwotę 17,- (słownie: siedemnaście) złotych z tytułu pozostałych wydatków. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 10 października 2006r., po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] maja 2006r. w sprawie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wydanie powyższych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi prawnymi: Powodem wydania decyzji o odmowie przyznania płatności jest niezgodność pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni działek rolnych a powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej. W wyniku przeprowadzenia kontroli administracyjnej w związku z wykrytymi nieprawidłowościami zostało wysłane przez Kierownika Biura Powiatowego wezwanie do złożenia wyjaśnień. Wyjaśnienia odnosiły się do działki ewidencyjnej nr [...]. Kontrola administracyjna wykazała, iż na działce ewidencyjnej nr [...] występuje więcej typów użytków niż deklaruje Strona. Na podstawie ortofotomapy stwierdzono, że część działki rolnej E jest zarośnięta drzewami. Strona złożyła stosowną w sprawie korektę do wniosku, oświadczenie oraz dokonała zmniejszenia działki rolnej E z powierzchni 1,00 ha do 0,40 ha. Różnicę 0,60 ha wykluczono z wniosku i do reszty naliczono stosowne sankcje. W przedmiotowej sprawie koniecznym stało się, więc wydanie decyzji nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w mniejszej sprawie jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Dz. U. Nr 73, póz. 657 z późn. zm.) oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie wymogi określone w zasadach przyznawania pomocy w ramach płatności ONW, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej lub po kontroli na miejscu pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W przypadku jeśli ta różnica przekracza 20 % stwierdzonego obszaru dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa Stosownie do § 4 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, płatności ONW ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu rolnego i deklarowanej przez Stronę powierzchni działek w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zastosowanie mają też przepisy prawa wspólnotowego, w szczególności Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z EFOiGR, które regulują zasady przeprowadzania kontroli gospodarstw rolnych, co, do których wystąpiono o przyznanie płatności, zasady ustalania podstaw do obliczania płatności oraz zasady obliczania ewentualnych obniżek i wyłączeń w przypadku stwierdzenia uchybienia. I tak, art. 70 w/w Rozporządzenia odsyła do zastosowania art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w odniesieniu do płatności obszarowych tj. płatności przyznawanych na bazie wskazanej powierzchni gruntów rolnych czyli również powierzchni gruntów ONW. W ust. 2 artykułu 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych znajduje się definicja działki rolnej, brzmiąca następująco: " Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego," Definicję działki ewidencyjnej zawiera z kolei § 9 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w brzmieniu: Działka rolna może ale nie musi zajmować całość działki ewidencyjnej. Może też leżeć na kilku graniczących z sobą całych działkach ewidencyjnych ale i na częściach takich graniczących ze sobą działek. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 2419/2001 Wnioskodawca był zobowiązany do podania danych dot. działek rolnych w taki sposób, by możliwa była ich bezproblemowa identyfikacja. Dotyczy to przede wszystkim ich wielkości i oznaczeń. Deklaracje powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym, bo to on, wg art. 31 ust. 2 tego rozporządzenia jest odniesieniem dla ewentualnych zawyżeń powierzchni deklarowanych do dopłat. Nawet w przypadku art. 44 w/w Rozporządzenia i w sytuacji gdy rolnik jest w stanie udowodnić brak zawinienia przy przedeklarowaniu wniosku obszarowego, bądź że złożył poprawne dane, wniosek taki jest korygowany do sytuacji jaka ma miejsce w rzeczywistości. Tymczasem Ewidencja Gruntów i Budynków zgodnie z art. 20 ust. 1 nie jest rejestrem działek rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Stąd też wypis z EGiB nie jest i nie może być traktowany przez ARIMR jako wyłączne, czy też najważniejsze źródło informacji co do posiadanych przez skarżącego działek rolnych i sposobu ich użytkowania. Obowiązek powiadomienia o wszelkich zmianach jakie zaszły odnośnie danych w Ewidencji Gruntów i Budynków spoczywa zgodnie z 22 ust. 2 przede wszystkim na właścicielu bądź osobach władających daną działką ewidencyjną. Praktyka pracy ARiMR wykazuje, że w/w obowiązek jest nagminnie lekceważony i rozbieżności między wielkością użytków rolnych zapisanymi w EGiB, a deklarowanymi przez Wnioskodawców są najczęstszym powodem decyzji o odmowie przyznania płatności. W związku z powyższym Organ II instancji stwierdza prawidłowość czynności przeprowadzonych przez Biuro Powiatowe ARiMR w K. oraz słuszność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożył S. K . wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podał: Powodem odmowy przyznania płatności była różnica w powierzchni gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku do powierzchni tych działek stwierdzonych w wyniku kontroli administracyjnej przekraczająca 20%. Od decyzji Kierownika ARiMR wnoszący złożył w dniu 3 sierpnia 2006 r. odwołanie, w którym wskazał, iż wpisany we wniosku obszar gruntów rolnych jest niezgodny rzeczywistym stanem rzeczy wynikającym z wypisu z Rejestru Gruntów, który dołączył do wniosku oraz że niezrozumiałym jest przyjęcie powierzchni 2,56 jako podstawy powierzchni, co do której rozpatrywano wniosek o przyznanie mu płatności z tytułu wspierania działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W odwołaniu wskazał również na fakt, iż w trakcie wypełniania wniosku korzystał z pomocy pracownika ARiMR i w zaufaniu do posiadanej przez tą osobę wiedzy podpisał wniosek zawierający dane wpisane przez pracownika. Ponadto wnoszący złożył wniosek o przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu weryfikacji danych zawartych w jego wniosku o przyznanie płatności. Jednakże żaden z tych zarzutów nie został uwzględniony przez Oddziału Regionalnego ARiMR w K. i w związku z tym decyzja odmawiająca przyznania wnoszącemu dopłaty została utrzymana w mocy. W przekonaniu wnoszącego decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w K. jest niesłuszna i została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa tak materialnego jak i proceduralnego. Faktem jest, iż we wniosku wpisana została powierzchnia gruntów w wysokości 3,16 ha. Jednakże jest ona niezgodna z powierzchnią posiadanych przez wnoszącego nieruchomości, a wpis tej powierzchni jest wynikiem błędu popełnionego przez pracownika Zgodnie z danymi wynikającymi z Rejestru Gruntów posiadane przez wnoszącego gospodarstwo rolne zajmuje obszar 3,907 ha. Skarżący podaje, że nawet gdyby pomniejszyć te powierzchnię o 0,60ha, to płatności mogłyby być przyznane od powierzchni 3,336 ha. Niezrozumiałym jest również podnoszony przez Dyrektora ARiMR argument, iż dane Ewidencji Gruntów i Budynków nie mogą być wykorzystane na potrzeby powierzchni i sposobu użytkowania działek rolnych. Dyrektor ARiMR twierdzi, ewidencja nie jest rejestrem działek rolnych w rozumieniu ustawy o płatnościach . Zdaniem skarżącego dane zawarte w Ewidencji są szczegółowe, opisują zarówno położenie gruntu, jego powierzchnię, jak i rodzaje rolnych oraz ich klas gleboznawczych ( por. art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo tnę i kartograficzne, § 67 i 68 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ). Ponadto powyżej instrukcja wypełniania wniosku wyraźnie wskazuje, iż "do wypełnienia przydatne są dokumenty odzwierciedlające stan prawny posiadani gruntów rolnych dokumentem takim może być wypis z ewidencji gruntów i budynków" ( s. 10 instrukcji). Dyrektor ARiMR podnosi, że obowiązek korygowania danych zawartych w Ewidencji, spoczywa na właścicielu. Tymczasem Dyrektor ARiMR nie jest osobą kompetentną do oceny tego, czy dane zawarte w Ewidencji są niezgodne z rzeczywistym stanem czy uległy one zmianie i czy wnoszący wykonał nałożone na niego przez przepisy obowiązki związane z korygowaniem zmian stanu rzeczywistego w EGiB. Główną przyczyną odmowy przyznania wnoszącemu płatności był fakt, iż według obliczeń dokonanych przez Kierownika ARiMR zawartych w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. różnica pomiędzy obszarem stwierdzonym w trakcie kontroli administracyjnej a obszarem zadeklarowanym przez wnoszącego we wniosku przekroczyła 20%. Tymczasem gdyby Kierownik ARiMR prawidłowo obliczył powierzchnię gruntów należących do wnoszącego, co do których przysługuje mu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, okazałoby się, że różnica ta nie przekracza 20% i wówczas wnoszącemu należałoby przyznać dopłatę. Zdaniem skarżącego wątpliwości budzi fakt, czy postępowanie dowodowe w obu instancjach było prowadzone rzetelnie. Art. 7 k.p.a. ustanawia ogólną zasadę prawdy obiektywnej nakładając na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji powinien więc podjąć wszelkie działania by ustalić rzeczywisty stan rzeczy, gdyż tylko w ten sposób będzie mógł prawidłowo zastosować normę prawną. Organ administracji ma także obowiązek przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego. Kolejnym uchybieniem proceduralnym postępowania odwoławczego, było zdaniem skarżącego uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w K. materiału i dokonanych przez niego ustaleń. W konkluzji skarżący wnosi, że zarówno decyzja organu II instancji jak decyzja organu I instancji są niezgodne z obowiązującymi normami prawnymi i winny być uchylone. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, w uzasadnieniu podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 1270/ - zwanej dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania wykładni norm prawa materialnego. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art.l34 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie są ustalenia stanu faktycznego dotyczące powierzchni działek rolnych co do których może być przyznana płatność z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. A jednym z elementów tego sporu są relacje jakie zachodzą pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków a pojęciem działki rolnej. Mianowicie nie można utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej. Sprawy ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jedn. Dz.U. z 2000r, nr 100, póz. 1086 z późn.zm./ i przepisy wykonawcze. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. "działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położny w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych". Działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład której wchodzą , a także informacje dotyczące osoby właściciela. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji gruntów dzielą się na następujące grupy: 1/ użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwale i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami, rowy, 2/grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3/ grunty zabudowane i zurbanizowane, 4/użytki ekologiczne, 5/nieużytki, 6/grunty pod wodami, 7/tereny różne. Przepisy ustawy regulują zasady i tryb wprowadzania zmian w ewidencji gruntów. Natomiast dla potrzeb problematyki pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich, a jedną z form takiej pomocy jest pomoc finansowa na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, istotnym pojęciem jest pojecie działki rolnej. Pojęcie działki rolnej zostało zdefiniowane w przepisie art.3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z powołanym przepisem działka rolna to zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Tym samym między pojęciem działki ewidencyjnej, a pojęciem działki rolnej mogą zachodzić różne relacje. Działka rolna może obejmować kilka działek ewidencyjnych lub ich części, czy też działka rolna może stanowić część jednej działki ewidencyjnej, możliwa jest również sytuacja, iż na jednej działce ewidencyjnej będzie znajdować się kilka działek rolnych. Stąd też powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie jest zagadnieniem tożsamym. Nadto te relacje pomiędzy działką rolną a działką ewidencyjną mogą się zmieniać, to strona między innymi decyduje o tym jak w danym roku będzie korzystać z posiadanych gruntów, czy i jaka uprawa i na jakiej powierzchni będzie uprawiana, a także czy będzie utrzymywała grunt w dobrej kulturze. Dlatego też ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać na przestrzeni lat, przy niezmienionych danych zawartych w ewidencji gruntów, a dotyczących działek ewidencyjnych ich powierzchni, rodzaju użytków rolnych. Dane wynikające z ewidencji gruntów są niezbędne dla ustalenia położenia działek rolnych, natomiast dane dotyczące powierzchni działek rolnych nie są danymi, które wprowadza się do ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie skarżący S. K. złożył w dniu [...] kwietnia 2005r. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. We wniosku określił powierzchnię działek ewidencyjnych i powierzchnię działek rolnych położonych na danych działkach ewidencyjnych. Przedmiotem sporu jest działka ewidencyjna nr [...] , co do której we wniosku skarżący podał, że powierzchnia tej działki wynosi 1,4280 ha, natomiast na cele rolne wykorzystywana jest powierzchnia 1,20 ha . Działki rolne znajdujące się na działce ewidencyjnej [...] zostały oznaczone E,F, a co do sposobu wykorzystywania działek rolnych podano we wniosku, działka rolna E mieszanka zbożowa pow.l,00ha, działka rolna F łąka o pow 0,20 ha. W wyniku kontroli administracyjnej wniosku, organ I instancji wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień odnośnie nieprawidłowości dotyczących działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 453. W wyniku tego wezwania skarżący dokonał w dniu [...] marca 2006r. korekty złożonego w dniu [...] kwietnia 2005r. wniosku. W korekta wniosku dotyczyła wyłącznie działki ewidencyjnej nr [...]. W korekcie wniosku podał, że działka ewidencyjna nr [...] ma powierzchnie 1,4280 ha, natomiast na cele rolne wykorzystywana jest powierzchnia 0,60 ha. Działki rolne znajdujące się na działce ewidencyjnej nr [...] zostały oznaczone E,F, a co do sposobu wykorzystania działek rolnych podano w korekcie wniosku, działka rolna E mieszanka zbożowa pow.0,40 ha, działka rolna F trawa o pow.0,20 ha. Korekty wniosku wraz z oświadczeniem o sposobie wykorzystywania działek rolnych dokonał osobiście skarżący. I ten stan faktyczny sprawy powstały po dokonanej przez skarżącego korekcie wniosku, a więc stan faktyczny określony przez samą stronę, a nie przez organ administracyjny był podstawą merytorycznych rozstrzygnięć w sprawie. Nie można zatem czynić zarzutu organom administracyjnym, iż nienależycie określiły powierzchnię działek rolnych co do których skarżący mógł złożyć wniosek. Organ zobowiązany jest czynić takie ustalenia stanu faktycznego, jeżeli stanowisko strony co do zgłoszonej powierzchni działek rolnych jest odmienne od stanowiska organu. W przedmiotowej sprawie taki spór nie powstał, organ przyjął i nie kwestionował danych podanych przez stronę w korekcie wniosku. Postępowanie o przyznanie płatności jest postępowaniem, które wszczynane jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, to sam podmiot decyduje, czy wnioskiem obejmie wszystkie posiadane przez siebie działki rolne, które spełniają określone warunki, czy też wniosek ten będzie dotyczył tylko niektórych działek rolnych. Organy administracyjne zobowiązane są badać czy podane we wniosku działki rolne podane zostały prawidłowo, zarówno co do ich powierzchni jak i sposobu wykorzystywania na cele rolne, natomiast nie są zobowiązane badać, czy i dlaczego strona we wniosku nie podała innych działek, ograniczając wniosek tylko wskazanych działek. Stąd też zarzut skarżącego polegający na kwestionowaniu ustaleń stanu faktycznego, w sytuacji gdy organ przyjął stan faktyczny podany i określony przez samego skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Konsekwencją powyższego stanu faktycznego było zastosowanie określonych norm prawnych, które organy administracyjne prawidłowo zastosowały. Mianowicie podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Dz. U. Nr 73, póz. 657 z późn. zm.) oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie wymogi określone w zasadach przyznawania pomocy w ramach płatności ONW, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej lub po kontroli na miejscu pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W przypadku jeśli ta różnica przekracza 20 % stwierdzonego obszaru dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa, W przedmiotowej sprawie powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosiła 3,16 ha, a po dokonanej przez skarżącego korekcie wniosku 2,56 ha / z tym , że korekta dokonana została po wezwaniu przez organ do złożenia wyjaśnień/ , tym samym różnica wynosiła 23,44 % stwierdzonego obszaru, a to spowodowało odmowę przyznania płatności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargą oddalił. O kosztach orzeczono zgodnie z art.250 ustawy powołanej wyżej.