I OSK 1499/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej[...] S.A. z siedzibą w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 819/07 odrzucającego skargę [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 819/07 w pkt 1 odrzucił skargę [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej, a pkt 2 orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż skarga została wniesiona przez radcę prawnego, legitymującego się pełnomocnictwem udzielonym przez P. P.. Jednakże nie załączono do niej dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej spółki. Stanowiło to brak formalny skargi, którego nieusunięcie w terminie powoduje odrzucenie skargi. W terminie zaś do usunięcia tego braku, tj. do dnia 26 czerwca 2007 r. pełnomocnik strony skarżącej przesłał jedynie pełny odpis z rejestru przedsiębiorców sp. z o.o. [...], nie będącej stroną w niniejszym postępowaniu. Tym samym nie wykazał w sposób prawidłowy swego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej, stąd skarga podlega odrzuceniu. Spółka Akcyjna złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 29, 31 i 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) poprzez niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że kwestia sporna sprowadza się do tego, czy do pełnomocnictwa powinien być również załączony pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego i czy tryb usunięcia braków winien następować zgodnie z art. 31 P.p.s.a., czy w trybie art. 49 tej ustawy. W ocenie skarżącej zastosowanie winien znajdować art. 31 P.p.s.a., gdyż brak dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania nie jest brakiem pisma procesowego, a zatem nie podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym dla braków formalnych pism procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, gdyż podniesione zarzuty naruszenia art. 29, 31 i 49 P.p.s.a. oraz art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym są nieusprawiedliwione. Istotą sprawy – jak podniosła skarżąca – jest rozstrzygnięcie czy zaniechanie przez osobę fizyczną działającą w imieniu osoby prawnej, jaką niewątpliwie jest skarżąca spółka akcyjna, przedłożenia dokumentu, za pomocą którego możliwe jest wykazanie jej umocowania, stanowi brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie w terminie może powodować odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Stosownie do art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika jest on obowiązany dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 powołanej ustawy). Natomiast do udzielenia (podpisania) pełnomocnictwa w imieniu osoby prawnej upoważnione są osoby wchodzące w skład jej organów. W razie wątpliwości, co do umocowania osoby fizycznej działającej w imieniu np. spółki kapitałowej, sąd może żądać potwierdzenia na podstawie stosownych dokumentów, tj. właśnie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tego umocowania. Tym bardziej, że w świetle art. 29 powoływanej ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zważywszy zaś, że w przypadku umocowania do reprezentowania osoby prawnej, samo pełnomocnictwo nie pozwala zweryfikować, czy udzieliła je osoba rzeczywiście do tego upoważniona, koniecznym jest dołączenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Stąd, biorąc pod uwagę, że obowiązek wykazania umocowania podmiotów działających w imieniu spółki istnieje już przy pierwszej czynności w sprawie, w tym przy wniesieniu skargi, zasadnym pozostaje traktowanie tego wymogu, tak jak innych dotyczących czynności stron umożliwiających nadanie biegu pismu i sprawie. To zaś sprawia, że uzupełnienie przedmiotowego braku może nastąpić wyłącznie w trybie art. 49 § 1 P.ps.a., tj. w trybie uzupełniania braków formalnych, z tym zastrzeżeniem, że do skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, czy też skargi o wznowienie postępowania znajduje zastosowanie rygor odrzucenia pisma wynikający odpowiednio z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 178, art. 197 § 2 i art. 276 P.p.s.a. a nie rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stanowisko takie zajął już Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04, oraz z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt FSK 1675/04. Ponadto, należy zaznaczyć, że art. 31 P.p.s.a, którego naruszenie zarzuca strona, dotyczy dających się uzupełnić braków w zakresie zdolności sądowej lub procesowej albo w składzie właściwych organów nie może być stosowany jako następstwo zaniechania przedłożenia dokumentu o jakim mowa w art. 29 wymienionej ustawy. Brak takiego dokumentu nie przesądza o tym, ż występują okoliczności uniemożliwiające reprezentację strony w sposób określony w art. 28 § 1 P.p.s.a. Oznacza jedynie tyle iż nie wykazano należycie umocowania. Stąd nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie, a tym samym nie doszło do jego naruszenia. W świetle powyższego, niezasadnym pozostaje również zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, gdyż treść tego przepisu wskazująca, że nikt nie może się zasłaniać nieznajomością ogłoszonych wpisów, nie zwalnia strony z obowiązku nadesłania odpisu z tegoż Rejestru na żądanie Sądu, ani nie oznacza że Sąd takiego dokumentu nie może żądać, traktując jego brak jako brak formalny. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.