II SA/Gd 1529/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia 25 września 2003 r., nr [[...]] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2003 r., nr [[...]], obie w częściach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wjazdu do stacji paliw z ul. [[...]], 2. w pozostałej części oddala skargę. Decyzją z dnia 22 maja 2002 r., nr [[...]], Prezydent Miasta ustalił dla Stacji Paliw warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji stacji paliw z usługami towarzyszącymi, urządzeniami technicznymi i włączeniem się od istniejącego układu komunikacyjnego w G., ul. A. (część działki nr [[...]). W decyzji określono, że wskazany obszar przeznaczony jest w miejscowym planie szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy W. – , zatwierdzonego uchwałą nr [[...]] Rady Miasta z dnia 20 października 1994 r. (Dz.Urz.Woj.. z 1995 r., nr [[...]], poz. [[...]]), z uwzględnieniem zmiany dokonanej uchwałą Rady Miasta z dnia 19 grudnia 1996r., nr [[...]](Dz.Urz.Woj.nr [[...]],poz.[[...]]) na lokalizację stacji paliw z usługami towarzyszącymi (pkt 1.1.). W pkt 1.2. ustalono, że lokalizacja włączenia do istniejącego układu komunikacyjnego mieści się w liniach rozgraniczających ul. A. wpisanej do rejestru zabytków – oznaczonej symbolem [[...]] oraz w liniach rozgraniczających ulicy T. [[...]] - oznaczonej symbolem [[...]], minimalna szerokość w liniach rozgraniczających – 15 m, parkingi w zatokach postojowych, należy zachować istniejący drzewostan, w układzie docelowym przebudowa istniejącej jezdni z dostosowaniem jej do obsługi przyległych terenów.W pkt 3.3. określono, że w projekcie drogowym wjazd oraz pas do skrętu w prawo od strony ul. A. należy rozwiązać zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Decyzją z dnia 10 lipca 2003 r., nr [[...]], Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. pozwolenia na budowę pawilonu usługowego, myjni samochodowej, zadaszenia nad dystrybutorami oraz układu drogowego wraz z towarzyszącymi urządzeniami i instalacjami przy ul. A. w G. na działce nr [[...]]. W uzasadnieniu wskazano, odnosząc się do zastrzeżeń A., że zaprojektowany wjazd od strony ul. A. nie koliduje z planowaną trasą N., której przebieg planowany jest na estakadzie, czyli nad kwestionowanym wjazdem na stację paliw. Projekt drogowy, a zatem i projektowany wjazd posiada pozytywne uzgodnienie Zarządu Dróg i Zieleni, w gestii którego leżą inwestycje znajdujące się w pasie drogowym. W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżący A. wniosły o stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie i skierowanie do ponownego rozpatrzenia z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren pomiędzy ul. A., ulicami T. i H. oraz projektowaną trasą N. oraz z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 22 maja 2002 r. dla przedmiotowej inwestycji. Wskazano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu stacji paliw oznaczonego symbolem [[...]] zaplanowano: "zasady obsługi infrastruktury: drogi – obsługą od ul. A. i ul. T. – organizacja ruchu taka, aby przejazd z ul. A. do ul. T. związany był jedynie z obsługą stacji". Tymczasem w projekcie zagospodarowania terenu stacji paliw płynnych przy ul. A. znajdującym się w zatwierdzonym projekcie budowlanym, wjazd na stację paliw obywa się przez teren określony w miejscowym palnie symbolem [[...]], o funkcji projektowana N. Wojewoda decyzją z dnia 25 września 2003r., nr [..] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie podzielając zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda przede wszystkim podkreślił, że pozwolenie na budowę nie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał, że zaprojektowany wjazd na stację benzynową nie koliduje z przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ulicą główną ruchu pośpiesznego N., gdyż od rejonu stadionu L. do węzła K. będzie ona przebiegać na estakadzie. W tej sytuacji projektowany wjazd na stację benzynową będzie znajdował się pod estakadą i nie będzie kolidował z ulicą N. Poza tym podkreślił , że projektowane rozwiązanie komunikacyjne zostało pozytywnie uzgodnione z zarządem drogi. W skardze na tę decyzję A. – tak jak w odwołaniu - wniosło o stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie i skierowanie do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 34 prawa budowlanego polegające na niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu pomiędzy ul. A., ulicami T. i H. oraz projektowaną trasą N. oraz z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wskazano, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym objętym pozwoleniem na budowę wjazd na stację paliw, wbrew ustaleniom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaprojektowano na terenie oznaczonym w planie symbolem [[...]], przeznaczonym pod budowę trasy N. Nadto zarzucono, że od strony ul. A. Stacja Obsługi Samochodów zlokalizowana została poza nieprzekraczalną linią zabudowy, określoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że zarzut przekroczenia linii zabudowy przez obiekt Stacji Obsługi Samochodów jest niezasadny o czym świadczy mapa znajdująca się w tomie 1 projektu zagospodarowania terenu. Na rozprawie strona skarżąca podniosła nadto, że urządzenia do pompowania kół samochodowych i czyszczenia samochodów usytuowane są poza linią zabudowy. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Przede wszystkim trzeba wskazać, że wjazd na teren stacji benzynowej został zaprojektowany niezgodnie z ustaleniami planistycznymi zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchwała Nr [[...]] Rady Miasta z dnia 19 grudnia 1996r. zmieniła ustalenia szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [[...]] Rady Miasta z dnia 20 października 1994r. dla terenu znajdującego się między ul. A., ulicami: T. i H. oraz projektowaną trasą N. Teren przeznaczony w planie poprzednim pod usługi kultury i nauki został przeznaczony pod usługi skoncentrowane realizowane według potrzeb z preferencją lokalizowania usług kultury i administracji oraz we fragmencie pod lokalizację stacji paliw. Na potrzeby planu zdefiniowano strefy funkcyjne, o numerach: - 33 – usługi, - 41 – strefę produkcyjno-usługowo-składową, - 33 – plus stacja paliw, - 81 – drogi, ulice lokalne i dojazdowe, - 83 – drogi i ulice główne oraz drogi i ulice główne o ruchu przyspieszonym. W graficznej części planu teren przeznaczony pod stację benzynową oznaczony został symbolem [[...]], zaś przylegający do niego od strony południowo - wschodniej teren, przeznaczony pod budowę trasy N. został oznaczony symbolem [[...]]. Powyższe ustalenia planistyczne w sposób oczywisty, jednoznaczny i precyzyjny regulują przeznaczenie poszczególnych części objętego nimi terenu. W żadnym razie nie upoważniają do przyjęcia, że wjazd do stacji benzynowej może przebiegać przez teren oznaczony symbolem [[...]], przeznaczony pod budowę trasy N.. Nie ma tu znaczenia to, że trasa N. w tym jej fragmencie przebiegać będzie na estakadzie. Nie można wywodzić z tego wniosku o braku kolizji wjazdu na stację benzynową z projektowaną trasą a co za tym idzie braku przeszkód do sytuowania wjazdu na terenie zarezerwowanym w planie pod budowę trasy N. Podkreślić tu trzeba, że na rysunku wykonanym w skali 1 : 1000 obrazującym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wg §4 Uchwały Nr [[...]] Rady Miasta z dnia 19 grudnia 1996r., zmieniającej ustalenia szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu będącym integralną częścią uchwały, wjazd na teren stacji benzynowej zaznaczony jest od ul. A. wprost na teren stacji oznaczony symbolem [[...]]. W żadnym razie nie przebiega przez teren oznaczony symbolem [[...]], przeznaczonym pod budowę trasy N. ( k.61 i 63 akt administracyjnych organu I instancji ). Odmiennie na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania terenu stacji paliw, objętej zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę, wjazd został zaprojektowany w taki sposób, że przebiega przez teren oznaczony symbolem [[...]], przeznaczony pod budowę trasy N. ( projekt budowlany stacji paliw płynnych, tom 1 – wielobranżowy projekt zagospodarowania terenu ). Jeśli idzie o decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 22 maja 2002r., nr [[...]], stanowiącej podstawę do wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji to w żadnym z jej postanowień nie ma mowy o jakichkolwiek zmianach ustaleń planistycznych. Przeciwnie, nakazuje ona by pozwolenie na budowę respektowało ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pkt 1.2 mówi, że włączenie stacji do istniejącego układu komunikacyjnego powinno mieścić się w liniach rozgraniczających ul. A., zaś w pkt 3.3 zawiera wskazanie, że wjazd i pas skrętu w prawo z ul. A. należy rozwiązać zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określonymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm. ). Nie ma zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem ustaleń zawartych tak w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może tu mieć żadnego znaczenia powoływanie się na stanowisko zarządcy drogi bo przecież nie jest on powołany do zmiany ustaleń planistycznych, stanowiących prawo miejscowe. Jeśli idzie o zarzut usytuowania Stacji Obsługi Samochodów z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji to zarzut ten jest chybiony. Wystarczy spojrzeć mapę zawierającą projekt zagospodarowania terenu objęty pozwoleniem na budowę ( znajdujący się w projekcie budowlanym stacji paliw płynnych, tom1– wielobranżowy projekt zagospodarowania terenu ). Jeśli zaś idzie o zarzut podniesiony przez stronę skarżącą na rozprawie, dotyczący usytuowania poza linią zabudowy urządzenia służącego do pompowania kół samochodowych ( urządzenia ze sprężonym powietrzem ) oraz urządzenia do czyszczenia samochodów ( odkurzacza ) to jest on niezasadny. Urządzenia te ze względu na ich wielkość i charakter nie są obiektami budowlanymi i nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, zatem mogły zostać umieszczone poza linią zabudowy za zgodą zarządcy drogi. Mając na uwadze wyżej wskazane względy, stwierdzając naruszenie przepisów art. 34 ust.1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji należało przyjąć istnienie przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Rozważenia wymagało jedynie to czy należało uchylić decyzje w całości czy w części na co pozwala przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Biorąc pod uwagę usytuowanie przedmiotowej inwestycji i zakres naruszenia prawa tylko w odniesieniu tylko do części decyzji obejmującej wjazd na stację należy uznać, że dla usunięcia tego naruszenia nie trzeba uchylać decyzji w całości. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)chylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji obie w częściach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wjazdu do stacji paliw z ul. A. Sąd nie określił w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że decyzja w części w jakiej została nie może być wykonana, gdyż przedmiotowa inwestycja została już w całości zrealizowana.