II SA/Bk 213/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], 2. Stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego J. M. kwotę 34,20 zł (trzydzieści cztery złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pan J. M. złożył [...] listopada 2006 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpisując jako dochody kwartalne kwotę [...] złotych (miesięcznie 44,10 złotych), jako wydatki za ostatni miesiąc kwotę [...] złotych i wskazując, iż zajmowana przez niego powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosi [...] m2. Działający z upoważnienia Burmistrza Z. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], powołując się na art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 6 ust.1–10, art. 7 ust. 1 i 5 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatku mieszkaniowym oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych orzekł o przyznaniu J. M. na okres od [...] grudnia 2006 r. do [...] maja 2007 r. dodatku mieszkaniowego w kwocie 0 złotych i ryczałtu miesięcznego na zakup opału w kwocie 48,29 złotych. Wyliczenia należnych Skarżącemu kwot organ dokonał po zweryfikowaniu wskazanej przez stronę powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego z [...]m 2 na [...]m 2 tj. udziału 1/3 Skarżącego we współwłasności domu położonego przy ul. [...] w Z. (1/3 z [...] m2), a także po zweryfikowaniu wysokości dochodu skarżącego przyjmując, iż dochodem tym jest roczny przychód z przypadającej Skarżącemu części gospodarstwa rolnego, wynoszący w przeliczeniu na miesiąc [...] złotych. Nadto organ stwierdził, że J. M. nie dostarczył dokumentu potwierdzającego uregulowanie wydatków związanych z utrzymaniem lokalu co uzasadnia założenie, że wydatki te wynoszą 0,00 złotych. Niezależnie jednak od braku poniesienia faktycznych wydatków przez stronę, wnioskodawcy przysługują stosowne ryczałty z uwagi na to, iż lokal mieszkalny Skarżącego nie jest wyposażony w centralne ogrzewanie, ciepłą wodę i gaz przewodowy. Te ryczałty zamykają się sumą [...] złotych i stanowią miesięczne wydatki strony dla potrzeb ustalenia dodatku mieszkaniowego. Przy takich założeniach wyliczony przez organ dodatek mieszkaniowy Skarżącemu wyniósł 48,29 złotych tj. 70% wydatków ponoszonych na lokal. Z powyższą decyzją Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nie zgodził się J. M. i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wniósł w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji, albowiem narusza ona prawo. Podkreślił, iż strona nie posiada taryfy G11, co jest podstawą wyliczenia decyzji lecz G12. Zaznaczył, iż odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego na wodę i ścieki jest naruszeniem ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zarzucił również, że organ I instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, co jest naruszeniem przepisów KPA. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało J. M. dodatek mieszkaniowy w wysokości 3,24 zł oraz ryczałt na zakup opału w wysokości 37,88 zł na okres sześciu miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2006 r. do [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjęło powierzchnię 27,77 m2 tj. 1/3 powierzchni użytkowej domu jednorodzinnego stanowiącego współwłasność 3 osób oraz średni miesięczny dochód w wysokości [...] zł. Podkreślił, że zweryfikował także wysokość wskazanych przez wnioskodawcę wydatków na kwotę 100 zł. Do wydatków tych zaliczył jedynie ½ kwoty wydatków na wodę i ścieki za jeden miesiąc, albowiem drugą połowę miesięcznych wydatków ponosi K. M. Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto kwotę 4,62 zł. Z uwagi na to, iż lokal mieszkalny skarżącego nie jest wyposażony w centralne ogrzewanie, ciepłą wodę i gaz przewodowy organ dokonał wyliczenia ryczałtu na zakup opału. Wyliczając wartość ceny 1 kWh według taryfy wynikającej z ostatniego rachunku – G 12 przyjął, że w miesiącu grudniu 2006 r. średnie zużycie energii według stawki dziennej wyniosło 75 kWh zaś według stawki nocnej 71 kWh. Dokonując stosownych wyliczeń, przyjmując że cena 1 kWh według taryfy nocnej wynosi 0,1891 zł a w taryfie dziennej 0,4448 zł średnia cena zużytej 1 kWh według taryfy G 12 wyniosła 0,3205 zł. Następnie dokonując wyliczeń w oparciu o art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ustalił, iż J. M. przysługuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 3,24 zł oraz ryczałt na zakup opału w wysokości 37,88 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł J. M. wnosząc o jej uchylenie, podnosząc iż jest ona sprzeczna z ustawą o dodatkach mieszkaniowych i kodeksem postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącego organ, stosownie do §3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatku mieszkaniowego powinien przyjąć cenę 1 kWh według taryfy dziennej energii elektrycznej z uwzględnieniem podatku VAT, gdyż przy zakupie opału musi on regulować podatek VAT. Dodatkowo zarzucił rażącą dyskryminację jego osoby, gdyż naruszono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005r sygn. akt [...]. Stosownie do treści wyroku wyłączenie ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów z wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, oraz opłaty za wodę, ścieki jest niezgodne z prawem. Wskazał również, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej niewłaściwie przyjął powierzchnię lokalu w wysokości [...] m2, gdyż posiada on tytuł prawny do zajmowanego lokalu – jest jego współwłaścicielem. Urząd nie może ingerować w stosunki cywilne pomiędzy współwłaścicielami, które reguluje kodeks cywilny i które podlegają ochronie prawnej. Stosownie do treści art. 206 kc. każdy ze współwłaścicieli ma prawo do korzystania ze współwłasności w sposób nie naruszający prawa pozostałych współwłaściciel art. 199 kc. Stosownie do treści zawartej w księdze pierwszej, dział czwarty kodeksu cywilnego wykorzystywanie rzeczy wspólnej – domu jednorodzinnego na cele mieszkaniowe nie przekracza zwykłego zarządu. Podkreślił, iż budynek posiada centralne ogrzewanie, zatem niezbędne jest ogrzanie całego budynku zgodnie z przedłożonym metrażem w wysokości [...] m2 w udziale ½ kosztów z bratem. Z tych względów ryczałt na zakup opału powinien zostać ustalony zgodnie z pierwotną wersją wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podkreślił, że do obliczenia wysokości ryczałtu przyjęto średnią cenę energii dla gospodarstw domowych za ostatni okres rozliczeniowy według taryfy G 12, która to cena zawiera podatek VAT. Jednocześnie wskazywany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005 r. dotyczy innego stanu prawnego i nie ma w sprawie zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie podkreślić należy, iż zgodnie z art. 134§1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy ze Skarżącym, że w przedmiotowej sprawie organ II instancji nienależycie przeprowadził postępowanie administracyjne, w szczególności w nieprawidłowy sposób ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Tym samym zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej KPA), organy w toku postępowania administracyjnego są zobowiązane do prowadzenia postępowania dowodowego. Istotą tego postępowania jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. Udowodnienie jakiegoś faktu nie ma wyłącznie znaczenia procesowego, ale ma także znaczenie materialnoprawne, gdyż od tego zależy prawidłowe zastosowanie normy prawnej. W ramach dokonywanej oceny zebranego materiału dowodowego organy administracji publicznej związane są ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym wynikającymi z przepisów art. 6 -16 oraz rozdziału 4 działu II KPA dotyczącego dowodów. W szczególności organy zobowiązane są do przestrzegania zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 KPA), zasady zaufania (art. 8 KPA) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 KPA). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w toku postępowania powołane zasady zostały naruszone. W szczególności organ II instancji w nieprawidłowy sposób wyliczył wysokość ryczałtu na zakup opału a także naruszył zasady wydania decyzji reformatoryjnych w postępowaniu odwoławczym. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817 ze zm.). Zgodnie § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych, podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału stanowi równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej. Zatem decydującym elementem o wysokości przyznanego ryczałtu na zakup opału jest równowartość kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy. W przedmiotowej sprawie z dołączonej do akt faktury VAT dotyczącej ostatniego okresu rozliczeniowego wynika, że Skarżący jest odbiorcą energii elektrycznej należącym do grupy taryfowej G12. Wysokość ryczałtu powinna zostać zatem wyliczona z uwzględnieniem tej taryfy w oparciu o rachunek z ostatniego okresu rozliczeniowego. Z treści uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, iż organ odwoławczy, owszem - dokonał wyliczenia ceny jednej kilowatogodziny w oparciu o taryfę G 12, jednakże nie w oparciu o rachunek z ostatniego okresu rozliczeniowego, lecz prognozę zużycia energii za miesiąc grudzień 2006 r. Jednocześnie posiłkował się informacjami uzyskanymi od pracownika Zakładu Energetycznego (k. 8 akt administracyjnych), co jest niezgodne z treścią §3 ust. 1-3 cytowanego rozporządzenia. Organ odwoławczy przyjął, iż średnie zużycie energii elektrycznej przez Skarżącego w miesiącu grudniu 2006 r. wynosi [...] kWh, w tym [...] kWh według taryfy dziennej i [...] kWh według taryfy nocnej. Tymczasem z dołączonej faktury VAT Nr [...] wynika, iż ostatnim okresem rozliczeniowym Skarżącego przed złożeniem wniosku o dodatek mieszkaniowy był okres od dnia [...] marca 2006 r. do [...] września 2006 r. Zatem w oparciu o ten okres i zużycie energii w tym okresie organ zobowiązany był do wyliczenia ceny jednej kilowatogodziny energii elektrycznej a nie prognozy na kolejne miesiące 2006 i 2007 r. Prognoza zużycia energii elektrycznej, mimo iż umieszczona na jednym dokumencie jakim jest faktura VAT nie stanowi rachunku za ostatni okres rozliczeniowy i nie może stanowić podstawy wyliczenia ceny jednej kilowatogodziny tej energii. Za powyższym przemawia również fakt, iż z wyliczenia średniego miesięcznego zużycia energii elektrycznej przez Skarżącego na podstawie jego rzeczywistego zużycia z okresu od [...] marca do [...] września 2006 r. otrzymujemy wartość niewiele ponad [...] kWh, zaś organ do wyliczenia wysokości ryczałtu przyjął średnie zużycie na poziomie [...] kWh miesięcznie. Uznać zatem należało, iż zastosowany przez organ sposób wyliczenia ceny jednej kilowatogodziny energii elektrycznej jest sprzeczny z treścią §3 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów jak również art. 77§1 KPA. Należy również podkreślić, że wątpliwości Sądu budzi sposób wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego w wysokości 3,24 zł, w szczególności przyjęcie przez organ II instancji wysokości wydatków Skarżącego w gospodarstwie domowym. Skarżący J. M. w złożonym wniosku wskazał, iż sam pozostaje w gospodarstwie domowym i z tego tytułu ponosi wydatki w wysokości około 100 zł. Niezrozumiałym jest zatem dlaczego organ przyjął powyższe wydatki jedynie w wysokości 50%. Wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż 50% tych wydatków ponosi brat K. M. nie znajduje oparcia w żadnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z treści wniosku o dodatek mieszkaniowy nie wynika, czy kwota 100 zł dotyczy jedynie gospodarstwa domowego J. M. czy też całego budynku mieszkalnego, zajmowanego wspólnie z bratem – K. M.. Zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie, iż w tym zakresie w sprawie będzie miał zastosowanie §2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych. Ponownie zapoznając sprawę organy powinny wyjaśnić tę kwestię, co umożliwi ewentualne ustalenie dodatku mieszkaniowego w prawidłowej wysokości. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z urzędu na podstawie art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd pragnie zaznaczyć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając zaskarżoną decyzję naruszyło zakaz reformationis in peius wynikający z treści art. 139 KPA. Zgodnie z powyższym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przez "niekorzyść", o której mowa w art. 139 KPA, należy rozumieć obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z projektowanym rozstrzygnięciem organu odwoławczego - A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego 2005 r. wersja elektroniczna programu LEX. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. decyzją z [...] grudnia 2006 r. orzekł o przyznaniu J. M. dodatku mieszkaniowego w kwocie 0 złotych i ryczałtu miesięcznego na zakup opału w kwocie 48,29 złotych. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania J. M. uchyliło powyższą decyzję i przyznało dodatek mieszkaniowy w kwocie 3,24 zł oraz ryczałt na zakup opału w wysokości 37,88 zł. Łączna wysokość przyznanych świadczeń przez organ odwoławczy jest niższa od świadczeń wynikających z decyzji organu I instancji, a zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest obiektywnie niekorzystne dla Skarżącego. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do treści art. 139 KPA, nie wskazał czy przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji nastąpiło rażące naruszenie prawa bądź też naruszenie interesu społecznego. Jak wynika z utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa, organ odwoławczy odstępując od zasady zakazu reformationis in peius obowiązany jest w uzasadnieniu szczegółowo wykazać wystąpienie w decyzji organu I instancji rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 1986 r. sygn. akt II SA 1500/85 organ odwoławczy może orzec na niekorzyść odwołującego się jeżeli szczegółowo wykaże, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Te bowiem przesłanki – w myśl art. 139KPA tworzą wyjątek od zasady zakazu orzekania na niekorzyść odwołującego się. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego nieuwzględnienia przez organ II instancji przy wyliczeniu wysokości ryczałtu za opał podatku VAT od ceny energii elektrycznej, stwierdzić należało, iż jest on niezasadny. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organ przyjmując wysokość ceny 1 kWh zarówno według stawki dziennej jak i nocnej uwzględnił 22% podatek VAT. Z dołączonej faktury wynika, iż cena netto 1 kWh według taryfy dziennej wynosi 0,3646 zł ,zaś według taryfy nocnej 0,155 zł natomiast organy do wyliczenia ryczałtu na zakup opału przyjęły odpowiednio wartości 0,4448 zł (0,3646x1,22) oraz 0,1819 zł (0,155x1,22). Również pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione. Organ korygując wskazaną przez skarżącego powierzchnię lokalu mieszkalnego (z [...] m2 na [...]m2) słusznie zwrócił uwagę na związanie tytułem prawnym strony do lokalu. Skarżący jest współwłaścicielem – z udziałem 1/3 - budynku mieszkalnego położonego w Z. przy ul. [...]. Przeliczony na powierzchnię udział skarżącego stanowi [...] m2 (1/3 z 83,3 m2). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność faktycznego korzystania przez skarżącego z większej powierzchni niż wskazuje udział w prawie własności budynku albowiem dodatek mieszkaniowy dla osób mieszkających w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność jest związany z prawem a nie z faktycznym władztwem (vide: art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Również powoływanie się w skardze na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005 r. (sygn. akt [...]) jest nietrafne. Organy bowiem orzekały w sprawie już przy zastosowaniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych w brzmieniu znowelizowanym na skutek wyroku Trybunału tj. w brzmieniu obowiązującym od 2 sierpnia 2005 r. Sąd rozpoznając przedmiotową skargę uznał, iż nie tylko zaskarżona decyzja ale również poprzedzająca jej wydanie decyzja Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] grudnia 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa. W szczególności organ I instancji dokonując wyliczenia wysokości ryczałtu na zakup opału zastosował cenę jednej kilowatogodziny wynikającej z taryfy G11, mimo iż Skarżący opłaca rachunki za energię elektryczną według taryfy G 12. Tym samym wyliczając ryczałt organ I instancji naruszył §3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji publicznej powinny dokonując wnikliwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, wyliczyć w prawidłowej wysokości cenę jednej kilowatogodziny wynikającej z taryfy G 12, według której Skarżący opłaca energię elektryczną. Wyliczenie to powinno nastąpić na podstawie rachunku za ostatni okres rozliczeniowy a nie prognozy zużycia energii w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy. Organy powinny również ustalić w prawidłowej wysokości wydatki Skarżącego na gospodarstwo domowe, co pozwoli na ewentualne przyznanie dodatku mieszkaniowego w należnej wysokości. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o art. 135 tejże ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję organu I instancji zaś w myśl art. 152 tejże ustawy - orzekł, że zaskarżone akty nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205§1 cytowanej ustawy.