I FSK 1546/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1307/06 odrzucające skargę M. Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1307/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 maja 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd I instancji zaznaczył, że pomimo stosownego wezwania, autor skargi, nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do umocowanie adwokata R.W. do sporządzenia i wniesienia skargi. Z nadesłanego, w odpowiedzi na wezwanie sądu, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, wynikało, że J.T., której podpis widnieje na udzielonym pełnomocnictwie, nie była osobą uprawnioną do składania oświadczeń w imieniu Spółki w chwili wnoszenia skargi. Sąd wskazał, że w aktach administracyjnych widnieje kserokopia odpisu z KRS na dzień 19 grudnia 2005 r., z której wynikało, że J.T. była członkiem zarządu i jako taka miała prawo składać oświadczenia w imieniu spółki. Sąd podkreślił jednak, że "wydruk ten nie może stanowić i nie stanowi dokumentu, który wskazuje umocowanie dla pełnomocnika w dacie wniesienia skargi". Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. W podstawach skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 1 i art. 167 - a także art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., popełnione na skutek podjęcia zaskarżonego postanowienia z pominięciem znajdującego się w aktach sprawy wydruku zawierającego odpis z KRS skarżącej Spółki wedle stanu na dzień 19 grudnia 2005 r., z którego wynikało, że pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej Spółki - między innymi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zostało podpisane przez osoby uprawnione oraz, że skarga nie zawierała w istocie braków formalnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skoro Sąd dysponował kserokopią odpisu z KRS na dzień 19 grudnia 2005 r., to nie powinien mieć wątpliwości co do umocowania w dniu 2 lutego 2006 r. adw. R.W. do wniesienia skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji, oceniając pełnomocnictwo z dnia 2 lutego 2006 r., powinien mieć na uwadze treść obu odpisów KRS zarówno z dnia 19 grudnia 2005 r., jak i aktualnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Aby ustalić, czy zaskarżone przez skarżącą Spółkę postanowienie odpowiada prawu, należy wyjaśnić tylko to czy strona, w sposób należyty wypełniła wezwanie Sądu I instancji z dnia 31 lipca 2006 r. Z akt sądowych wynika, że Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki - adw. R.W. - do usunięcia w określonym terminie braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpis z KRS). Powyższe wezwanie, mimo faktu, że w aktach administracyjnych znajduje się kserokopia odpisu KRS, aktualna na dzień 19 grudnia 2005 r., należy uznać za prawidłowe. Sąd I instancji słusznie bowiem wskazał, że odpis ten nie mógł zostać uznany za dokument, mogący mieć znaczenia dla ustalenia skuteczności umocowania adw. R.W. do reprezentowania skarżącej Spółki. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 29 w związku z art. 28 § 1 p.p.s.a., organ osoby prawnej powinien wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Aby zatem sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe konieczne jest, aby osoba składająca pismo wykazała swoją legitymację procesową poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Z kolei przez akta sprawy, o których mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej, ponieważ przepisy tej ustawy normują postępowanie sądowe właśnie w sprawach sądowoadministracyjnych, czyli w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z mocy ustaw szczególnych (art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy zatem odróżnić sprawę administracyjną (czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej) od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli załatwienia tej sprawy (administracyjnej) przez organ administracji publicznej. Jeżeli zatem pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika strony skarżącej było wniesienie skargi, to (chociaż jest ona składana za pośrednictwem organu administracji) należy dołączyć do niej pełnomocnictwo (lub jego wierzytelny odpis) stosownie do art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., nawet wówczas, gdy zostało złożone w postępowaniu administracyjnym, co też strona, działając przez swojego pełnomocnika uczyniła. Z tych samych względów pełnomocnik powinien dostarczyć do sądu również dokumenty potwierdzające skuteczność takiego umocowania przez podmioty uprawnione do reprezentowania spółki (art. 29 p.p.s.a.). Do takich dokumentów należy m.in. wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. Niedołączenie tego dokumentu stanowi brak formalny, którego usunięcie następuje w trybie określonym w art. 49 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi (p. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 91). Skoro zaś w odpowiedzi na wezwaniu Sądu doręczono jedynie aktualny na dzień 26 kwietnia 2006 r. odpis KRS, z którego wynikało, że J.T., której podpis widniał na udzielonym pełnomocnictwie nie była członkiem zarządu, to dokument ten nie mógł stanowić potwierdzenia dla skuteczności tak udzielonego pełnomocnictwa, co oznacza, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi. Tym samym zasadne było odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny. Za niezasadny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 1 i art. 167 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w świetle przedstawionych powyżej argumentów, Sąd I instancji orzekał wyłącznie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, uwzględniając przy tym tylko takie dokumenty, które były w jego posiadaniu w chwili zamknięcia rozprawy i który mogły stanowić ważny dokument w świetle przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Z kolei art. 141 § 1 p.p.s.a., może mieć zastosowanie wyłącznie do wyroku, strona zaś w żaden sposób nie wyjaśniła jak tego rodzaju przepis może odnosić się do zaskarżonego postanowienia. Natomiast kwestię uzasadniania i doręczania postanowienia ogłaszanego na rozprawie normuje art. 163 § 1 p.p.s.a. Zupełnie niezrozumiałe zaś, w świetle przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji, jest wskazanie na naruszenie art. 167 p.p.s.a., który mówi, że przepisy z rozdziału poświęconego orzeczeniom sądowym stosuje się do zarządzeń przewodniczącego. Nie mogło zatem dojść do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 141 § 1 i art. 167 p.p.s.a. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowanie przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.