IV SA/Gl 1371/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007r. sprawy ze skargi "A" w R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził u M. G. chorobę zawodową - [...] W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wyżej wymieniona w okresie od [...]r. do [...] r. pracowała w "A" w R. na stanowisku [...] kolejno: w "B", oraz w "C" wykonując czynności polegające miedzy innymi na [...]. Nadto wskazano, iż [...] rozpoznane zostało u zainteresowanej w wyniku badań lekarskich przeprowadzonych przez Poradnię Chorób Zakaźnych w Szpitalu Specjalistycznym Nr [...] w B., która w dniu [...] r. wydała orzeczenie nr [...] o stwierdzeniu rzeczonej choroby zawodowej. W tym miejscu organ I instancji dodał, że pracodawca – "A" w R. pismem z dnia [...] r. wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłych oraz o udowodnienie okoliczności przerwania ciągłości tkanek mogących być źródłem zakażenia zainteresowanej w miejscu zatrudnienia. Czyniąc zadość omawianemu żądaniu przeprowadzono przesłuchania osób, które pracowały z M. G. w "C". Świadkowie ci oświadczyli, iż wielokrotnie widzieli jak dochodziło w jej przypadku do skaleczeń rąk rozbitym szkłem oraz do zakłuć zużytymi igłami. Brak było natomiast podstaw do zasięgania opinii biegłych albowiem miarodajnym jest tu wyłącznie orzeczenie upoważnionej lekarskiej placówki orzeczniczej. Mając na względzie powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wywiódł, iż w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej. Jest bowiem realnym, że wskazana pracownica uległa zakażeniu w miejscu pracy i nie wyklucza tego nawet fakt przejścia szczepień przeciwko [...]. W odwołaniu złożonym do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., "A" w R. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji podnosząc zarzut, iż rozpoznanie choroby zawodowej przez uprawnioną placówkę orzeczniczą nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania decyzji o stwierdzeniu tej choroby. Konieczną przesłanką jest tu bowiem także ustalenie związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a warunkami środowiska pracy. Tymczasem w toku postępowania M. G. nie potrafiła wskazać konkretnych dat, pod którymi miały miejsce zdarzenia (skaleczenia, zakłucia) uznane za przyczynę zakażenia. Zdarzenia te nie były nadto przez nią zgłaszane przełożonym pomimo, iż była do tego zobowiązana z mocy przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Nadto skarżący podmiot powołał się na okoliczność, że zainteresowana była poddana stosownym szczepieniom ochronnym (podano jej [...] dawki odpowiednio w dniach: [...] i [...] r. oraz w [...] r.) Wskazał także na dużą różnicę czasową pomiędzy zakończeniem przez nią pracy a zachorowaniem wywodząc, iż stosunek zatrudnienia zawarty przezeń z M. G. został rozwiązany w [...] r., zaś faktycznie nie wykonywała ona pracy już od [...] tego roku gdyż przebywała na zwolnieniu lekarskim. Dodatkowo "A" w R. zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. uchybienie proceduralne polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka B. M.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia, jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a zdiagnozowaną chorobą, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie wystąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. Zdaniem organu odwoławczego oba wskazane wyżej wymogi zostały w sprawie zachowane. Przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne wykazało bowiem, że M. G. będąc zatrudnioną w charakterze [...] w "C" miała wielokrotny, bezpośredni kontakt z potencjalnie zakaźnym materiałem biologicznym. Równocześnie lekarze orzecznicy Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Specjalistycznego Nr [...] w B. oraz Katedry i Oddziału Klinicznego Chorób Zakaźnych (w wyniku badań przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego) wydali stosowne orzeczenia, w których rozpoznali chorobę zawodową – [...] wymienioną w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wywiódł, że postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów przywołanego rozporządzenia regulujących zakres rozpoznania sprawy w przedmiocie choroby zawodowej. W jego toku ustalono, iż w sprawie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy wielokrotną ekspozycją na czynniki biologiczne w środowisku pracy w "C" w latach [...]–[...] a schorzeniem rozpoznanym u zainteresowanej. Każdy bowiem kontakt z materiałem zakaźnym, jak również ze sprzętem medycznym, gdzie z dużym prawdopodobieństwem nie został zachowany reżim sanitarno-higieniczny stwarzał zagrożenie infekcji już choćby z tego powodu, iż skóra rąk obfituje zazwyczaj w mikrourazy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" w R. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy podnosząc, iż zostało ono podjęte z naruszeniem §1, §2 ust. 1 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 §1, art. 78, art. 79 §2, art. 80 i art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podmiot raz jeszcze podkreślił, że w toku przeprowadzonego postępowania nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem stwierdzonym u M. G. a warunkami w środowisku jej pracy. Organ odwoławczy nie uwzględnił bowiem faktu, że zainteresowana na przełomie lat [...] i [...] była poddana szczepieniom ochronnym na [...], po którym uzyskała odporność na okres około [...] lat. Skoro zatem do rozwiązania stosunku pracy doszło w roku [...] a chorobę wykryto u niej znacznie później, to nie jest możliwe aby zakażenie nastąpiło w okresie zatrudnienia w "C". Nadto "A" w R. ponownie zwrócił uwagę na fakt, że zainteresowana nie potrafiła podać terminów zdarzeń mogących być źródłem zakażenia ani nie informowała przełożonych o tym, aby zdarzenia takie miały miejsce. Zarzucił także orzekającym w sprawie organom brak dokładnego i wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań wnioskowanej do przesłuchania w charakterze świadka B. M.. Dodatkowo strona zakwestionowała zasadność zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodu o dużym prawdopodobieństwie niezachowania należytego reżimu sanitarno-higienicznego podkreślając, że nie został on w żaden sposób uzasadniony ani poparty jakimikolwiek dowodami. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację podniesioną w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia podkreślając, że udokumentowany fakt pracy w latach [...]–[...] w charakterze [...] w "C" w warunkach ekspozycji na materiał potencjalnie zakaźny oraz fakt rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy specjalistów kompetentnych placówek diagnostycznych I i II stopnia umożliwiały wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu u M. G. choroby zawodowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a zatem nie może ona pozostać w obrocie prawnym. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji określone zostały w §2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z przywołanym przepisem przez choroby zawodowe należy rozumieć schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decydują zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, dwie przesłanki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do przywołanego rozporządzenia oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena działania czynnika szkodliwego powinna przy tym zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Stosownie zaś do §8 pkt 1 tego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy a w szczególności dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §5 wskazanego aktu. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że M. G. w okresie zatrudnienia w "C" pracowała w warunkach narażenia zawodowego gdyż wykonywane przez nią czynności pracownicze związane były z ekspozycją na materiał potencjalnie zakaźny, zaś stosunek pracy, jaki łączył ją ze stroną skarżącą został rozwiązany w roku [...]. Dołączone do akt sprawy protokoły przesłuchań dwóch świadków – A. S. i K. L. potwierdzają także, iż w toku zatrudnienia dochodziło do skaleczeń i zakłuć mogących stanowić źródło infekcji. Ponadto M. G. badana była w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Specjalistycznego Nr [...] w B. oraz Katedrze i Oddziale Klinicznym Chorób Zakaźnych w C., w wyniku czego lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych stwierdzili istnienie u wyżej wymienionej choroby zawodowej – [...]. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonywujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53). Z treści powołanego wyżej §8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. wynika natomiast jednoznacznie, że organ sanitarny, jakkolwiek jest zobowiązany do uwzględnienia wniosków płynących z takiej opinii, to jednak nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Jest bowiem władny do oceny orzeczenia lekarskiego pod kątem wymogów, jakim powinno ono odpowiadać a w razie wątpliwości do wezwania biegłych lekarzy o jego uzupełnienie. Przedstawiona wyżej konkluzja koresponduje z §8 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., w myśl którego, jeżeli państwowy inspektor sanitarny uzna, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Orzeczenia lekarskie stanowiące podstawę tej decyzji nie zostały bowiem uzasadnione w sposób dostatecznie wyczerpujący i nie wyjaśniają wszystkich wątpliwości co do istnienia związku przyczynowego pomiędzy stwierdzoną chorobą zawodową a działaniem czynnika szkodliwego występującego w miejscu pracy zainteresowanej. W uzasadnieniu pierwszego z omawianych orzeczeń (orzeczenie nr [...] Poradni Chorób Zakaźnych Szpitala Specjalistycznego Nr [...] w B. z dnia [...] r.) wskazano, iż w roku [...] wykonano u M. G. badania [...], którego wynik był ujemny, natomiast kolejne badanie [...] przeprowadzone w roku [...] wykazało wynik dodatni. Oznacza to, że zakażenie [...] musiało nastąpić w okresie pomiędzy rokiem [...] a [...], a skoro do rozwiązania stosunku zatrudnienia doszło w roku [...], to związek przyczynowy pomiędzy tą pracą a stwierdzonym schorzeniem mógłby istnieć tylko wtedy gdyby zakażenie nastąpiło w latach [...]–[...]. Tymczasem z akt sprawy wynika jednoznacznie, że na przełomie lat [...] i [...] zainteresowana była poddana szczepieniom ochronnym na [...], co może wskazywać, że zarażenie chorobą było w tym okresie mało prawdopodobne z uwagi na uzyskaną odporność. Zaprezentowana wyżej sprzeczność nie pozwala na uznanie, aby w toku postępowania ustalono bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż choroba rozpoznana u wymienionej pracownicy została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zarówno bowiem w orzeczeniach lekarskich wydanych przez jednostki I oraz II stopnia jak i w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji nie wyjaśniono przyczyn, które legły u podstaw stwierdzenia, że [...] zdiagnozowane u M. G. kwalifikuje się do chorób zawodowych pomimo tego, że w okresie, w którym mogło dojść do zakażenia osoba ta była po szczepieniu profilaktycznym bądź w okresie pomiędzy podaniem jej poszczególnych dawek. Co więcej, nie sprecyzowano czy badanie przeprowadzone w roku [...] wykonane zostało bezpośrednio przed rzeczonym szczepieniem a w wypadku odpowiedzi przeczącej, czy zainteresowana już wtedy mogła być zakażona [...] i czy nawet w takiej sytuacji podanie jej szczepionki mogłoby nie spowodować wystąpienia objawów [...]. W decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. ograniczono się jedynie do lakonicznego wywodu, że fakt przejścia szczepień na [...] nie wyklucza zakażenia tym [...]. Przedstawiony pogląd nie został jednak w żaden sposób uzasadniony (na przykład powołaniem się na wyniki odpowiednich badań naukowych) ani nie znajduje oparcia w wydanych w toku postępowania opiniach lekarskich. Zdaniem Sądu brak ustaleń w powyższym zakresie stanowi naruszenie zasady proceduralnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skutkiem rzeczonego uchybienia mogło być bowiem błędne przyjęcie istnienia związku przyczynowego pomiędzy czynnikami występującymi w środowisku pracy M. G. i rozpoznanym schorzeniem, a co za tym idzie bezpodstawne uznanie tej dolegliwości za chorobę zawodową. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu należy zażądać uzupełnienia orzeczenia lekarskiego wydanego przez Katedrę i Oddział Kliniczny Chorób Zakaźnych w C. o precyzyjne wyjaśnienie kryteriów, jakimi kierowano się ustalając związek przyczynowy, o którym mowa wyżej. W szczególności nieodzownym będzie wyjaśnienie czy zakażenie [...] jest możliwe w okresie jednego, dwóch, ewentualnie kilku następnych lat od wykonania stosownego szczepienia ochronnego, lub w okresie pomiędzy podaniem poszczególnych dawek szczepionki. Należy także jednoznacznie ustalić, czy skarżąca była badana na obecność [...] bezpośrednio przez zaszczepieniem (to znaczy wskazać dokładną datę badania wykonanego w roku [...]), celem wyjaśnienia czy infekcja mogła nastąpić pomiędzy datą tego badania a zaszczepieniem. Placówka orzecznicza II stopnia powinna także wyrazić swoje stanowisko co do możliwości zakażenia w okresie od [...] do [...] roku wobec faktu, iż rzeczone schorzenie zostało zdiagnozowane dopiero w roku [...] i w tym zakresie wyjaśnić czy możliwy jest tak długi bezobjawowy przebieg tej choroby (bądź okres, w którym objawy są na tyle łagodne, że mogą pozostać niedostrzeżone). Nadto wskazane będzie rozważenie przeprowadzenia dowodu ze świadka – [...] "A" w R. – B. M.. Jakkolwiek bowiem osoba ta wypowiadała się już w toku postępowania w kwestii niepowiadomienia przez M. G. o zdarzeniach mogących być źródłem infekcji (vide: formularz dochodzenia epidemiologicznego stanowiący kartę nr [...] akt administracyjnych), to jednak nie sposób tracić z pola widzenia faktu, że art. 75 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skoro zatem skarżący podmiot zgłosił omawiany wniosek dowodowy, to należy go albo uwzględnić, albo - w przypadku odmowy uwzględnienia - wskazać przyczyny odstąpienia od przeprowadzenia przesłuchania. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Nadto Sąd, działając w oparciu o art. 152 p.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 §2 i §3 tej ustawy, ustalając ich wysokość jako sumę stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w wysokości [...] zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego przez stronę skarżącą radcy prawnemu w kwocie [...] zł.